บทที่ 360 สถานะของเธอเกี่ยวอะไรกับหนิงเฉิงซู่

โจวเสี่ยวฉิงไม่พูดจา และก็ไม่มีสีหน้าอะไร

ผู้ชายกลอกตามองสวี่เวิน “คุณสวี่เวินหน้าใช้จริงๆ และก็วางแผนได้ดีมาก นี่เห็นพี่ฉิงฉิงของพวกเราได้รับตำแหน่งราชินีภาพยนตร์ อยากจะมาเกาะกระแส?”

สวี่เวินไม่สนใจคำถากถางของเธอ ยังคงจ้องมองโจวเสี่ยวฉิง “เสี่ยวฉิง ผมผิดไปแล้วจริงๆ คุณให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ! ไม่มีคุณผมเหมือนกับตายทั้งเป็น กลับมาข้างกายผมได้ไหม?”

โจวเสี่ยวฉิงยิ้มแล้ว ตอนนั้นที่สวี่เวินนอกใจ เธอก็เห็นหน้าตาของผู้ชายเจ้าชู้คนนี้แล้ว

ตอนนี้ทุกคำพูดของเขา เธอไม่มีทางเชื่อ เพียงแค่รู้สึกเหยียดหยาม

เธอนึกได้ตอนที่เซิงเกอปฏิบัติต่อหญิงร้ายชายเลวอย่างโหดเหี้ยม เธอค่อยๆ หยิบกริชขนาดเล็กที่สวยงามประณีตเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก นี่คือของที่ระลึกที่เธอเก็บไว้หลังจากถ่ายทำหนังเรื่องที่แล้วเสร็จ

สวี่เวินเห็นเธอหยิบขึ้นมาเล่น จึงพูดอย่างเป็นกังวล “ระวัง อย่าบาดโดนมือ ผมจะเสียใจได้”

โจวเสี่ยวฉิงรู้สึกเกลียดชัง เธอยื่นกริชไปด้านหน้าเขา

เธอเปลี่ยนจากเมื่อก่อนที่อ่อนหวานใสซื่อ พูดอย่างเรียบเฉย: “ในเมื่อนายพูดว่าไม่มีฉันเหมือนตายทั้งเป็น สู้ใช้กริชเล่มนี้ฆ่าตัวตายซะตอนนี้ ฉันก็จะเชื่อว่านายรักฉัน”

สวี่เวินหน้าซีดขาว มองเธออย่างตกตะลึง

โจวเสี่ยวฉิงยายเด็กคนนี้ ครั้งนี้ทำไมถึงหลอกได้ยากนะ?

เขารับกริชในมือเธอมา กลับกลัวว่ากริชจะบาดตัวเองแม้แต่นิดเดียว

“เสี่ยวฉิง ถ้าผมตายจริงๆ งั้นก็ไม่สามารถอยู่กับคนได้ตลอดชีวิต คุณทำใจได้จริงๆ เหรอครับ?”

“แต่ถ้านายไม่ตาย จะพิสูจน์ยังไงว่านายรักฉันจริงๆ? และก็รู้สึกผิดจริงๆ?”

“ผม...”

สวี่เวินฝืนกดใบมีดลงบนข้อมือ แต่ก็ยังไม่กล้าขยับมือ

โจวเสี่ยวฉิงพูดเตือน: “ถ้าหากเฉือนแค่รอยเลือดก็ไม่นับ จะต้องเฉือนถูกเส้นเลือด ให้เลือดไหล ฉันถึงจะเชื่อนาย”

สวี่เวินแค่คิดก็รู้สึกเจ็บ เขามือสั่น กริชตกลงบนพื้น

เขาจับชุดราตรีของโจวเสี่ยวฉิง อ้อนวอนขอร้องเธอ “เสี่ยวฉิงอย่าทำแบบนี้เลยนะ? ให้พวกเราเหมือนกับเมื่อก่อน ไม่สิ! ผมจะทำดีกับคนมากกว่าเมื่อก่อนเท่าตัว! คุณมองดูผมหน่อยเถอะ!”

โจวเสี่ยวฉิงยกรองเท้าส้นสูง เตะเขาอย่างแรง

“ไสหัวไป! คำพูดหวานชื่นทุกประโยคของนายฉันไม่มีทางเชื่ออีกแล้ว! ต่อไปนายเจอฉันทางที่ดีให้อ้อมทางเดิน ถ้ายังกล้าหน้าด้านตามตื๊อ ฉันจะต้องสู้กับนายจนถึงที่สุด! ให้นายหมดเนื้อหมดตัว! แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามหยวนก็ไม่มีปัญญากิน!”

สวี่เวินฟังจนมึนงง จ้องมองดวงตาที่เหี้ยมโหดของเธอ

นี่ยังเป็นโจวเสี่ยวฉิงที่เขารู้จักในอดีตไหม?

“เสี่ยวฉิง ผม...”

“ไสหัวไป!”

โจวเสี่ยวฉิงไม่อยากฟังเขาพูดพร่ำอีกต่อไป “ถ้านายยังตอแยอีก ฉันจะแจ้งตำรวจว่านายก่อความวุ่นวาย!”

ผู้จัดการและผู้ชายสองสาวทำสีหน้าเหี้ยมโหดทันที แล้วไล่สวี่เวินออกไปไกลๆ

ใบหูเงียบสงบลงไม่น้อย โจวเสี่ยวฉิงเก็บความอารมณ์เสียเพราะสวี่เวินเมื่อครู่ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปถ้วยรางวัล ส่งไปให้ลู่ฮั๋ว

คำพูดเสริม: [ขอบคุณคุณลู่ฮั๋วสำหรับความสนับสนุน นี่คือกระดาษคำตอบสำหรับเทอมนี้ของนักเรียน พึงพอใจไหม?]

ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ได้รับเสียงข้อความสำหรับการตอบกลับของลู่ฮั๋ว

ลู่ฮั๋ว: [คืนนี้คุณจะทำให้ผมพึงพอใจยิ่งกว่าเดิม]

โจวเสี่ยวฉิงหน้าแดงในทันที

ผู้ชายคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่ง...

เธอวางโทรศัพท์แต่งหน้าเพิ่มเติมต่อ เพราะว่าลู่ฮั๋วจะแอบมารับเธอค่ำหน่อย เธอไม่นั่งรถทำงานกลับไป ผู้จัดการกับผู้ช่วยจึงกลับไปก่อน

ทั้งห้องพักผ่อน จึงว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว

ด้านนอก มีเสียงหมุนลูกบิดประตู หางตาของโจวเสี่ยวฉิงเหลือบเห็นรองเท้าหนังของผู้ชายยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลจากเธอ เธอนึกว่าสวี่เวินมาอีกแล้ว

น้ำเสียงรังเกียจของเธอ รำคาญเป็นอย่างมาก “สวี่เวิน นายนอกจากสมองไม่ดี หูก็ยังฟังไม่รู้เรื่องเหรอ?”

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตูไม่ตอบกลับ และก็ไม่ขยับเขยื้อน

โจวเสี่ยวฉิงประหลาดใจ หันหน้าไปดู เห็นใบหน้าแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน

“คุณคือ?”