บทที่ 344 เซิงเกอแพ้ท้องต่อหน้าทุกคน

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขามีประกายรอยยิ้ม จ้องมองเธออย่างอ่อนโยน

เธอเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่หันมองเขา

ถูกบังคับให้สวมเสื้อคลุมของเขา เซิงเกอไม่ได้รู้สึกอบอุ่น แต่กลับรู้สึกหนาวไปทั่วทั้งร่างกาย

เธอถอดเสื้อสูทออก แล้วยื่นมันคืนให้เขา“ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เดี๋ยวนายต้องขึ้นเวทีอีก นายใส่มันให้เรียบร้อย ที่ห้องโถงเปิดเครื่องทำความอุ่น ฉันไม่หนาว ”

ดวงตาเรียวของหนิงเฉิงซู่แวววาว มองเธออย่างประหลาดใจและมีความสุข“ดังนั้น นี่น้องเซิงกำลัง เป็นห่วงฉันเหรอ？”

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แพขนตายาวลู่ลง ปกปิดความรังเกียจและความโกรธในดวงตา ถอดเสื้อสูทแล้วยัดมันใส่มือของเขา

หนิงเฉิงซู่รับมันมา แล้วใส่มันกลับอย่างว่าง่าย

ใบหน้าที่งดงามและหล่อเหลา ยกยิ้มขึ้น “ ดีจังเลย นับวันฉันยิ่งจะรอคอยชีวิตในอนาคตของเรามากขึ้นเรื่อยๆ”

เซิงเกอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่สนใจเขา นึกไปถึงแผนการที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกต่อไป เธอแอบขบฟันกรามแน่น

ในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยเหล่าบรรดาองค์ชายและขุนนาง

นักดนตรีสีไวโอลินที่อยู่ข้างๆจู่ๆก็เปลี่ยนท่วงทำนอง ไฟในห้องโถงค่อยๆหรี่ลง การมองเห็นมืดมัว มีเพียงเชิงเทียนสีแดงบนโต๊ะตัวยาวที่ยังไหวสั่นอยู่

ไฟสปอตไลท์ถูกเปิดขึ้น ทุกสายตาจับจ้องมองไปยังตรงบันไดวน

องค์หญิงใหญ่เครี่ยืนอยู่ที่ชั้นบนสุดของบันได สวมใส่ชุดสีเหลืองทองหรูหราที่ทรงเกียรติและงามสง่า ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม โบกมือมายังทุกคนที่อยู่ในห้องโถงอย่างสง่างาม

งานเลี้ยงในคืนนี้เธอเป็นคนจัดมันขึ้นมา และเธอก็เป็นบุคคลสำคัญของงาน

การปรากฏตัวของเธอ ก่อให้เกิดเสียงปรบมือและเสียงชื่นชมดังกึกก้อง

เธอยิ้มรับกับคำสรรเสริญเยินยอของทุกคน จับราวบันไดหินอ่อน เดินลงมาอย่างช้าๆ

สปอตไลท์สาดส่องตามเรือนร่างของเธอ ไปจนถึงเวทีที่อยู่ตรงหน้า

บริเวณกลางเวทีมีไมโครโฟนตั้งวางอยู่ องค์หญิงใหญ่ยกมือขึ้นเล็กน้อย เสียงปรบมือและเสียงที่ดังอื้ออึงทั้งหลาย ก็เงียบเสียงลง

เซิงเกอมองดูอย่างไม่ได้สนใจอะไร ฟังองค์หญิงใหญ่พูดภาษาทางการอย่างเงียบๆ เข้าสู่การกล่าวถ้อยแถลงที่จำเป็น และปรบมือพร้อมกับผู้คนไปด้วยเป็นครั้งคราว

“……อันที่จริง คืนนี้ที่เชิญทุกคนมาร่วมสังสรรค์ มีอีกเรื่องสำคัญที่อยากจะประกาศ”สายตาขององค์หญิงใหญ่กวาดมองไปยังผู้คนที่อยู่รอบๆบริเวณ สุดท้ายก็หยุดลงที่หนิงเฉิงซู่กับเซิงเกอ

แสงของสปอตไลท์สาดส่องไปตามสายตาของเธอ ไปยังร่างของเซิงเกอกับหนิงเฉิงซู่

หนิงเฉิงซู่คว้าหมับไปที่มือของเซิงเกอ

ปฏิกิริยาตอบสนองของเซิงเกอ อยากจะดึงมือออกในทันที แต่ครั้งนี้ถูกเขากุมเอาไว้แน่น ไม่ให้เธอได้มีโอกาสขัดขืน

เมื่อถูกทุกคนจับจ้องมา เซิงเกอได้สติอย่างรวดเร็ว ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆ การขัดขืนที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความเขินอายที่ประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก

ฝูงชนแหวกทางเดินตรงกลางพรมแดงออกให้อย่างรู้ตัว ให้หนิงเฉิงซู่จูงมือเซิงเกอ เดินไปยังเวทีอย่างช้าๆ

บนเวที องค์หญิงใหญ่ยังคงประกาศต่อ “ลูกบุญธรรมของฉัน แลนซ์ ชาร์ลส์กับคุณลู่เซิงเกอจากประเทศฮั๋ว ในอีกเจ็ดวันจากนี้ จะมีพิธีแต่งงานเกิดขึ้นที่มหาวิหารฟลอเรนซ์！”

เสียงปรบมือที่ยินดีดังขึ้น

หนิงเฉิงซู่คลายมือของเซิงเกอออก โอบกอดองค์หญิงใหญ่แสดงภาพความรักอันลึกซึ้งระหว่างแม่ลูก

ในตอนนั้น เรื่องขององค์หญิงใหญ่ที่ท้องก่อนหมั้น ถูกปกปิดเอาไว้อย่างดีเยี่ยมจากพระราชสำนัก บวกกับองค์หญิงใหญ่เป็นพี่สาวคนเดียวของกษัตริย์องค์ปัจจุบัน และเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในประเทศUA

ต่อให้จะมีคนมองออกว่าหนิงเฉิงซู่มีใบหน้าละม้ายคล้ายองค์หญิงใหญ่ ก็ไม่กล้าที่จะสงสัยตัวตนที่แท้จริงของหนิงเฉิงซู่

ทุกคนต่างชมกันไม่ขาดปากว่าลูกบุญธรรมอย่างหนิงเฉิงซู่นั้นวาสนาดีมาก กาย ฮาโรลด์กลับกำลังนั่งดื่มเหล้าแก้กลุ้ม

ทุกสายตาในเวลานี้ถูกแสงไฟที่สาดส่องดึงดูด ไม่มีใครเห็นใบหน้าที่มืดมิดของเขา กับดวงตาที่แฝงไปด้วยความโกรธ

กาย ซิลเลอร์ที่อยู่ข้างๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคาง มองไปยังเซิงเกอที่อยู่บนเวทีด้วยใบหน้าที่หมองเศร้า แอบถอนหายใจเงียบๆ

บนเวที

หลังจากที่หนิงเฉิงซู่กับองค์หญิงใหญ่โอบกอดกันเสร็จ ก็รับไมโครโฟนจากมือของเธอมา พูดเสียงดังฟังชัดต่อ

“ผมกับน้องเซิงรู้จักกันเมื่อสิบปีก่อน ผมแอบชอบเธอมานานกว่าสิบปี ตอนนี้ในที่สุดผมก็มีโอกาสได้เปลี่ยนสถานะมาเป็นสามีของเธอ ภายใต้การเป็นพยานของทุกคน ผมจะรักและดูแลเธอไปตลอดชีวิต ”

เขาหันหน้ามา มองไปที่เซิงเกออย่างรักใคร่ ยื่นมือมาหาเธอ “มาสิ มายืนอยู่ข้างๆฉัน ”

เซิงเกอยืนอยู่กับที่ จ้องมองสบตาเขาอย่างเงียบๆ