ตอนที่ 115
บทที่ 345 ฉันกัดคนเป็น เพราะฉะนั้นอย่ายั่วโมโหฉัน
October 31, 2026
“คงใช่ นี่เป็นครั้งแรกของฉัน ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องท้องมาก่อน ” ริมฝีปากที่แดงเรื่อของเซิงเกอยกหยักขึ้นอย่างไม่แยแส เธอลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง แล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟา
หนิงเฉิงซู่สูดหายใจเข้าลึก สั่งเจมี่ให้ไปตามหมอที่ประจำการอยู่ที่พระราชวังมา เพื่อตรวจร่างกายของเซิงเกอ
หลังจากที่หมอตรวจร่างกายแบบง่ายๆแล้ว ก็หันมาโค้งคำนับให้หนิงเฉิงซู่แล้วกล่าวแสดงความยินดี“ยินดีด้วยกับคุณชายชาร์ลส์ คุณลู่ท้องได้สองสัปดาห์กว่าแล้วครับ คุณกำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว！”
เขากำลังจะเป็นพ่อคน？
เหอะเหอะ！
หนิงเฉิงซู่จ้องไปที่หมอแวบหนึ่ง ความกรุ่นโกรธในดวงตาแทบจะอยากเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุณ
เสียงเพล้งดังสนั่น น่าขนลุกขนพอง
เขาหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้น แล้วปามันลงกับพื้นอย่างแรง“ ไสหัวออกไปให้หมด！”
หมอตะลึงงัน และถูกเจมี่พาตัวออกไป
ภายในห้องเหลือเพียงเขากับเซิงเกอสองคน เขาก็ถึงได้เดินเข้าไปหา คว้าไปที่คางของเธอ ถามยืนยันอีกครั้ง“ของจี้ยู่ถิง ？”
“ไม่อย่างนั้นล่ะ ？”เซิงเกอยิ้มเยาะ“ จะเป็นของนายหรือไง ？”
หนิงเฉิงซู่กัดฟันกร่อน สันกรามเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาที่ดุร้ายคู่นั้นมืดมนและน่ากลัวมากยิ่งขึ้น
“พรุ่งนี้ ไปเอาเด็กออก！”
“มีสิทธิ์อะไร！”
เซิงเกอสะบัดมือที่บีบคางของตัวเองออก ท่าทีแข็งกร้าวขึ้นมา“หนิงเฉิงซู่ นี่ลูกของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มากำหนดชีวิตของเขา！”
“แต่เขาก็เป็นลูกของจี้ยู่ถิงด้วยเหมือนกัน！”
ดวงตาของเขาแดงก่ำ คำรามเสียงดัง“ เธอกำลังจะแต่งงานกับฉัน！เธอเป็นผู้หญิงของฉัน！ฉันไม่มีทางปล่อยให้เด็กคนนี้เกิดมาบนโลกนี้แน่！”
“หนิงเฉิงซู่ ฉันขอสั่งนายห้ามแตะต้องเด็กคนนี้เด็ดขาด！”
เซิงเกอจ้องมองเขากลับอย่างไม่คิดยอมแพ้ “ตอนนี้คนทั้งพระราชวังต่างก็รู้ว่าฉันตั้งท้อง พวกเขาคิดว่าเด็กคนนี้คือลูกของนาย วันนี้บนเวทีนายก็จงใจสร้างภาพว่าเรารักกันมาก หากตอนนี้ฉันเป็นอะไรไป คนอื่นจะมองนายยังไง ? นายอยากจะถูกติฉินนินทาลับหลังหรือยังไง ？”
“ดังนั้นคืนนี้ เธอจงใจวางแผนเล่นงานฉัน ？”
หนิงเฉิงซู่เพิ่งมาปะติดปะต่อเรื่องราวได้ โกรธจนยั้งอารมณ์ไม่ไหว คว้าหมับเข้าที่ลำคอของเธอ แล้วกดเธอลงไปบนโซฟา
“ลู่เซิงเกอ！ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย！เรื่องเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว เพราะอนาคตฉันถึงได้ทิ้งเธอไป แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเสียใจกับมันแล้ว และฉันก็กำลังพยายามที่จะชดเชยให้เธออย่างเต็มที่กับตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมเธอถึงหันมองมาที่ฉันอีกครั้งไม่ได้ ！”
ดวงตาของเขาแดงก่ำ นัยน์ตาสีฟ้าจ้องเขม็งมองเธออย่างขุ่นเคือง น้ำตาเจ้ากรรมรินไหลลงมาอย่างไม่รักดี
“ระยะหลังมานี้เธอมีท่าทีที่ดีกับฉันมาก คืนนี้ตอนที่ออกจากบ้าน เธอก็รับดอกไม้ของฉัน ฉันคิดว่า เธอคงจะเห็นความพยายามของฉันแล้ว เธอกำลังเปิดใจยอมรับฉันอยู่ แต่เธอกลับบอกฉันด้วยความจริงว่า ความปรารถนาของฉัน เป็นเพียงเรื่องตลก！”
ไม่มีอะไรจะสิ้นหวังไปกว่า การที่คิดว่ามีความหวัง แต่แล้วก็ถูกความจริงผลักให้ตกลงไปในหุบเหว ！
เซิงเกออดทนกับการหายใจไม่ออกและการถูกกดขี่ ริมฝีปากแดงยิ้มเยาะ“นายว่าฉันวางแผนเล่นงานนาย แล้วนายล่ะวางแผนเล่นงานฉันมาแล้วกี่ครั้ง ? มาที่ประเทศUA นายบอกว่าจะไม่โกหกฉันอีก จะซื่อสัตย์และจริงใจกับฉัน แล้วนายทำอย่างที่พูดได้ไหม？”
แรงบีบจากมือของหนิงเฉิงซู่ผ่อนลงไปเล็กน้อย
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามของเธอ เขาละสายตาออกอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
เซิงเกอจ้องมองเขาด้วยประกายของความเกลียดชัง
คืนนี้ เธอคุยเรื่องยาต้านซุปเปอร์ไวรัสกับกาย ฮาโรลด์
กาย ฮาโรลด์กลับบอกเธอว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน องค์หญิงใหญ่ได้มอบยาตัวนั้นให้กับหนิงเฉิงซู่ไปแล้ว ตอนนี้ยานั้นอยู่กับหนิงเฉิงซู่
แต่หนิงเฉิงซู่กลับโกหกเธอ บอกว่ายายังเก็บเอาไว้ในห้องเก็บของที่พระราชวัง เพื่อเตะถ่วงช่วงเวลาสุดท้ายของจี้ยู่ถิง และหลอกให้เธอคอยตามติดเขา
รอจนร่างกายของจี้ยู่ถิงต้านทานไม่ไหว ท้อแท้ไม่มีกำลังใจ เขายังสามารถรักษายาต้านซุปเปอร์ไวรัสนั้นไว้ได้ และยังสามารถจะแต่งงานกับเธอได้อย่างที่หวัง ให้จี้ยู่ถิงไม่ได้อะไรเลยในท้ายที่สุด และตายไปอย่างโดดเดี่ยว
การคิดการวางแผนของเขาช่างฉลาดหลักแหลมเอามากๆ ！
“หนิงเฉิงซู่ นายมันสัตว์เดรัจฉาน！ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ！”