บทที่ 356 งานแต่งงาน มีคนชิงเจ้าสาว

พวกเขาคุยไปคุยมา เดินออกจากคุก ขึ้นนั่งรถของตำหนักดยุค

ผ่านไปไม่นาน ก็ถึงหน้าประตูตำหนักดยุค

ซื่อเหนียนเพิ่งลงจากรถ สายตาแทบจะถูกเงาสูงใหญ่ที่คุ้นตาตรงหน้าประตูดึงดูดในทันที

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำ ยืนตัวตรง ออร่าเคร่งขรึมสูงศักดิ์ เหมือนกับตั้งใจมายืนรอเขาที่ประตู

ถึงแม้จะใส่หน้ากากและหมวก ใบหน้าของชายหนุ่มซ่อนอยู่ในความมืด แต่ซื่อเหนียนก็จำได้ในแวบแรก

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาแดงก่ำในทันที แทบจะลืมบาดแผลทั้งตัว แล้วพุ่ง

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะ ตบหลังของเขา หัวเราะเยาะเย้ยเขา “เพิ่งจะไม่ได้เจอกันครึ่งเดือน นิสัยของนายทำไมถึงอ่อนปวกเปียกแล้ว?”

ซื่อเหนียนขมวดคิ้ว ไม่ตอบ แขนกอดเขาไว้แน่น เหมือนกับเรียกเอาความอบอุ่นที่เหมือนกับพี่ชายมาจากตัวเขา

เด็กสาวที่เพิ่งเปลี่ยนชื่อว่า ‘ซื่อสุ่ย’ เดินเข้ามาเตือน “พี่ซื่อเหนียนบาดแผลจากแส้เต็มตัว นายตบเบาๆ หน่อย เขาจะเจ็บเอาได้!”

ชายหนุ่มดวงตาดำเหลือบมองเด็กสาว แล้วดึกแขนออกจากหลังของซื่อเหนียนเงียบๆ “ดูท่าครั้งนี้นายเก็บเกี่ยวได้ไม่เลว แถมยังลักพาเด็กสาวที่น่ารักขนาดนี้มาด้วย”

ซื่อสุ่ยยิ้มอ่อน “แหะๆ!”

ซื่อเหนียน: “…”

…

ขณะเดียวกัน หนิงเฉิงซู่กำลังอยู่บนโต๊ะกลับวังอาร์ซี

เขามองท้องฟ้าที่มืดสนิทนอกหน้าต่าง ออกคำสั่งเจมี่อย่างเย็นชา “คืนพรุ่งนี้ ตอนที่ส่งซื่อเหนียนขึ้นเครื่อง หาวิธีฆ่าเขา แย่งยาต้านซุปเปอร์ไวรัสกลับมา”

“แต่ว่า…เขาฝีมือดีมาก ที่สาธารณะไม่สามารถใช้การแย่งชิงได้ และก็ไม่สามารถส่งคนไปเยอะเกินไป จะดึงดูดความสนใจ แบบนี้แล้ว คนของพวกเราเกรงว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

หนิงเฉิงซู่หรี่ตาแหลมคม ใบหน้าไร้อารมณ์ไม่เปลี่ยน “แผลบนตัวเขายังไม่หาย สู้ไม่ไหวหรอก ทำตามที่ฉันพูดก็พอ”

“ครับ”

เจมี่ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับเพิ่งตอบรับ จู่ๆ โทรศัพท์เสียงเตือนดังขึ้น

เขาสีหน้าเคร่งขรึมในทันที แล้วหันหน้ากลับไปมองหนิงเฉิงซู่ “นายท่านครับ คนที่พวกเราสั่งให้ไปที่คุกใต้ดิน บอกว่าไม่พบซื่อเหนียนแล้ว!”

หนิงเฉิงซู่ขมวดคิ้ว “สืบ!”

เจมี่ส่งข้อความโทรศัพท์ สิบนาที เขามองไปทางหนิงเฉิงซู่อีกครั้งอย่างลำบากใจ “นายท่านครับ สืบไม่พบ คนเหมือนหายไปในอากาศอย่างไรอย่างนั้น!”

“คนถูกขังอยู่ในคุกดีๆ แถมยังล็อกเท้า นายอยากจะบอกฉันว่าเขาปีกงอกบินหนีไปแล้ว?” หนิงเฉิงซู่ตะคอก “สืบต่อไป! วันนี้มีใครไปที่คุกใต้ดินบ้าง เปิดหาบันทึกกล้องวงจรออกมา!”

“นายท่าน ถึงแม้คุณจะมีตราพิเศษที่องค์หญิงใหญ่มอบให้ สามารถเข้าออกคุกใต้ดินตามอิสระ แต่ไม่มีอำนาจในการดูกล้องวงจรครับ”

หนิงเฉิงซู่ค่อยๆ ใจเย็นลง “ช่างเถอะ ไม่สือบแล้ว เขายังไม่ได้ยาต้าน ไม่มีทางออกจากประเทศ UA พรุ่งนี้เขาต้องปรากฏตัวขึ้นแน่!”

นับเวลา ร่างกายของจี้ยู่ถิงน่าจะใกล้ฝืนถึงที่สุดแล้ว คาดว่าเหลือเวลาอีกไม่กี่วัน

พรุ่งนี้ผ่านไป ก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้วสินะ?

คืนนี้ จะต้องเป็นคืนที่ทุกคนนอนไม่หลับแน่นอน

รุ่งเช้าวันถัดมา

เซิงเกอถูกสาวรับใช้เรียกให้ตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวแต่เช้า

หนิงเฉิงซู่ซื้อเครื่องสำอางใหม่ให้เธอทั้งเซ็ท ทั้งหมดไม่มีสารปรุงแต่ง ไม่มีพิษไม่มีอันตรายต่อหญิงตั้งครรภ์ เซิงเกอไม่ชอบให้คนอื่นช่วยแต่งหน้า ดังนั้นเธอจึงแต่งหน้าเอง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง หนิงเฉิงซู่จัดรถแต่งงาน รับเธอมาถึงมหาวิหารฟลอเรนซ์

ในมหาวิหาร แขกเหรื่อพร้อมหน้า ล้วนเป็นขุนนางชั้นสูงในราชวงศ์

องค์หญิงแลนเครี่กับกาย ซิลเวอร์กำลังช่วยหนิงเฉิงซู่ต้อนรับแขก กาย ฮาโรลด์ไม่ได้มา

เซิงเกอมองทะลุผ่านหน้าต่างรถ เหลือบงานมหาวิหารที่บรรยากาศคึกคัก ไม่แสดงออกสีหน้าอะไร รถแต่งงานอ้อมไปยังประตูหลังของมหาวิหาร เซิงเกอเข้าไปในห้องพักที่หนิงเฉิงซู่ได้เตรียมไว้ก่อนล่วงหน้า

เธอสวมเพียงแค่ชุดแต่งงาน ยังไม่ได้เริ่มรวมผมสวมผ้าคลุมหัวเจ้าสาว

พิธีการใกล้จะเริ่มแล้ว เธอไปหยิบหวีบนโต๊ะ เตรียมเริ่มรวบผม

มืออยู่กลางอากาศ กลับถูกฝ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นจับไว้

เธองเยหน้ามองผ่านกระจก

คือหนิงเฉิงซู่

เธอดึงมือกลับในทันที แล้วถามอย่างเย็นชา “นายไม่ใช่ว่าไปรับแขกเหรอ เข้ามาทำอะไร?”

“ด้านหน้ามีคุณแม่กับกาย ซิลเลอร์ต้านไว้อยู่ พี่แอบลักขี้เกียจ มาช่วยเธอรวบผม” หนิงเฉิงซู่หยิบหวีบนโต๊ะขึ้นมา ช่วยหวีผมให้เธออย่างอ่อนโยน