บทที่ 355 พี่ชายเลี้ยงฉันจนอ้วนแล้วค่อยกิน

วันเวลาที่รอคอยงานแต่งงาน ช่างทรมานเหลือเกิน

เซิงเกอผ่านสองวันสุดท้ายนี้อย่างเลอะเลือน

คืนก่อนวันแต่งงาน หนิงเฉิงซู่ให้คนนำชุดแต่งงานมาส่งที่อพาร์ตเมนต์

เธอลูบคลำชุดแต่งงานสั่งทำราคาแพงชุดนี้ตรงหน้า ในใจรู้สึกถากถางอย่างบอกไม่ถูก

นี่คืองานแต่งงานครั้งแรกของเธอ เป็นครั้งที่สองที่สวมชุดแต่งงาน

เดิมทีคิดว่า ชาตินี้เธอไม่มีโอกาสได้สวมใส่อีกแล้ว กลับคิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ กลับจะต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รัก

หนิงเฉิงซู่ก็ยืนอยู่ที่ประตูห้องของเธอ มองดูเธอเงียบๆ “น้องเซิง ชอบไหม? พี่ให้ดีไซเนอร์ของประเทศ UA ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด ทำขึ้นโดยใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ ทั้งโลกมีเพียงชุดเดียว”

เซิงเกอดึงมือที่ลูบคลำชุดแต่งงานกลับ แล้วนั่งข้างเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีเรื่องอะไร?”

“หลายวันมานี้พี่ทำตามคำมั่นที่มีต่อเธอดูแลซื่อเหนียน แผลบนตัวของเขาหายดีเกินครึ่งแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วงเขา”

เซิงเกอโล่งใจ ไม่พูดอะไร

หนิงเฉิงซู่อธิบายกระบวนการกับเธอ: “…รอพวกเราจัดงานแต่งงานอย่างเป็นทางการ พี่จะปล่อยซื่อเหนียนออกจากคุกใต้ดิน ตอนค่ำ ตอนที่พวกเราใช้เวลาคำตื่นที่สวยงามด้วยกัน พี่จะให้คนนำยาต้านให้กับซื่อเหนียน แล้วส่งเขานั่งเครื่องบินกลับประเทศฮั๋วในชั่วข้ามคืน”

“รู้แล้ว”

เธอไม่มีสีหน้าอะไร เลิกผ้าห่มออก แล้วสอดตัวเข้าไป “นายกลับวังอาร์ซีเถอะ ฉันง่วงแล้ว อยากนอนแล้ว”

“ตกลง งั้นไม่รบกวนเธอพักผ่อนแล้ว ฝันดีครับน้องเซิง”

เซิงเกอไม่สนใจเขา เขาช่วยเธอปิดประตูห้องอย่างรู้ตัว แล้วออกไปจากอพาร์ตเมนต์

เมื่อเขากลับไป เซิงเกอลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตาต้องมองไปที่เครื่องบินลำเล็กลำนั้นบนโต๊ะเครื่องแป้งที่พี่ใหญ่มอบให้เธอก่อนหน้านี้

คืนพรุ่งนี้ หลังจากที่มั่นใจว่าซื่อเหนียนได้รับยาต้าน ถ้าหากหนิงเฉิงซู่อยากจะร่วมเรียงเคียงหมอนกับเธอจริงๆ

เธอก็จะตายไปพร้อมกับเขา!

ทุกอย่างนี้ ใกล้จะจบลงแล้ว!

….

คืนนั้น เวลาเดียวกัน

มีคนถืออภัยโทษเป็นกรณีพิเศษ เข้าคุกใต้ดินอย่างเงียบๆ

ซื่อเหนียนหลับอย่างสะลึมสะลือ ก็ได้ยินเสียงประตูคุกเปิดออก

ฝรั่งคนหนึ่งที่สวมชุดองครักษ์เดินเข้ามา

ซื่อเหนียนตกใจตื่นทันที แล้วลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หรี่ตาระแวง “สัตว์เดียรัจฉานนั่นรอแทบไม่ไหวเร็วขนาดนี้ ให้นายแอบมาฆ่าฉัน?”

องครักษ์หยิบตราอภัยโทษออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เขา แล้วพูดภาษา UA: “คุณถูกปล่อยแล้ว ผมมาพาคุณออกไป”

ซื่อเหนียนมองดูตราอภัยโทษอย่างจริงจัง เขาไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก “ดยุคกายทำไมต้องปล่อยฉัน?”

องครักษ์ไม่ได้อธิบาย เขาหยิบกุญแจช่วยปลดโซ่เท้าที่หนักหน่วงให้เขา “ไปเถอะ ไม่ช้าคุณก็รู้คำตอบ”

เขาถูกองครักษ์พยุงตัวขึ้น เดินออกจากประตูคุกด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง

หลายวันมานี้ หนิงเฉิงซู่หาหมอมาทายาให้เขาก็จริง แต่ใช้ยาที่ไม่ใช่ยาดีอะไร ไม่เพียงเจ็บแสบอย่างมาก บาดแผลก็ยังเลือดซึมกลับไปกลับมา

ทรมานหกเจ็ดวัน แผลบนตัวเพิ่งหายสองสามส่วน

องครักษ์เกินนำหน้าไปก่อน หางตาเหลือบมอง บาดแผลบนตัวซื่อเหนียนยังไม่หายดี เดินช้ามาก ห่างจากเขาออกไปไกล

เขารีบวิ่งกลับไปประคอง

“ขอบใจ” ซื่อเหนียนพูดอย่างมีมารยาท

ตอนที่ผ่านคุกห้องข้างๆ ซื่อเหนียนหยุดฝีเท้า ถามองครักษ์: “คุกห้องนี้ขังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ฉันสามารถขอร้องดยุคกายให้ฉันพาเธอออกไปด้วยกันได้ไหม?”

“เอ่อนี่…”

องครักษ์สีหน้าลำบากใจ

ซื่อเหนียนใช้ภาษา UA อธิบายต่ออย่างจริงจัง: “เธอน่าจะไม่ได้ทำผิด เธอเกี่ยวข้องกับคดีค้ามนุษย์ข้ามพรมแดน ประเทศ UA กำหนดให้ผู้หญิงค้าบริการต้องอายุเกินยี่สิบปี เธอยังขาดอีกหนึ่งเดือน ฉันเดาว่าด้านนั้นน่าจะไม่อยากรับผิดชอบค่าครองชีพของเธอหนึ่งเดือนนี้ ดังนั้นถึงได้จับเธอทิ้งไว้ที่นี่”

“งั้นผมไปติดต่อกับดยุค ถ้าหากเป็นอย่างที่คุณพูด คุณพาเธอไปด้วยน่าจะไม่มีปัญหา”

“ตกลง”

องครักษ์หยิบโทรศัพท์ออกมา ถามกาย ฮาโรลด์ ซื่อเหนียนยืนรออยู่ที่ทางเดินคุก

ไม่กี่นาที กาย ฮาโรลด์ก็ตกลง