บทที่ 368 จริงแล้วเขาคือยัยบ๊องๆผู้น่ารัก

แท้จริงแล้วเขาก็กังวลเรื่องนี้นี่เอง

เซิงเกอยิ้มและหยิกแก้มเขาสองข้าง “คุณหึงเหรอ?”

“อืม..แค่ไม่สบายใจนิดหน่อย?

แววตาที่เขามองมาดูเศร้าโศก ราวกับเขียนข้อความไว้บนใบหน้าหล่อเหลาที่หม่นหมองว่า ‘ฉันกำลังน้อยใจ อยากให้เธอปลอบใจ’

“เวลาพี่ยู่หึงเอาจริงเอาจัง น่ารักมากคะ!” เซิงเกอกลั้นหัวเราะไม่ได้ หล่อนเขย่งเท้าขึ้นและจูบปากเขาเบาๆ แล้วง้อเขาด้วยเสียงนุ่มๆ

“หายงอลนะ สิ่งที่คุณชอบฉันก็จำได้เหมือนกัน ต่อไปนี้ฉันจะสนใจแต่เรื่องของคุณ เรื่องของคนอื่นฉันจะลืมมันไปให้หมด ดีไหม?”

แล้วสีหน้าของจี้ยู่ถิงก็เปลี่ยนไป “เธอพูดเองนะ”

เซิงเกอพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว แล้วทั้งสองคนก็โอบกอดกันอย่างแนบแน่น และบอกลาหนิงเฉิงซู่ที่กำลังนั่งเครื่องบินออกจากประเทศจีน

……

เมื่อซื่อเหนียนที่นั่งอยู่บนรถที่จอดอยู่ด้านนอกสนามบินได้ยินเสียงเครื่องบินบินขึ้น เขาก็หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จุดบุหรี่แล้วสูญบุหรี่ด้วยแววตาที่ซีดเซียว

ควันบุหรี่อบอวลไปทั่วรถ ซื่อสุ่ยค่อยสังเกตอาการของเขาอย่างนิ่งๆ และเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดีนัก

พี่ซื่อเหนียน พี่ไม่อยากให้คุณหนิงคนนั้นจากไปใช่ไหม?”

ซื่อเหนียนสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งครั้งแล้วจึงตอบว่า “ตอนอยู่ในคุกใต้ดินประเทศUเขาเฆี่ยนฉันถึงร้อยสิบสามครั้ง

การตีครั้งนั้นไม่สามารถเอาคืนได้ ในใจเขาก็ยังรู้สึกเจ็บใจ

ซื่อสุ่ยหัวเราะ “ฉันได้ยินมาว่านายตีเขาแทนท่านยู่ตั้งหลายครั้ง น่าจะไม่ใช่แค่ร้อยสิบสามครั้งหรอกมั่ง?”

“ก็จริงนะ คิดแล้วฉันได้เปรียบมากกว่า งั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ” ซื่อเหนียนสูญบุหรี่และพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจกว้าง

ซื่อสุ่ยหัวเราะเยาะ และแอบถอนหายใจเบาๆ ถึงแม้เขาจะทำตัวไร้ความปรานี แต่หัวใจของเขาอ่อนโยนมาก เขาถึงไม่ใช่คนเลว

กลิ่นบุหรี่อบอวลไปทั่วรถ ทำให้หล่อนสำลักและรู้สึกขัดจมูก

ซื่อเหนียนนิ่งไม่รู้ตัวและยังคงสูบบุหรี่ต่อไปโดยไม่สนใจ

ซื่อสุ่ยบ่นตะพึดตะพือแล้วเธอก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

เขาไม่เคยดูแลใครมาก่อน ทั้งๆที่มีผู้หญิงอยู่ในรถจะสูบบุหรี่ก็ไม่รู้จักยับยั่งบ้างสักหน่อย?

แววตาสดใสของหล่อนดูเจ้าเล่ห์ หล่อนพุ่งเขามาอย่างกะทันหันแล้วคว้าบุหรี่ที่ยังไม่ติดไปในมือของซื่อเหนียนไป

ซื่อเหนียนมองเธออย่างงงงัน “ทำอะไรน่ะ?”

“เห็นพี่เหนียนสูบบุหรี่แล้วหล่อจัง ฉันเลยอยากลองสูบดูบ้าง” หล่อนเลียนแบบเขาอย่างไร้เดียงสาแล้วหยิบบุหรี่เข้าปาก

“อย่า! พี่สูบไปแล้ว!”

แล้วสีหน้าของซื่อเหนียนเปลี่ยนไปมาก ในขณะที่เขากำลังเอื้อมมือไปห้ามหล่อน แต่ห้ามไม่ทัน เขาสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งครั้งโดยที่ไม่รังเกียจว่าจะมีน้ำลาย

“แค่กๆ…”

ผลของการสูบบุหรี่ไม่เป็นแต่ยังสูบอยู่คือ หล่อนสำลักควันบุหรี่

ซื่อเหนียนรีบช่วยให้หล่อนหายใจได้ดีขึ้น “เจ้ายังเด็ก สูบบุหรี่ไม่เป็ฯก็ไม่ต้องหัดสูบ มันไม่ใช่สิ่งที่ดี!”

“แค่กๆ ในเมื่อมันเป็นสิ่งไม่ดี แล้วทำไมพี่ซื่อเหนียนถึงยังสูบอีกหล่ะ? สิ่งที่พี่ซื่อเหนียนชอบ ฉันก็จะหัดชอบมัน!”

ใบหน้าเล็กๆของหล่อนแดงไปหมด แววตาที่ไร้เดียงสาจ้องมองไปที่ซื่อเหนียนอย่างใจจดใจจอ

หัวใจของซื่อเหนียนเต้น คว้าก้นบุหรี่ออกจากมือของหล่อนทันที ทำดับและโยนทิ้งอย่างไม่ลังเล และเปิดกระจกรถ เปิดระบบหมุนเวียนอากาศภายนอก แล้วกลิ่นควันบุหรี่ก็จางหายไป

“พี่ไม่ชอบสูบบุหรี่ หลังจากนี้พี่จะไม่สูบบุหรี่อีก แล้วเธอก็ห้ามต้องฝึกสูบบุหรี่！”

ซื่อสุ่ยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ซ่อนเร้นแววตาที่ระยิบยะยับ แล้วถามว่า：“แล้วพี่ซื่อเหนียนจะสอนศิลปะการต่อสู้ให้ฉันเมื่อไหร่?”

“เธอยังอยากเรียนรู้จากพี่จริงๆเหรอ”

"ใช่ค่ะ!" ซื่อสุ่ยมองเขาอย่างจริงจัง "ฉันบอกว่าฉันจะเป็นมีดที่คมที่สุดอยู่ในมือพี่! ในอนาคตถ้าพี่มีภารกิจอะไร ฉันก็จะไปด้วยและจะช่วยพี่เอาชนะคนเลว !"

“……”

เดิมทีซื่อเหนียนคิดว่าเป็นแค่เรื่องตลก แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะคิดจริงจัง