ตอนที่ 121
บทที่ 351 ทำไมถึงพูดว่าเป็นความผิดของเขา?
October 31, 2026
ไม่ได้ยินเขาขานรับ เด็กสาวตื่นตระหนกเล็กน้อย
“พี่ชายพี่ยังอยู่ไหม? พี่ไม่ได้สลบไปแล้วหรอกนะ?”
“เปล่า” ซื่อเหนียนปิดตาลงเหนื่อยล้า พูดอย่างอ่อนแอ “ฉันเหนื่อยมาก อยากนอนสักพัก”
“อย่า พี่อย่าหลับเด็ดขาดนะ!”
เด็กสาวทุบผนังห้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามปลุกเขาให้ตื่น “พี่บาดเจ็บหนักขนาดนี้ ถ้าหากหลับไป เลือดออกจากบาดแผลมากเกินไป พี่อาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย!”
ซื่อเหนียนถูกทำให้หัวเราะ
เขาฝึกซ้อมที่กองทัพกับจี้ยู่ถิงมาตั้งแต่ยังเด็ก ร่างกายแย่ขนาดนี้ซะที่ไหน และก็ไม่ได้ตายง่ายขนาดนี้
แต่นอกจากจี้ยู่ถิงและเซิงเกอ เธอคือคนแปลกหน้าคนแรกที่เป็นห่วงเขา เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
“พี่ชาย? พี่หลับแล้วจริงเหรอ? หรือว่าใกล้ตายแล้ว?”
เสียงตบผนังห้องอย่างบ้าคลั่ง ดังขึ้นอีกครั้ง
“เปล่า...”
เด็กสาวโล่งใจ “ถ้าพี่ง่วงมากจริงๆ ฉันคุยเป็นเพื่อนพี่ได้ ฉันยังสามารถเล่าเรื่องให้พี่ฟังได้!”
“เล่าเรื่องผีเป็นไหม?”
“เอ่อ...ตอนนี้พวกเราก็คือเรื่องผีไม่ใช่เหรอ?”
ซื่อเหนียนดวงตาสั่นคลอนอย่างอ่อนแรง มองไปรอบๆ คุก แล้วยิ้ม
จริงด้วย แถมค่อนข้างน่ากลัว
“พี่ชาย ฉันเล่ามุกแป้กเป็น!”
“คุกใต้ดินหนาวพอแล้ว”
“เรื่องตลกของฉัน หนาวกว่านี้อีก!”
“...”
ทั้งคู่ยิ่งคุยยิ่งถูกชะตา คุยกันกว่าครึ่งชั่วโมง
จนกระทั่งหมอที่หนิงเฉิงซู่เรียกมาทายาให้ซื่อเหนียนมาถึง ถึงได้จบการสนทนา
...
หนิงเฉิงซู่ส่งเซิงเกอกลับไปที่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ในแถบชานเมืองอีกครั้ง
จำกัดพื้นที่การเคลื่อนไหวของเธอ ตั้งแต่ทั้งตึกอพาร์ตเมนต์ หดเล็กลงจนอยู่ได้เพียงแค่ในห้อง
เซิงเกอไม่บ่น ไม่มีความไม่พอใจ เพียงแค่ขอหนังสือคู่มือเลี้ยงลูกสองเล่มจากเขา ฆ่าเวลาที่น่าเบื่อหลายวันนี้
อาหารการกิน หนิงเฉิงซู่พยายามตอบสนองคำขอของเธออย่างเต็มที่
เพราะว่าเซิงเกอเพิ่งตั้งครรภ์สองสัปดาห์ครึ่ง ก็เกิดอาการแพ้ท้อง อาการขี้เซาและภาวะอื่นๆ ของฮอร์โมนการตั้งครรภ์ที่มากเกินไป หนิงเฉิงซู่จ้างสูตินรีแพทย์ให้กับเธอ ทุกวันตอนบ่ายมาตรวจ สภาพร่างกายให้กับเธอ ดูแลรักษาตรงจุด
...
ตอนเที่ยง หนิงเฉิงซู่ถูกองค์หญิงใหญ่เรียกตัว
“คุณแม่ครับ”
เขายืนอยู่ต่อหน้าองค์หญิงใหญ่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย กั้นระหว่างโต๊ะน้ำชา
องค์หญิงใหญ่วางแก้วกาแฟในมือ สีหน้าเคร่งขรึมมาก “ลูกบอกแม่มาดีๆ คุณลู่คนนั้นที่ลูกพามา เด็กในท้องเป็นของลูกใช่ไหม?”
หนิงเฉิงซู่ตกตะลึง ดวงตาจ้องมองพื้น ถึงได้ตอบกลับ “ใช่ครับ”
“ลูกยังจะปกป้องเธอ ไม่พูดความจริง?”
องค์หญิงใหญ่โมโห ปัดแก้วกาแฟบนโต๊ะน้ำชาที่ยังดื่มไม่หมดลงบนพื้น กาแฟหกโดนมือเธอโดยไม่ระวัง
ด้านล่างโต๊ะน้ำชาคือพรม เสียงจึงไม่ดัง
หนิงเฉิงซู่เห็นแบบนี้ จึงอ้อมโต๊ะน้ำชา คุกเข่าข้างเท้าเธอ แล้วหยิบทิชชูเปียกเช็ดมือเธอ
องค์หญิงใหญ่เหลือบมองท่าทางที่เชื่อฟังและกตัญญูของเขา ความโมโหลดลงไม่น้อย เธอพูดอย่างจริงจัง:
“อะซู่ ลูกสับสนเหรอ! แม่ตรวจสอบชัดเจนแล้ว เธอหมั้นหมายที่ประเทศฮั๋วตั้งนานแล้ว เมื่อคืนดูสีหน้าของลูก เด็กคนนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นของเธอกับคู่หมั้นคนนั้นที่ประเทศฮั๋ว ใช่ไหม?”
หนิงเฉิงซู่ก้มหน้า ไม่ตอบกลับ
องค์หญิงใหญ่โกรธมาก ความประทับใจดีๆ ที่มีต่อเซิงเกอก่อนหน้านี้ ไม่มีอยู่อีกต่อไป