บทที่ 350 ถ้าเป็นห่วงซื่อเหนียนก็ยอมแต่งงานซะดีๆ

หนิงเฉิงซู่ตกตะลึงอึ้งอยู่นาน

ทุ่มเทอย่างลับๆโดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ?

ในเมื่อทุ่มเทไปแล้ว ทำไมถึงจะต้องการการตอบสนองของอีกฝ่ายด้วยหล่ะ?

นี่คือเหตุผลอะไร?

เขาปล่อยซื่อเหนียนและใช้ทิชชู่เช็ดมือให้สะอาดแล้วตอบไปอย่างเย็นชาว่า：“ไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่ เธอก็เป็นผู้หญิงของฉันได้แค่คนเดียว อนาคตพออยู่ด้วยกันนานเข้าเธอต้องใจอ่อนบ้างแหละ ฉันจะทำให้เธอเต็มใจที่จะแต่งงานกับฉัน！”

เขาโยนทิชชู่ทิ้งอย่างเฉยเมยและมองไปหาคนที่ยื่นอยู่ข้างๆพูดว่า “เฆี่ยนต่อไป ดูแลนายท่านคนนี้ให้ดี”

เมื่อบัญชาแล้วเขาก็เดินออกไป ไม่นานเสียงร้องกรีดร้องโอดโอยก็ดังขึ้นอย่างแรงพร้อมกับเสียงแส้ที่เฆี่ยนผิวหนัง ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกตกใจหวาดกลัวจนเนื้อเต้น

หนิงเฉิงซู่ไม่มีทีท่าอะไร ออกมาจากคุกโดยที่ไม่หันกลับไปมอง

วันต่อมา

ในช่วงฟ้าสาง เสียงรถวิ่งนอกหน้าต่างทำให้เซิงเกอตื่น

หล่อนนอนอย่างสบาย พลิกตัวไปอย่างไม่สนใจแล้วนอนหลับต่อ

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน เวลาคับขันแบบนี้หล่อนไม่สามารถนอนหลับได้

แต่เป็นเพราะว่าหล่อนตั้งครรภ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เหนือการควบคุม

หล่อนนอนหลับต่อไปอีกห้านาที แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นหนิงเฉิงซู่

“น้องเซิงเปลี่ยนเสื้อเร็ว ฉันจะพาเธอไปเจอซื่อเหนียน”

เซิงเกอลุกขึ้นตื่นทันที ลุกออกจากเตียงแล้วตะโกนถามผ่านประตูออกไปว่า：“คุณพูดจริงเหรอ？”

หล่อนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะให้เธอไปเจอกับซื่อเหนียนง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ？

หรือว่าเขามีกลอุบายอะไรอีก?

หนิงเฉิงซู่ยิ้มมุมปากพูดด้วยน้ำเสียงเบา：“จริงสิ ฉันจะไปรออยู่ที่ห้องโถงชั้นล่างนะ เธอแต่งตัวเสร็จแล้วค่อยลงมา”

เซิงเกอลุกขึ้นตื่นอย่างรวดเร็ว แต่งตัวอย่างรีบเร่ง

ไม่ว่าหนิงเฉิงซู่จะคิดแบบไหน แค่ได้เห็นซื่อเหนียน แค่เห็นเขาปลอดภัยดีก็พอแล้ว

หล่อนไม่ได้แต่งหน้า หน้าสดลงไปข้างล่างพร้อมกับชุดคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว

หนิงเฉิงซู่ถึงกับตะลึงเมื่อเห็นหล่อน

เหมือนย้อนเวลาไปเมื่อ7ปีก่อนที่น้องเซิงสดใสน่ารักไร้เดียงสา เหมือนว่าต้องยกหล่อนให้เขาแล้ว

เขาลุกขึ้นก้าวไปข้างหน้าช่วยเธอคลุมเสื้อ "ไปเถอะ"

ก่อนจะออกไปเขายื่นถุงมือนุ่มๆให้เธอด้วยความห่วงใย “ในคุกใต้ดินทั้งหนาวและชื้น เธอตั้งครรภ์สองสามเดือนต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ อย่าให้ไม่สบายได้หล่ะ”

เซิงเกอมองเขาอย่างสงสัย แต่ก็ไม่พูดอะไร

หนิงเฉิงซู่แววตายิ้มแย้ม “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันตั้งใจเลือกเสื้อที่ปลอดภัยไม่เป็นอันตรายต่อคนตั้งครรภ์

เซิงเกอพูดแล้ว

ทั้งสองคนมองหน้ามองหลังแล้วขึ้นรถอย่างเงียบๆ ไปถึงคุกใต้ดินแล้ว

ในคุกมีกลิ่นคาวเลือดแรงมากๆ อากาศก็ชื้นมากๆ เซิงเกออดกลั้นที่จะอาเจียนออกมา เดินตามหลังหนิงเฉิงซู่ไปอย่างเงียบๆ จนถึงห้องขังสุดท้ายห้องหนึ่ง

หน้าต่างเล็กๆของประตูเหล็กถูกเปิดออก

ประตูถัดไป หล่อนแค่มองแวบเดียวก็เห็นซื่อเหนียนที่แขวนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือก

ซื่อเหนียนสลึมสลือ ลมหายใจก็อ่อนแรง

“หนิงเฉิงซู่แกมันไม่ใช่มนุษย์！”

เซิงเกอตาแดงจะร้องไห้ หล่อนยกมือขึ้นอยากจะตบหน้าเขา แต่ถูกเขาจับข้อมือไว้อย่างแน่น

“แค่แส้เพียงไม่กี่ครั้งเขายังไม่ตาย แต่เธอห่วงใยหมารับใช้ของจี้ยู่ถิงมากว่าสนใจฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกเศร้า！”

ประโยคสุดท้าย เขากัดฟันพูดด้วยสายตาบูดบึ้ง

“

“น้องเซิง เธออย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดจะแอบขโมยยาดับพิษร้อนก่อนพิธีแต่งงาน ถ้าเธอไม่ยอมแต่งงานกับฉันดีๆ ฉันก็จะไม่รักษาคำสัญญาเหมือนกัน！ถ้าเธอคิดจะทิ้งฉัน ตอนนั้นที่จี้ยู่ถิงราดน้ำกรดกำมะถันใส่ฉัน ฉันจะราดใส่ซื่อเหนียนสองขวด และจะลงประชาทัณฑ์เข้าอีกรอบ！”