บทที่ 353 คำพูดของท่านยู่ของพวกเรา ก็คือเหตุผล

เซิงเกอไม่หันกลับมา สายตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นชา “ชีวิตครั้งหนึ่งเกรงว่าจะไม่พอ ถ้าหากนายตายสักพันครั้งหมื่นครั้ง ฉันอาจจะพิจารณาดู”

พูดจบ เธอไม่รอช้า ขึ้นไปด้านบนกลับห้องในทันที เธอล็อกประตู ทิ้งชุดคลุมนอนที่หนิงเฉิงซู่เคยแตะต้อง จากนั้นก็หยิบตัวใหม่จากในตู้เสื้อผ้า แขวนไว้บนราวแขวนผ้า ถึงได้กลับขึ้นเตียงนอนอีกครั้ง

แต่ว่า เธอนอนไม่หลับ ตอนที่ปิดตา ภาพที่ล้อเล่นกันอย่างสนุกสนานกับหนิงเฉิงซู่ แต่ละภาพที่ปรากฏในหัว

และยังมีอดีตที่นับถือเขา ชื่นชมเขา ชอบเงยหัวเล็กๆ ตอนที่เรียกพี่ซู่อย่างอ่อนหวาน...

ไม่รู้ว่าสาเหตุเป็นเพราะตั้งครรภ์หรือเปล่า เธอมักรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปใจอ่อนกว่าเมื่อก่อนแล้ว

สำหรับสัตว์ร้ายเช่นหนิงเฉิงซู่ คาดไม่ถึงว่าจะรู้สึกสงสารอยู่เล็กน้อย

เธอมุดหัวเข้าในผ้าห่ม บังคับตัวเองไม่ให้คิดเรื่องพวกนั้นอีก คิดถึงจี้ยู่ถิงครึ่งปีมานี้ ด้วยเหตุนี้ได้รับความทรมานมากแค่ไหน!

ตอนที่ความรู้สึกนึกคิดดังจ้อกแจ้กจอแจ ด้านนอกก็มีเสียงรถวิ่งแล่นออกไป หนิงเฉิงซู่น่าจะกลับไปแล้ว

เธอค่อยๆ รู้สึกสบายใจขึ้น ไม่นานก็เหนื่อยล้าจนหลับไป

ประเทศฮั๋ว เมืองS

กำหนดเวลาห้าวันได้มาถึง

จี้หย่งรีบมาที่ห้องประชุมใหญ่ที่จี้ยู่ถิงจัดแจงไว้ล่วงหน้า

จี้ซิงฮุยก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเป็นเพราะถูกซ้อมอย่างหนัก ครั้งนี้ไม่สามารถตามมาได้

นอกจากผู้อาวุโสที่เป็นที่นับหน้าถือตาหลายๆ คนของตระกูลจี้ จี้หย่งยังพาคณะกรรมการส่วนหนึ่งของจี้ซื่อกรุ๊ปมาด้วย

ดูไกลๆ คนเยอะแยะ มีอำนาจอย่างมาก เหมือนกับมาทวงหนี้

ผ่านไปไม่นาน หนิงเฉิงเอินก็พาผู้ใต้บังคับบัญชาของสำนักงานสอบสวนแห่งชาติ ตามมาที่ห้องประชุมใหญ่

กลุ่มชายในเครื่องแบบทหาร แต่ละคนอกผายไหล่ผึ่ง รูปร่างสูงใหญ่ ในพริบตาทำให้อำนาจก่อนหน้านี้ของจี้หย่งถูกกดทับลง

ถึงแม้จี้หย่งจะไม่ค่อยพอใจ แต่นึกถึงความเป็นความเป็นเพื่อน จึงเดินเข้าไปทักทายอย่างเป็นมิตร

ทั้งสองคุยกันอย่างรู้อยู่แก่ใจอยู่ครู่หนึ่ง

รออยู่สองสามชั่วโมง ก็ไม่เห็นจี้ยู่ถิงมาถึง

จี้หย่งรู้สึกหมดความอดทนเล็กน้อย ออกคำสั่งบอดี้การ์ด “ไปดูที่รังรักยู่เซิง จี้ยู่ถิงไอหนุ่มคนนี้ทำอะไร ปล่อยทุกคนรอนานขนาดนี้!”

“ครับ”

บอดี้การ์ดเพิ่งเดินถึงประตูห้องประชุมใหญ่ ประตูใหญ่ตามมาด้วยเสียงดังอึกทึก จู่ๆ ประตูเปิดออก

ทุกคนในห้องประชุมสีหน้าจริงจังในทันที แล้วลุกขึ้นยืนต้อนรับ

แต่ว่า คนที่เข้ามามีเพียงชีเหนียนคนเดียว

จี้หย่งขมวดคิ้วเข้ม ถามชีเหนียนอย่างไม่พอใจ “ทำไมมีแค่นายมานี่ จี้ยู่ถิงล่ะ?”

เหล่ากรรมการด้านหลังเขาพูดเสริม

“จริงด้วย! ท่านยู่ล่ะ? เขาพูดไว้แล้วว่าวันนี้จะชี้แจงกับพวกเราทุกคน ไม่ใช่ว่าหลอกลวงพวกเราหรอกนะ!”

“ถึงแม้เรื่องที่ท่านยู่ตาบอด พวกเราทุกคนก็เสียใจมาก แต่อำนาจที่เขาควรจะมอบออกมา ก็ต้องส่งมอบโดยเร็ว!”

“จริงด้วย! ท่านยู่หลายวันมานี้ไม่มีข่าวคราวสักนิด การเคลื่อนไหวก็ลับลมคมใน พูดประโยคหนึ่งที่ไม่น่าฟัง ถ้ายังไม่ได้เจอท่านยู่อีก ฉันก็จะสงสัยว่าท่านยู่เสียชีวิตเพราะป่วยแล้วหรือเปล่า”

หนิงเฉิงเอินนั่งลงอย่างสบายอกสบายใจอีกครั้ง ฟังคนของจี้ซื่อกรุ๊ปประณามจี้เซี่ยถิงอย่างใจเย็น

ส่วนเขาที่นั่งอยู่ครึ่งหนึ่งของที่ประชุม ทุกคนเงียบสงบกันหมด

ชีเหนียนเหลือบตามองเขา ถึงได้อธิบายกับจี้หย่ง: “ท่านยู่มีธุระเลยทำให้เสียเวลา เวลาเปลี่ยนไปเป็นช่วงบ่าย”

“อะไรนะ?”

คนจำนวนไม่น้อยโมโหในทันที เกิดความโกลาหลขึ้นในห้องประชุม

จี้หย่งสีหน้าเคร่งขรึมมาก ดวงตาหรี่เล็กลงแหลมคมเหมือนกับนกอินทรี แล้วจ้องมองชีเหนียนอย่างไม่เป็นมิตร

“วันนี้ผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลจี้มาเข้าร่วมฟังอยู่ข้างๆ เขาในฐานะคนรุ่นหลัง ปล่อยให้ผู้อาวุโสรออยู่ นี่มันเหตุผลอะไร?”

ชีเหนียนแน่นิ่ง คำพูดมีพลังและอำนาจ “ผมรู้แค่ว่า คำพูดของท่านยู่ของผม ก็คือเหตุผล!”