บทที่ 357 ฉันไม่ได้ครอบครองเธอ นายก็อย่าได้คิด

เสียงที่คุ้นเคยนี้!

เซิงเกอแทบจะตาแดงในทันที แล้วมองไปด้านนอกประตูอย่างประหลาดใจ

เสื้อคลุมสีดำของจี้ยู่ถิง ห่อลมหิมะ เดินเข้ามาอย่างเคร่งขรึมเย็นชา

ด้านหลังเขา ตามาด้วยซื่อเหนียนที่สายตาจริงจังเช่นเดียวกัน

หลังจากนั้น กองกำลังทหารที่เครื่องแบบทหารต่างกันสองกองทัพ ยืนเรียงเป็นระเบียบ ถือปืนเดินเข้ามา ล้อมทั้งมหาวิหารไว้ในทันที

แขกเหรื่อตกใจเป็นอย่างมาก งานเริ่มวุ่นวายขึ้น

หนิงเฉิงซู่จ้องมองชายหนุ่มที่อยู่สุดพรมแดง สายตาเผยความเกลียดชังอย่างชัดเจน แล้วกัดฟันพูด “จี้ยู่ถิง นายช่างเลือกเวลาจริงๆ ตั้งใจมาป่วนงาน?”

จี้ยู่ถิงกลิ่นอายเย็นชาทั่วทั้งตัว ยิ้มมุมปากอย่างเยาะเยาะ “มีคนบางคนจิตใจไม่ปกติ ลักพาคู่หมั้นของฉันมาที่ต่างแคว้นแดนไกลแล้วบังคับแต่งงาน งานยิ่งใหญ่ที่คึกคักแบบนี้ แน่นอนว่าฉันจะต้องมาพาผู้หญิงของฉันกลับไป!”

หนิงเฉิงซู่กำหมัดแน่น ความเกลียดชังในดวงตาระห่ำขึ้นมาทันที

ในงานคือเจ้าชายเจ้าหญิงผู้ดีที่องค์หญิงใหญ่เชิญมา การสนทนาของทั้งสองถึงแม้จะเป็นภาษาจีน แต่ก็ยังมีผู้ดีไม่น้อยฟังรู้เรื่อง

กลุ่มคนโมโหเพราะคำพูดนี้ แล้วมองชายหนุ่มทั้งสองกลับไปกลับมา จากนั้นก็กระซิบกันเบาๆ

ศักดิ์ศรีขององค์หญิงใหญ่แทบจะอดกลั้นไม่ไหว เตรียมจะช่วยหนิงเฉิงซู่อธิบาย คลี่คลายสถานการณ์ จี้ยู่ถิงกลับพูดขึ้นก่อน “ทุกท่าน วันนี้ผมมาเพียงแค่มุ่งเป้าไปที่เจ้าบ่าว จะไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ซื่อเหนียน กวาดล้างสถานที่!”

ไม่ถึงห้านาที ผู้ดีทุกคนในงานถูกไล่ออกไป แม้แต่บาทหลวงบนเวทีก็ถูกหามออกไป

มหาวิหารฟลอเรนซ์ที่ยิ่งใหญ่ เหลือเพียงคนของจี้ยู่ถิง หนิงเฉิงซู่ เซิงเกอและองค์หญิงใหญ่ที่ยังไม่กลับไป

บรรยากาศเคร่งขรึม

หนิงเฉิงซู่ถลึงตามองจี้ยู่ถิงอย่างโมโห กัดฟันพูด “นายคิดว่า ฉันไม่ได้เตรียมอะไรเลยเหรอ?”

ในตอนที่เขาพูดจบ องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้น ปรบมือ

ติดกับแท่นของบาทหลวง จู่ๆ มีกลุ่มองครักษ์ถือปืนปรากฏตัวขึ้นเช่นเดียวกัน จำนวนคนเท่ากับจำนวนที่จี้ยู่ถิงพามา

ทั้งสองถือปืนคุมเชิง บรรยากาศเปลี่ยนไปวิตกกังวลในทันที

“พี่ยู่!” เซิงเกอมองดูคนของทั้งสองฝ่าย แล้วมองไปทางจี้ยู่ถิงอย่างกังวล อยากจะวิ่งไปทางจี้ยู่ถิงในทันที แต่ถูกหนิงเฉิงซู่จับข้อมือไว้

สายตาของจี้ยู่ถิงจ้องมองไปที่มือของเขาที่จับเซิงเกอ ดวงตาสีดำดุร้าย

ซื่อเหนียนที่อยู่ด้านข้างมองไปทางองค์หญิงใหญ่ “คุณดูให้ชัดเจน กองกำลังทหารที่นายท่านของพวกเราพามาไม่ได้มีเพียงแค่ของประเทศฮั๋ว อีกกองกำลังหนึ่งเป็นทหารของประเทศ UA ของพวกคุณ ในฐานะที่นายท่านเป็นหัวหน้าสำนักงานสอบสวนแห่งชาติ เขามาแล้ว ประเทศ UA ของพวกคุณควรจะปฏิบัติต่อกันอย่างมีเกียรติ ถ้าหากองครักษ์ของคุณกล้าทำให้เขาบาดเจ็บแม้แต่ไรผม เกรงว่าทางด้านกษัตริย์ก็คงไม่มีทางปล่อยคุณ”

องค์หญิงใหญ่หน้าเสียในทันที แต่ท่าทางแน่วแน่เป็นอย่างมาก “ฉันแค่ป้องกันตัวแค่นั้น ถ้าหากพวกนายกล้าทำร้ายอะซู่ของฉัน งั้นก็อย่าโทษคนของฉันที่สู้ตายกับพวกนาย!”

“ชีวิตของหนิงเฉิงซู่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ!”

จี้ยู่ถิงหัวเราะเบาๆ สายตามองไปทางเซิงเกอที่อยู่บนแท่นบาทหลวงใหม่อีกครั้ง แล้วยื่นสองมือออก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและรักใคร่ “เซิงเซิง มาที่ผมตรงนี้”

เซิงเกอมองดูเขาอ้าแขนมาทางตัวเอง งัดมือของหนิงเฉิงซู่ที่บีบบังคับในทันที แล้วจับชายกระโปรง วิ่งไปทางเขาที่อยู่สุดพรมแดง

หนิงเฉิงซู่มองดูฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเอง อย่างเลื่อนลอย

ส่วนองค์หญิงใหญ่กลับโกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่

ลูกชายที่ตัวเองรักมากที่สุด วันแต่งงานถูกแย่งเจ้าสาวอย่างเปิดเผย เจ้าสาวก็ยังจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น นี่เหยียบย่ำราชวงศ์ของเธอชัดๆ เหยียดหยามอาซู่ของเธอ!

เธอไม่สามารถฆ่าจี้ยู่ถึงได้ แต่สามารถกำจัดหญิงร่านที่เหยียบเรือสองแคมได้!

เธอสั่งองครักษ์ที่อยู่ใกล้เซิงเกอมากที่สุด จ่อเป้าไปที่เซิงเกอ ยิงปืนดำเงียบๆ

“ระวัง!”

หนิงเฉิงซู่สังเกตได้ก่อน แล้วขวางตรงตำแหน่งของเซิงเกอทันที

ในตอนที่องค์หญิงใหญ่อยากจะให้องครักษ์หยุดทำ องครักษ์ได้เหนี่ยวไกแล้ว

เสียงปืนดังสนั่นขึ้น

เซิงเกอเพิ่งวิ่งไปถึงตรงกลางพรมแดง ได้ยินเสียงปืนดัง เธอหยุดฝีเท้า หันหน้ากลับไป

แขนของหนิงเฉิงซู่ถูกยิง กำลังจับบาดแผล มีเลือดไหลออกมาตามนิ้วมือของเขา

องค์หญิงใหญ่วิ่งไปด้านหน้าทันที แล้วตรวจสอบบาดแผลของเขา