บทที่ 354 เสียดายที่ท่านยู่ผิดหวังในความรัก

ดวงตาสีเข้มของเขาคู่นั้น เรืองแสงระยิบระยับ มองดูสีหน้าที่บ้างก็ตกใจบ้างก็หวาดกลัวของทุกคนอย่างชัดเจน ริมฝีปากบางยิ้มเยือกเย็น

“ผมยอมรับตั้งแต่เมื่อไหร่ ว่าผมตาบอด?”

“นาย...นายเป็นไปได้ยังไง? ดวงตาของนายไม่เป็นอะไร?”

ใบหน้าเหี่ยวย่นของจี้หย่งซีดขาว ในไม่ช้าก็ตอบสนองกลับมาได้ “นายตั้งใจจัดฉาก?”

จี้ยู่ถิงไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ

เขาพูดอย่างใจเย็น “นี่จะต้องขอบคุณอารองมากๆ ช่วยผมสะสางทุกคนที่ไม่ซื่อสัตย์”

จี้หย่งไม่ยอมแพ้ “ในเมื่อดวงตาของนายไม่เป็นอะไร งั้นเรื่องช่วงนี้ เป็นความเข้าใจผิดกันเท่านั้น ไม่ได้ทำผิดอะไรใหญ่โตสักหน่อย นายมีสิทธิ์อะไรลงโทษทุกคนที่อยู่ที่นี่?”

“ปล่อยข่าวลือไปทั่วว่าผมตาบอด ตั้งใจไปก่อเรื่องที่รังรักยู่เซิง หาผลประโยชน์ส่วนตัวจากงานส่วนรวม ยังมีบางส่วนชีวิตส่วนตัวยุ่งเหยิง อารองต้องการให้ผมกล่าวเป็นข้อๆ ตรงนี้?”

เสียงของจี้ยู่ถิงหยุดลงเล็กน้อย ความเหน็บแนมบนใบหน้ามากยิ่งขึ้น “พูดอีกอย่าง ตรงนี้ผมเป็นใหญ่สุด! นึกว่าผมไม่รู้เรื่องที่น่าอับอายพวกนั้นของพวกคุณเหรอ?”

ในห้องประชุม คนจำนวนไม่น้อยหลบสายตา ไม่กล้าพูด

ชีเหนียนพูดเสริมอย่างโกรธแค้นเต็มอก “ได้ยินอะไรก็นึกว่าเรื่องจริง! เมื่อก่อนท่านยู่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ตามใจพวกคุณ เห็นตัวเองเป็นอาหารจานหนึ่งจริงๆ เหรอ? รู้ตัวดี เก็บใบแจ้งโทษของพวกคุณให้ดี แล้วรีบไสหัวไป!”

เรื่องมาถึงตอนนี้ จี้หย่งรู้สึกว่าตัวเองเสียหน้าอย่างที่สุด และก็ไม่มีอะไรจะพูด เป็นเขาที่เชื่อคำพูดของหนิงเฉิงเอินง่ายไป ถูกจี้ยู่ถิงหลอกลวง!

“หลานชายคนดี! ครั้งหน้าพวกเรายังเจอกันอีก!”

เขาส่งเสียงไม่พอใจ หันหน้ากลับแล้วจะเดินออกไป

จี้เซี่ยถิงจู่ๆ เตือนเขา “อารองจะต้องย้ายไปเมืองหมิง ห้าปี ต้องรักษาสุขภาพ พวกเราถึงได้มีโอกาสเจอกันอีก”

จี้หย่งโมโหจนแทบจะพ่นเลือด ถลึงตาใส่เขาอย่างแรง แล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาออกไป ผู้อาวุโสตระกูลจี้และเหล่ากรรมการของจี้ซื่อกรุ๊ปไม่มีผู้นำ ก็ออกไปด้วยท่าทางหงอยเหงา

ไม่กี่นาที ภายในห้องประชุมคนน้อยลงครึ่งหนึ่งในทันที

จี้ยู่ถิงมองไปทางหนิงเฉิงเอินที่ไม่พูดจาอยู่ตลอด “นายไม่แสดงความคิดเห็น เพราะรู้สึกว่าลงโทษน้อยไป ไม่พอใจ?”

หนิงเฉิงเอินหัวเราะเสียงเบา

จี้หย่งไม่รู้เรื่องพิษในร่างกายของจี้ยู่ถิง แต่เขารู้

ตอนที่ช่วยหนิงเฉิงซู่มาจากมือจี้ยู่ถิง หนิงเฉิงซู่บอกกับเขาเอง เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการช่วยชีวิต

“ท่านยู่ คุณคิดว่าตัดไฟต้นลม สามารถปิดบังอาการป่วยที่แท้จริงของคุณไว้ได้จริงเหรอ?”

จี้ยู่ถิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “แม้แต่ฉันยังไม่ชัดเจนว่าตัวเองมีอาการป่วยอะไร นายบอกมาหน่อยสิ?”

หนิงเฉินเอินอ้าปาก คำพูดก็หยุดลง จู่ๆ คิดได้ว่านี่คือกับดักของจี้ยู่ถิง

ในแฟ้มคดีของหนิงเฉิงซู่ เขียนว่าขโมย S404 ยาชีวเคมีจากห้องทดลองไป ถ้าหากเขาพูดความจริง แสดงออกว่ารู้เรื่องภายใน ความผิดที่หนิงเฉิงซู่ทำ ก็หลุดพ้นจากเขาไม่ได้

จี้ยู่ถิงถือว่าคิดถูกแล้วต่อให้เขารู้ ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

“ท่านยู่ยอดเยี่ยมมาก! ครั้งนี้ ผมยอมแพ้ด้วยใจจริง!”

เขาลุกขึ้นยืน โค้งตัวคำนับไปทางจี้ยู่ถิง แล้วหันตัวจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน”

จี้ยู่ถิงส่งสายตาให้ฉือเหนียน “ในเมื่อนายสงสารสภาพร่างกายของฉัน แน่นอนว่าฉันต้องอธิบายให้นายฟัง เพื่อที่ต่อไป มีบางคนจะได้ไม่ต้องหาเรื่อง”

ฉือเหนียนยื่นใบรับรองทั้งหมดสิบสามโรงพยาบาลที่รับรองสุขภาพของจี้ยู่ถิงในมือ ส่งให้หนิงเฉิงเอิน

หนิงเฉิงเอินเหลือบมอง ในใจรู้ดีว่าใบรับรองพวกนี้ลู่โม่ช่วยจี้ยู่ถิงอยู่เบื้องหลัง

ทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขายิ้มบาง “ท่านยู่วงการราชการวงการธุรกิจสมหวังทั้งสองด้าน ผมนับถือจริงๆ! เสียดายที่ผิดหวังในความรัก ท้ายที่สุดก็ต้องโดดเดี่ยวเดียวดาย”

จี้ยู่ถิงขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นชาลงในทันที

หนิงเฉิงเอินทำเป็นตกตะลึง “อ้าว ดูจากสีหน้าของท่านยู่เหมือนกับยังไม่รู้? คู่หมั้นของคุณคุณลู่กับน้องสี่ของเราประกาศจัดงานแต่งไม่อีกกี่วันที่มหาวิหารฟลอเรนซ์ประเทศ UA ขึ้นข่าวต่างประเทศแล้ว ท่านยู่ไม่เล่นอินเทอร์เน็ต?”