บทที่ 318 ถ้าจะคิดบัญชี พี่ยู่เบามือหน่อยนะ

เซิงเกอรับรู้ถึงความโกรธขึ้งของเขา เอามือบังหน้าด้วยความรู้สึกผิด

และไม่กล้าต่อต้าน ปล่อยให้เขาแบกตามอำเภอใจ

ลู่ฉืออีอึ้งอยู่กับที่

“คุณหนู...”

ตกลงเขาควรตามกลับไปที่คฤหาสน์แล้วเป็นกอขอคอที่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่การงานสูง หรือว่าควรไปที่angleดี？

“นายไปangle แล้วเรียกลู่ฉือหวูไปด้วย ไปดูว่าซื่อเหนียนต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่”

“ครับคุณหนู”

ลู่ฉืออีไปแล้ว ถนนเส้นนี้ก็เงียบเป็นพิเศษ เผยบรรยากาศที่ต่างไปจากวันวาน

เซิงเกอเอ่ยด้วยความว้าวุ่นใจ“คุณรู้หมดแล้วหรือ？”

จี้ยู่ถิงไม่ตอบ ยังคงเดินต่อไปเงียบๆ

เซิงเกอแอบร้องว่า ซวยแล้วในใจ ดูท่าคงจะโกรธจริงจังมาก！

เธอคิดอยู่แล้วเชียว เขารู้ความจริงเมื่อไหร่ เขาต้องโกรธจัดแน่

แต่คิดไม่ถึงว่าจะรู้เร็วขนาดนี้ เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

จี้ยู่ถิงแบกเธอกลับมาถึงรังรักยู่เซิงอย่างรวดเร็ว

เซิงเกออยากเดินเอง ทว่าจี้ยู่ถิงยังคงไม่พูดจา แบกเธอขึ้นไปชั้นบนท่าเดียว

เมื่อมาถึงห้องนอน จี้ยู่ถิงก็อยากโยนเธอลงเตียง เหมือนกับที่เธอเคยทำกับเขา

ทว่าสองมือที่จับเอวนุ่มของเธอทำไม่ลง เกรงว่าเธอจะเจ็บเอา

สุดท้าย สติสั่งให้เขาวางเธอไว้ที่ขอบเตียง

แบกมาตลอดทาง รู้สึกร้อนนิดๆ

เขาใช้มือข้างหนึ่งดึงเนคไทออก จากนั้นก็ถอดเสื้อสูท แล้วโยนใส่เตียงอย่างสง่างาม เขาพับแขนเสื้อพลาง ถามไปพลาง：“คุณจะสารภาพเองหรือจะให้ผมถาม？”

“ฉัน...”

เซิงเกอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จ้องเขาพับแขนเสื้อด้วยตะลึง

ปกติท่าทางพับแขนเสื้อของผู้ชายคนนี้ คือท่าเตรียมพร้อมที่จะกระทืบคนอื่น

ทว่าเธอกล้าพนันว่าจี้ยู่ถิงไม่กล้าทำร้ายเธอ ！

ถึงเขาจะรู้สึกอยากทำร้ายเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ลงแน่

ดังนั้นเธอจึงกลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง พูดอย่างไม่หวาดหวั่นว่า“ใช่ เรื่องเมื่อคืนเป็นฝีมือฉันเอง ใครใช้ให้คุณไม่เชื่อฟังล่ะ ไม่พูดสักคำก็ออกไปดื่มเหล้าด้านนอก แถมยังอยู่กับหย่าเกอตามลำพังอีก ฉันแค่กำลังสอนคุณว่า จิตใจคนเราโหดร้าย ไม่ใช่จะดื่มกับใครก็ได้ทั้งนั้น！”

ใบหน้าจี้ยู่ถิงเย็นยะเยือก“มีซื่อเหนียนเฝ้าหน้าประตู ใครจะกล้าทำอะไร？เมื่อคืนผมก็น่าจะคิดได้แบบนี้แล้ว นอกจากคุณ ซื่อเหนียนคงไม่กล้าปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นขีดเขียนบนตัวผมหรอก”

นิ้วเรียวยาวของเขาดึงคางเซิงเกอขึ้น เอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า“แล้วที่ผมออกไปดื่มเหล้า เพราะผมรู้ว่าคุณกับหนิงเฉิงซู่เจรจาแลกเปลี่ยนกัน และคุณยังคิดจะแต่งงานกับเขาด้วย！”

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจเขาก็คล้ายกับโดนไฟคลอก ทรมานสุดแสน

เย็นชาใส่เธอและไม่พูดกับเธอสองวัน มีหลายครั้งที่เขาเกือบทนไม่ไหว คิดจะอ่อนข้อให้เธอ

ทว่าหนิงเฉิงซู่ก็เหมือนหนามกลางอกเขา ถ้าไม่ได้คำตอบจากเซิงเกอ หนามอันนี้ก็จะถอดออกไม่ได้ตลอดกาล

เซิงเกอหลบสายตาเขา“ทำไมคุณพูดถึงเรื่องนี้？ไม่ยอมจบเลยหรือ？”

“ใช่ จบไม่ได้！ผมอยากฟังจากปากคุณว่า คุณจะไม่รับปากเงื่อนไขสองอย่างหลังของเขาเด็ดขาด”

เซิงเกอไม่พูดจา

จี้ยู่ถิงจับไหล่ผอมบางของเธอ เอ่ยเสียงเข้มขรึม“เซิงเซิง ถึงผมจะอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวนี้ แต่คุณจะแต่งงานกับหนิงเฉิงซู่ไม่ได้ ส่วนคนอื่น คุณแต่งได้หมด！”

“รู้แล้ว ฉันรับปากคุณ” เธอเลิกคิ้ว เลือกที่จะประนีประนอม หลุบตามองไหล่ของตัวเอง“คุณปล่อยนะ ฉันเจ็บ！”

จี้ถิงยู่รีบลดน้ำหนักมือลง จากนั้นก็ช่วยเธอนวดไหล่ ดวงตาสีนิลอ่อนโยนมากมาย

เซิงเกอแอบยิ้มด้วยความลำพองใจ

เขารู้สึกรักใคร่เธอขนาดนี้ แล้วแบบนี้คิดจะจู่โจมเธอกลับได้อย่างไร？

เธออดยิ้มไม่ได้ กลับมาคุยหัวข้อเดิมอีกครั้ง“โอเค วันนี้คุณไม่ใช่จะคิดบัญชีกับฉันเหรอ? คุณจะเอายังไงว่ามา？”

จี้ยู่ถิงหยุดนวดไหล่ ดวงตากลายเป็นลุ่มลึก