บทที่ 349 ฉันคือผู้ชายที่รักเธอมากที่สุดบนโลกนี้

ใบหน้าหนิงเฉิงซู่แข็งทื่อ

แน่นอนว่าต้องสำคัญ!

ถ้าเขาไร้ความสามารถ เขาก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้ว

แล้วบรรยากาศก็เงียบสงบลง

หนิงเฉิงซู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า: "เอาแบบนี้ดีไหม พวกเราถอยคนละก้าว จะให้ฉันปล่อยซื่อเหนียนไปคงเป็นไปไม่ได้ แต่จะให้ฉันไม่ฆ่าเขาฉันทำได้"

เซิงเกอขมวดคิ้วพูดด้วยเสียงแข็งว่า "ฉันจะให้คุณบันทึกเสียงสาบานว่าคุณจะไม่ฆ่าซื่อเหนียน และจะเอายาดับพิษร้อนออกมาดีๆ! ไม่อย่างนั้นตลอดชีวิตคุณจะไม่ตายดีแน่!"

"ได้สิ เอาที่เธอสบายใจเลย"เขายิ้มบางๆ

เซิงเกอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาแล้วเปิดเครื่องบันทึกเสียง

หนิงเฉิงซู่ถือคำสาบานอย่างจริงจังตามประโยคก่อนหน้านี้ของหล่อน

เซิงเกอรู้สึกว่าคำสาบานนั้นยังโหดเหี้ยมไม่พอ จึงพูดเสริมว่า: "ฉันอยากให้คุณสาบานอีกว่า ถ้าคุณผิดสัญญา องค์หญิงใหญ่กับคุณลุงหนิงจะต้องมีจุดจบเหมือนกับคุณ!"

แล้วสีหน้าของหนิงเฉิงซู่เปลี่ยนไป "น้องเซิง นี่มันจะโหดร้ายไปหน่อยไหม?"

"ถ้าไม่โหดร้ายหน่อยแล้วคุณจะรักษาคำสาบานเหรอ? ฉันรู้ว่าคุณรักองค์หญิงใหญ่กับคุณลุงหนิงมาก คุณใช้พวกเขาสาบานฉันถึงจะเชื่อ !"

หนิงเฉิงซู่ไม่พูดโต้กลับ

เซิงเกอค่อย ๆ กรีดคอเขาเลือดนิดหน่อย ทำท่าขู่อย่างเงียบๆ

หนิงเฉิงซู่ยิ้มอย่างจำใจ "ได้ ฉันสาบาน"

เขาทำตามความคิดของเซิงเกอแล้วสาบานใหม่อีกครั้ง

เซิงเกอส่งคลิปเสียงไปยังคลาวด์ของตัวเองเก็บไว้ก่อนถึงจะสวมแหวานเงินกลับเข้าไปที่นิ้ว

มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากช่องอากาศ

หล่อนมองขึ้นไปด้านบนเห็นว่าทหารองครักษ์ลงมือด้วยปืนช็อตไฟฟ้า ซื่อเหนียนล็อกคอเจมี่ไว้ทำให้ทั้งสองคนถูกไฟฟ้าช็อตหมดสติกองอยู่ที่พื้น

“หนิงเฉิงซู่！”เซิงเกอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“น้องเซิงอย่าเพิ่งเข้าใจผิด เขาจะขโมยของบางอย่าง และเพื่อเป็นการลงโทษต้องจำคุกเขาสักพัก ไม่งั้นผมก็ไม่รู้จะอธิบายกับแม่ยังไง แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะรักษาคำสาบานครั้งนี้ให้ดี！”

ทหารองครักษ์ลากซื่อเหนียนไปเข้าคุก แล้วเขาก็หยิบยาดับพิษร้อนชนิดพิเศษที่อยู่ในกล่องแช่เย็นออกมา

เลือดเลอะเสื้อผ้าหนิงเฉิงซู่เต็มไปหมด ต้องเปลี่ยนชุดก่อนถึงจะเข้าไปในงานเลี้ยงได้ใหม่อีกครั้ง แต่เซิงเกอรู้สึกอ่อนแรงและไม่มีกระจิตกระใจกลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกแล้ว

ท้องฟ้าที่มืดมิดเริ่มมีหิมะตกอีกครั้ง

ลมหนาวพัดกระทบหิมะ อุณหภูมิลดลงสองสามองศา

เซิงเกอกอดอกอย่างหนาวเย็น “พาฉันกลับไปที่ห้อง ฉันอยากพักผ่อน”

หนิงเฉิงซู่รีบถอดเสื้อสูทออกคลุมเธอไว้อย่างแน่น

ทหารองครักษ์หยิบร่มมาให้ เขากางร่มหลบหิมะให้หล่อนเองกับมือ

ครั้งนี้ เซิงเกอไม่ได้ปฏิเสธเสื้อคลุมของเขา

ตอนนี้เธอจะต้องไม่ป่วย เธอต้องรักษากำลังและความคิดอย่างอื่นก่อนเข้าสู่ประตูวิวาห์!

หนิงเฉิงซู่สังเกตท่าทีของหล่อนรอบๆ และนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

ส่งเซิงเกอไปตลอดทางกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ในเขตชานเมือง หนิงเฉิงซู่สั่งสาวใช้ให้ดูแลเรื่องอาหารการกินและชีวิตประจำวันของเธอ และหากมีเรื่องอะไรให้รายงานเขาทันที

ในห้องเปิดมิตเตอร์ไว้ หนิงเฉิงซู่นั่งลงข้างๆ

เซิงเกอนอนหันหลังให้เขาหายใจเข้าออกช้าปกติแล้วแกล้งทำเป็นนอนหลับ