บทที่ 347 คำสารภาพ เซิงเกอเล่นไพ่ด้วยความรู้สึก

เขาพูดพร้อมกับดึงผ้าห่มออกเพื่อที่จะลุกออกจากเตียง

ลู่ฮั๋วรีบห้ามเขาไว้ “แกอย่ามาไร้สาระหน่อยเลย！ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ถ้าแกไปหนิงเฉิงเอินกับจี้หย่งจะรับมือยังไงกับเรื่องมะรืนนี้?

เขาพยุงจี้ยู่ถิงกลับไปนั่งที่เดิม

ลู่ฮั๋วครุ่นคิดและเลือกที่จะตามน้ำแล้วเก็บซ่อนเอาไว้ “หญิงสาวทางนั้นยังสบายดี พี่ชายคนโตสืบรู้ว่าหล่อนอยู่ที่ไหนแล้ว หนิงเฉิงซู่ไม่ได้ปฏิบัติไม่ดีต่อหล่อน ตอนนี้หล่อนยังปลอดภัยดี”

“จริงเหรอ？”

“จริงสิ ฉันจะโกหกแกทำไม?”

ลู่ฮั๋วมีสายตาลอกแลกดูไม่เป็นธรรมชาติ เขาแอบดีใจที่ตอนนี้จี้ยู่ถิงไม่เห็นสีหน้าของเขา

จี้ยู่ถิงถามต่อไปเรื่อยๆ：“แต่หนิงเฉิงซู่อยากแต่งงานกับเซิงเซิงมาตลอด เขาจะไม่ทำอะไรกับหล่อนเลยเหรอ?

“นี่มัน……”

ในขณะที่ลู่ฮั๋วลำบากใจไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง ลู่โม่ก็เคาะประตูเข้ามา

ลู่ฮั๋วลุงขึ้นทันทีแล้วเดินไปหาเขา “พี่รองมีอะไรรึเปล่า?”

“ร่างกายปกติดีทุกอย่าง สามารถถอดผ้าพันแผลได้แล้ว”ลู่โม่พูพร้อมกับเดินไปทางหน้าต่างแล้วเปิดผ้าม่าน

ลู่ฮั๋วเดินกลับไปที่ข้างๆเตียงเพื่อจะถอดผ้าพันแผลให้เขา แต่จี้ยู่ถิงปฏิเสธ “ฉันทำเอง”

เขาเอื้อมมือไปด้านหลังศีรษะแล้วถอดผ้าพันแผลที่พันรอบๆศีรษะออก

ลู่โม่ยืนอยู่ปลายเตียงค่อยเตือนว่า：สองรอบสุดท้ายให้ค่อยๆดึงออกแล้วเปิดตาช้าๆให้ดวงตาปรับเข้าหาแสงสว่าง”

จี้ยู่ถิงทำตามที่เขาบอก หลังจากถอดผ้าพันแผลเขาก็ค่อยๆเปิดตาขึ้นอย่างช้าๆ

เขาก้มหน้ามองมือของเขา ภาพที่อยู่ตรงหน้าเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมัว และเขามองเห็นมือได้ไม่ชัดเจน แต่ดีกว่าความมืดสนิทที่ไร้แสงสว่างในช่วงเวลานั้น ซึ่งถือว่ามีการเปลี่ยนแปลง

ลู่ฮั๋วรอจะเข้าไปหาเขาอย่างตั้งใจและยื่นมือโบกไปมาตรงหน้าเขา“มองเห็นไหม？”

“มองเห็นไม่ชัด แต่บอกทิศทางได้”จี้ยู่ถิงตอบไปตรงๆ

“แล้วแกมองเห็นหน้าฉันไหม?ดูออกไหมว่าตอนนี้ฉันมีสีหน้ายังไง”ลู่ฮั๋วก้มตัวลง ศีรษะพุ่งเข้าไปตรงหน้าเขา

จี้ยู่ถิงจ้องมองเข้าอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว

ลู่ฮั๋วถอนหายใจแล้วหันไปมองลู่โม่ที่ยืนอยู่ข้างๆหัวเตียง

“พี่รอง จะเอายังไงดี? วันมะรืนนี้เขาจะต้องประชุมครั้งใหญ่อีกด้วย เพื่ออธิบายให้หนิงเฉิงเอินกับจี้หย่ง แต่ดวงตาของเขายังมองเห็นไม่ชัด พวกเขาเป็นคนฉลาดมากต้องสังเกตเห็นแน่ๆ

ลู่โม่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรจดบันทึกการสังเกตอาการของจี้ยู่ถิง “ใจเย็นๆ ใช่ว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้”

หลังจากกรอกการสังเกตเสร็จ เขาก็หยิบใบสั่งยาและจ่ายยาให้ เขาพูดลู่ฮั๋วอย่างเป็นกันเอง：“พยาบาลจะส่งยาให้ทีหลัง อย่าลืมดูเขากินด้วย”

ลู่ฮั๋วพยักหน้า

ลู่โม่ฉีกใบสั่งยาให้แล้วเดินออกไป

จี้ยู่ถิงเรียกเขาให้หยุด “ลู่โม่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ฉันอยากให้คุณช่วยง

ซื่อเหนียนกำลังปีนกำแพงออกมาจากห้องรับรองของหนิงเฉิงซู่ เขาแอบหยิบสูทหรูออกมาด้วย

เมื่อเขาเดินไปถึงระเบียงทางเดินยาวของพระราชวังใบหน้าชั่วร้ายของเขาเปลี่ยนเป็นหล่อเหลาเหมือนปกติ

คนรับใช้ในวังที่เดินผ่านมาเมื่อเห็นการแต่งตัวของเขาต่างก็หลีกทางให้เขาเดินผ่านไป

เขาเดินตามทางที่เขาเคยเดินเข้าวังแล้วเจอกับวังอาร์ซี

เมื่อเทียบกับความคึกคักในห้องจัดเลี้ยงหลัก ที่นี่เงียบสงบแทบไม่มีใครเข้าออกและแสงไฟค่อนข้างสลัว

เขามองไปรอบๆของวังอาร์ซีแล้วทหารองครักษ์สองคนก็เดินออกมาจากความมืด

“ใคร？”

เมื่อเห็นการแต่งตัวของซื่อเหนียน เขารีบยืนตรงแสดงความเคารพทันที และพูดด้วยภาษาUAว่า：“คุณผู้ชาย คุณมาผิดทางแล้ว ห้องจัดเลี้ยงอยู่ทางด้านโน้น ที่นี่คือห้องนอนส่วนตัวของคุณชายชาร์ลส์ซื่อเหนียนมองหน้าทั้งสองคน

หนิงเฉิงซู่ถึงกับส่งคนมาเฝ้าหน้าห้องนอนอย่างลับๆ ยาดับพิษร้อนอาจจะซ่อนอยู่ที่นี่

เขาเก็บอาการแสร้งทำเป็นเขินอายและตอบกลับไปเป็นภาษาUAว่า：“ขอโทษครับ”