บทที่ 352 เมาเหล้า ดึงเธอให้หวนคิดถึงอดีต

เซิงเกอถูกตะโกนเรียกจนตื่น เธอขมวดคิ้ว ไม่สนใจ พลิกตัว

เจมี่ยังคงเคาะประตู ท่าทางเหมือนว่าเธอไม่ออกมา ก็จะเคาะประตูจนถึงที่สุด

เซิงเกอถูกรบกวนจนรำคาญ เธอเลิกผ้าห่มด้วยความโมโห สวมรองเท้าแตะและเสื้อคลุมชุดนอนหนา ไปเปิดประตู

“เขาอยากจะทำอะไรอีก?” เธอขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ แล้วถลึงตาใส่เจมี่

“คุณลู่ นายท่านครั้งนี้ไม่ได้จะล้อเล่นกับคุณครับ ตอนบ่ายเขาไปบาร์ ดื่มตลอดทั้งช่วงบ่าย แถมยังไล่พวกเราออกไป รอตอนค่ำผมไปรับเขาที่บาร์ พบว่าเขาเมาล้มอยู่บนหิมะ ปากตะโกนเรียกคุณอยู่ตลอด ผมจึงทำได้เพียงพาเขามาหาคุณที่นี่ครับ”

เซิงเกอสีหน้าไร้อารมณ์ เย็นชามาก “เมาแล้วก็ให้เขากินยาแก้เมา หรือว่าหาหมอฉีดยาสร่างเมาให้เขา ส่งมาที่ฉันจะมีประโยชน์อะไร ฉันรักษาไม่เป็นสักหน่อย”

เธอพูดจบก็เตรียมปิดประตู เจมี่รีบคว้าขอบประตู “คุณไปดูเขาหน่อยเถอะครับ มีคุณอยู่ เขาก็สงบใจแล้วครับ”

เซิงเกอใบหน้าเย็นชาไม่ลดลง “ฉันถูกเขากัดบริเวณแล้ว นอกจากห้องนี้ เขาไม่อนุญาตให้ฉันออกไป ถ้าหากพรุ่งนี้หายเมา หาว่าฉันไม่เคารพกฎอีก งั้นฉันก็เสียเปรียบเกินไปแล้ว?”

“นี่…”

เจมี่ลำบากใจ ครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง “หรือว่า…ผมแบกเขามาที่ห้องของคุณ?”

“ไม่ได้! เขามีกลิ่นเหล้าทั้งตัว รมควันจนใจสั่น ฉันดมไม่ได้ นายรีบพากลับวังอาร์ซี”

เจมี่เงียบไม่พูดไม่จา

“น้องเซิง น้องเซิง…”

ห้องรับแขกด้านล่าง เสียงเมามายไม่ได้สติของหนิงเฉิงซู่ดังขึ้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเสียใจเล็กน้อย

เจมี่ร้องไห้ไร้น้ำตา “คุณลู่ คุณลงไปดูเขาเถอะครับ พรุ่งนี้เรื่องนี้ผมจะช่วยคุณพูดชัดเจน คุณก็ไม่อยากถูกเขาเอะอะโวยวายทั้งคืนจนนอนไม่หลับหรอกนะครับ? ผมขอร้องคุณนะครับ!”

เซิงเกอถอนหายใจ ซ่อนความไม่พอใจในสายตา แล้วสั่งงานเขา “นายไปเรียกคนรีบใช้ผู้หญิงคนนั้นให้ตื่นขึ้น ต้มของที่ทำให้สร่างเมาและทำให้ผ่อนคลายแล้วยกมา”

“ครับ!”

เจมี่ลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว

เซิงเกอห่อชุดนอนขนปุยหนา แล้วลงไปด้านล่างอย่างเชื่องช้า

หนิงเฉิงซู่เมาล้มอยู่บนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ สติเลือนราง

เซิงเกอใช้แขนเสื้อปิดจมูก ฉีดสเปรย์ปรับอากาศที่ไม่เป็นพิษและไม่เป็นอันตราย กลบกลิ่นเหล้าทั่วห้องรับแขก

เธอเดินไปข้างหนิงเฉิงซู่ เท้าที่สวมรองเท้าแตะ ใช้พื้นรองเท้าเตะหัวเข่าของเขาสองสามครั้ง ลองปลุกเขาดู

“ตื่นตื่น หนิงเฉิงซู่! นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะนอนหลับ ดื่มชาแก้เมา แล้วรีบไสหัวกลับวังอาร์ซีของนายไปซะ!”

หนิงเฉิงซู่ขนตาสั่นเล็กน้อย สติที่เลือนรางค่อยๆ กลับคืน

ได้ยินเสียงของเซิงเกอ มือของเขาคว้าไปทางที่มาของเสียงด้วยจิตใต้สำนึก คว้าชายเสื้อคลุมชุดนอนของเธอไว้ได้

ความรังเกียจในสายตาของเซิงเกอปกปิดไม่ได้ต่อไปในทันที จะดึงชายเสื้อของตัวเองจากในมือของเขาทันที

“นายปล่อยนะ!”

หนิงเฉิงซู่จับไว้แน่นมาก แรงเยอะมาก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงเช้าวันนี้ในคุกใต้ดิน เห็นซื่อเหนียนที่ถูกทรมานจนร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ความโมโหท่วมท้นในใจ

ถือโอกาสตอนที่เจมี่ไปหาคนรับใช้สาวยังไม่กลับมา

เธอง้างมือพุ่งไปทางใบหน้าที่ประณีตแล้วตบสองครั้ง ตบอย่างไม่มีความปรานี