ตอนที่ 83
บทที่ 313 เซิงเซิงจะสอน พี่ยู่รู้จักจิตใจคนเหี้ยมโหด
October 31, 2026
นอกห้องส่วนตัว VIP
ซื่อเหนียนเห็นคนกลับไปหมดแล้วมีเพียงแต่ หย่าเกอกับBOSSของตัวเองอยู่ข้างในตามลำพัง แอบแง้มเปิดประตู หูแนบกำแพง
ได้ยินประโยคสุดท้ายนี้ของ หย่าเกอ พอดี
เขาตกใจจนหน้าซีด รีบวิ่งไปที่ทางเดินที่เงียบเชียบ โทรหาเซิงเกอแอบส่งข่าวลับ!
ถ้าคุณเซิงเกอยังไม่มาอีก BOSSของตัวเองเมาแล้ว ถ้าหากถูกผู้หญิงคนอื่นแตะต้องจะทำยังไง!
ในห้องส่วนตัว
จี้ยู่ถิงยังบีบคอ หย่าเกอ ยิ้มเยาะ “แค่เธอ ก็คู่ควรจะเทียบกับเธอ?”
เหมือนกับถูกประโยคนี้ทิ่งแทง รอยยิ้มบนใบหน้าของ หย่าเกอค่อยๆ หายไป ถูกบีบคอจนหายใจไม่ค่อยคล่อง
จี้ยู่ถิงไม่มีอารมณ์จะชื่นชมการตอบสนองของเธอ ดึงมือกลับ “ถ้าหากยังอยากได้ตำแหน่งพรีเซนเตอร์ของเธออยู่ ก็ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
หย่าเกอจับคอ ไอสองสามครั้ง แล้วหยิบกระเป๋าของตัวเอง ออกไป
รอให้เธอออกไป จี้ยู่ถิงก็กระดกเหล้าติดต่อกันอีกหลายขวด เพราะดื่มอย่างใจร้อนเกินไป ความเมาก็ขึ้นหัวอย่างรวดเร็ว
เขาถอดถุงมือออกแล้วโยนทิ้งอย่างเคยชิน คนทั้งคนหงายหลังลงบนโซฟา เมาจนไม่หมดสติ
...
ตอนที่เซิงเกอตามมาถึงอย่างรวดเร็ว เห็น หย่าเกอ ที่ประตูคัลเลอร์เวิลด์ บาร์พอดี
หย่าเกอยิ้มอย่างสดใส เป็นฝ่ายเข้ามาทักทาย “คุณลู่ บังเอิญจังเลยค่ะ งานเลี้ยงเพิ่งจบลง คุณก็มาแล้ว”
“ไม่บังเอิญค่ะ ฉันมาหาผู้ชายของฉัน” คอหงส์ของเซิงเกอเชิดขึ้นเล็กน้อย ท่าทางยังคงสูงส่งสง่างาม
สี่คำลงท้าย ยิ่งเป็นการประกาศอำนาจอย่างไม่เกรงใจสักนิด
หย่าเกอสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และก็เปลี่ยนรอยยิ้มใหม่อย่างรวดเร็ว “เห็นท่านเซี่ยกับคุณลู่รักกันขนาดนี้ ฉันอิจฉาจริงๆ งั้นก็อวยพรให้พวกคุณรักกันตลอดจนแก่เฒ่า!”
“ยืมคำมงคลของคุณ หย่าเกอ แบบนั้นแน่นอนค่ะ”
เซิงเกอรู้ว่าเธอพูดกลับคำ กลับเดาไม่ออกว่าเธอรู้เรื่องภายในมากแค่ไหน
หย่าเกอไม่พูดอะไรอีก เหยียบรองเท้าส้นสูงเตรียมออกไป
ตอนที่เฉียดไหล่ของเซิงเกอผ่านไป แขนของเธอกลับถูกเซิงเกอจับไว้เบาๆ
“คุณหย่าเกอ ฉันสงสัยนิดหน่อยเกี่ยวกับคนเลี้ยงดูที่อยู่เบื้องหลังคุณ สะดวกที่จะเปิดเผยให้ฉันทราบเป็นการส่วนตัวไหมคะ?”
หย่าเกอตื่นตะลึงเพราะได้รับความสนใจ “คุณรู้อยากจะรู้จริงๆ เหรอคะ? เพียงแค่คุณมอบท่านเซี่ยให้ฉัน ความลับของฉันทั้งหมดสามารถบอกคุณได้นะ!”
“ดูท่าไม่ต้องคุยกันแล้วค่ะ คุณเก็บซ่อนความลับพวกนี้ไว้ทั้งชีวิตดีกว่าค่ะ” เซิงเกอดึงมือกลับ สองมือประกบกันอย่างสง่างาม
“ซ่อนทั้งชีวิตไม่น่าสนุกสักเท่าไหร่” หย่าเกอหรี่ตายิ้ม ท่าทางใสซื่อเป็นพิเศษ “คุณลู่วางใจได้ ความลับของฉัน ไม่ช้าก็เร็วคุณก็จะได้รู้ ถึงเวลาอย่างประหลาดใจมากเกินไปนะคะ!”
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย คำพูดลงท้ายเหมือนมีความหมายลึกซึ้ง จากนั้นก็บิดเอวบางเดินออกไป
เซิงเกอหันหน้ากลับ มองดูแผ่นหลังของเธอ สีหน้าค่อยๆ จริงจัง
จนกระทั่งแผ่นหลังของ หย่าเกอค่อยๆ หายเข้าไปในความมืด ถึงได้ดึงความคิดกลับ หมุนตัวเข้าบาร์ไป
ซื่อเหนียนเดินวนรอบประตูห้องส่วนตัวอย่างร้อนใจ เมื่อเห็นเซิงเกอ ก็พุ่งเข้าไปทันที “คุณเซิงเกอคุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ! แค่งานเลี้ยงเหล้า! เชิญคุณ หย่าเกอก็เพราะเธอเป็นพรีเซนเตอร์...”
ไม่รอเขาพูดจบ เซิงเกอสีหน้าเคร่งขรึม พูด “อืม” เบาๆ แล้วอ้อมตัวเขา เข้าไปในห้องส่วนตัว
ซื่อเหนียนเห็นเธอโมโหอย่างชัดเจน ทำได้เพียงประนมมือ อธิษฐานอย่างเงียบๆ แทนBOSSของตัวเอง
เซิงเกอเข้าไปในห้อง สายตาถูกจี้ยู่ถิงที่เมาล้มอยู่บนโซฟาดึงดูดในทันที
เธอเดินไปนั่งลงข้างเขา ตบหน้าเขาเบาๆ เรียกอย่างลองเชิง: “จี้ยู่ถิง?”
ไม่มีการตอบสนอง เมาจริงๆ
เซิงเกอได้กลิ่นแอลกอฮอล์บนตัวเบา ความโมโหในหัวใจเกิดขึ้นทีละรอก หมุนขึ้นหมุนลง ร้องตะโกน
ผู้ชายชั่วที่ไม่เชื่อฟัง!
ตอนเย็นมีงานเลี้ยงไม่บอกเธอก็ช่างเถอะ อาการแทรกซ้อนของร่างกายเพิ่งหายไม่กี่วัน ก็เริ่มซ่า!
แถมยังอยู่กับ หย่าเกอ ตามลำพัง! แถมยังเมา!
การป้องกันตัวต่ำขนาดนี้ ก็ไม่กลัวว่าถ้าหาก หย่าเกอไม่กลับไป ถือโอกาสตอนที่เขาเมาไม่รู้สึกตัว ทำอะไรกับร่างกายของเขาเหรอ!
เธอคิดเรื่องไม่ชอบตลอดตอนบ่าย แม้แต่ประชุม ความคิดยังคงฟุ้งซ่าน ครุ่นคิดว่ารอให้เซอร์ไพรส์ส่งถึงบ้าน เธอจะอ่อนข้อกับเขาอย่างไรดี เปลี่ยนความชอบในชีวิตของพวกเขาสองคน
ตอนนี้ดูแล้ว อ่อนข้อกับผี! เปลี่ยนแปลงกับผี!
“จี้ยู่ถิง! วันนี้ฉันจะสอนนาย อะไรที่เรียกว่าจิตใจคนโหดร้าย!”
ยิ่งคิดยิ่งโมโห เซิงเกอเปิดกระเป๋า หยิบลิปสติกกันน้ำที่เพิ่งซื้อออกมา ในดวงตาปรากฏความชั่วร้ายไม่ซื่อ