บทที่ 358 จบลงแล้ว เขาช่วยให้คุณสมหวัง

ซื่อเหนียนพุ่งไปโดยไม่สนใจใดๆ แล้วกอดยาหลอดนั้นไว้อย่างมั่นคง แผ่นหลังชนเข้ากับที่พักแขนของเก้าอี้ที่แข็งแกร่ง หลังจากกลิ้งหนึ่งรอบ แล้วล้มลงบนพื้น

แผลบนตัวของเขาเลือดออกทันที ย้อมเสื้อเชิ้ตจนแดง ความเจ็บปวดอย่างมากตรงแผ่นหลัง ทำให้เขาเวียนหัวเป็นระยะ ใบหน้าซีดขาว เขาสำลักเลือดแล้วล้มลงกับพื้น

แต่ยาต้านซุปเปอร์ไวรัสหลอดนั้น ยังคงถูกกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ไม่ได้รับการกระทบกระแทกใดๆ

ขณะที่ซื่อเหนียนพุ่งตัวออกไป กองกำลังทหารสองกองทัพที่จี้ยู่ถิงพามา สังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าองครักษ์ขององค์หญิงใหญ่พยายามจะยิงปืนใส่ซื่อเหนียน

ถือโอกาสก่อนที่องครักษ์เตรียมจะยิงซื่อเหนียน คนของจี้ยู่ถิงยิงพวกเขาตายก่อน

สถานการณ์พลิกกลับในทันที องค์หญิงใหญ่กับหนิงเฉิงซู่ที่โดดเดี่ยวไร้ความช่วยเหลือ อยู่ในความเสียเปรียบ

หนิงเฉิงซู่ไม่มีเวลาสนใจอะไรเยอะแยะขนาดนั้น เขามองไปทางซื่อเหนียนที่อยู่ตรงหน้าอย่างโมโห ความโกรธครอบงำให้เขาเดินเข้าไป เตะท้องของซื่อเหนียนอย่างแรง

ซื่อเหนียนกระตุกไปทั้งตัว หดตัวเป็นก้อน แล้วสำลักเลือดอีก จากนั้นก็สลบไป

หนิงเฉิงซู่ยังไม่ทันเตะครั้งที่สอง ก็ถูกกองกำลังทหารประเทศ UA ที่จี้ยู่ถิงพามาควบคุมไว้ได้

ทหารของประเทศฮั๋วทั้งหมดพุ่งไปทางซื่อเหนียน ตรวจดูสถานการณ์ของซื่อเหนียนราวกับรังผึ้ง

ต่อให้สลบไสล ซื่อเหนียนยังคงกำยาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ

เหมือนกับนี่คือภารกิจที่ฝังอยู่ในกระดูกของเขา

กองทัพที่พามาจากประเทศฮั๋ว ทั้งหมดคือทหารที่อยู่ภายใต้บัญชาของซื่อเหนียน ตอนนี้ทั้งหมดโมโหแล้ว โวยวายจะยิงหยิงเฉิงซู่

จี้ยู่ถิงให้คนแบกซื่อเหนียนออกไปอย่างใจเย็น บนเครื่องบินส่วนตัวมีห้องฉุกเฉินขนาดเล็ก

ซื่อเหนียนพายาต้านซุปเปอร์ไวรัสออกไป ข้อต่อรองสุดท้ายในมือของหนิงเฉิงซู่ไม่มีแล้ว

เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยให้สองมือถูกล็อก ทั้งมหาวิหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแปลกๆ ของเขา

กองกำลังทหารทั้งสองกองไม่กล้าแตะต้ององค์หญิงใหญ่ องค์หญิงใหญ่ไม่ได้ถูกกักความอิสระ

เธอก้าวเข้าไปข้างหน้าอยากจะแย่งหนิงเฉิงซู่กลับมาจากในมือของคนของจี้ยู่ถึงสุดชีวิต

แย่งอยู่นานก็ไม่มีประโยชน์สักนิด เธอชักกริชเล็กๆ ที่พกติดตัวมา แล้วจ่อไปที่คอของตัวเอง แล้วจ้องมองไปทางจี้ยู่ถิงกับเซิงเกอที่อยู่ตรงข้าม

“ความผิดฐานทำร้ายองค์หญิงรัชทายาทใหญ่หลวงมาก พวกแกถ้าหากกล้าแตะต้องอะซู่ของฉัน ฉันรับรองว่าพวกแกทั้งหมดไม่สามารถผ่านแดนประเทศ UA ไปได้!”

จี้ยู่ถิงไม่พูดจา

สถานการณ์ทั้งสองฝ่าย เป็นเพราะองค์หญิงใหญ่ขู่จะทำร้ายตัวเอง ได้เข้าสู่ความแน่นิ่งอีกครั้ง

จู่ๆ บรรยากาศในมหาวิหารเงียบสงบลง

จนกระทั่งกาย ฮาโรลด์พาคนตามมา ตะโกนห้ามการกระทำขององค์หญิงใหญ่

“เครี่! วางมีดลง! คุณอย่าดิ้นรนไปเลย จี้ยู่ถิงมาพร้อมกับหมายจับข้ามชาติ ทางด้านกษัตริย์ได้อนุมัติแล้ว คุณขัดขวางที่เขาจะพาตัวแลนซ์ ชาร์ลส์ไปไม่ได้!”

“อะไรนะ!”

องค์หญิงใหญ่น้ำตาคลอ เธอแทบไม่อยากจะเชื่อ “ทำไมเป็นแบบนี้! พวกเขาพาตัวอะซู่ของฉันไปไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!”

กาย ฮาโรลด์เดินตรงไปทางเธอ หยิบกริชจากในมือของเธอออก

องค์หญิงใหญ่จับชายเสื้อสูทของเขา เป็นครั้งแรกที่ก้มหัวที่หยิ่งยโส อ้อนวอนเขา: “ฮาโรลด์คุณช่วยฉัน! อะซู่ของฉัน! เมื่อปล่อยให้พวกเขาพาอะซู่ไป พวกเขาจะคิดหาวิธีทรมานอะซู่! คุณช่วยฉันฆ่าพวกเขา!”

ฮาโรลด์ถอนหายใจ มองข้ามการร้องไห้ของเธอ ถือโอกาสตอนที่เธอไม่ระวัง ฟาดที่ด้านหลังศีรษะของเธออย่างแรง

องค์หญิงใหญ่เป็นลมในทันที

กาย ฮาโรลด์อุ้มเธอขึ้น เดินออกจากมหาวิหารโดยไม่หันกลับมามอง แม้แต่พริบตาเดียวก็ไม่มีให้หนิงเฉิงซู่ที่อยู่ด้านข้าง เหมือนกับความเป็นตายของหนิงเฉิงซู่ไม่เกี่ยวกับเขาตลอดกาล

องค์หญิงใหญ่ออกไป ไพ่ช่วยชีวิตใบสุดท้ายของหนิงเฉิงซู่ก็ไม่มีแล้ว

จี้ยู่ถิงสายตาเย็นชา นึกถึงเมื่อครู่ที่หนิงเฉิงซู่เตะซื่อเหนียน ความโมโหทั่วร่างกายปะทุ “ถึงขั้นนี้แล้ว นายยังอยากพูดอะไรอีก?”

หนิงเฉิงซู่ดวงตาเฉียบคมสีฟ้าเหม่อลอย แหงนหน้ามองท้องฟ้าหัวเราะเสียงดัง “ทุกคนช่วยนายหมด ฉันไม่มีอะไรจะพูด!”

จี้ยู่ถิงออกกำสั่งกองกำลังทหารอย่างเสียงแข็ง “ใส่กุญแจมือและกุญแจข้อเท้าขนาดหนักให้เขา พาตัวกลับประเทศฮั๋วทันที

“เดี๋ยวก่อน”

เซิงเกอที่เงียบสงัดไม่พูดจาอยู่ตลอด จู่ๆ ห้ามขึ้น

จี้ยู่ถิงถอดเสื้อคลุมสีดำเข้ม ห่อหุ้มไหล่บางเล็กบอกของเธอ แล้วถามอย่างอ่อนโยน “เซิงเซิง ทำไมเหรอ?”

เซิงเกอเหลือบมองหนิงเฉิงซู่ที่อยู่บนเวทีใกล้ๆ “พี่ยู่ พี่พาเขากลับไป วางแผนจะจัดการอย่างไร?”