บทที่ 370 ยินดีกับยู่ถิง เซิงเซิงกำลังตั้งท้องลูกแฝด

“เรื่องนี้ซับซ้อนกว่านั้น ผมจะบอกป้าทีหลัง สรุปว่ามันไม่ใช่อย่างที่ป้าคิด เซิงเซิงหล่อนเป็นคนที่นิสัยดีและต่อจากนี้ป้าอาจจะชอบหล่อนเหมือนกัน”

จี้ถาวหรานไม่พูดอะไร

จี้ยู่ถิงนึกถึงเรื่องของซื่อเหนียนขึ้นมา และพูดต่อว่า “ในเมื่อป้ากลับมาแล้ว จะเป็นไรมั๊ยถ้าป้าจะช่วยผมจัดการเรื่องหอบรรพบุรุษหน่อย”

“จัดการเรื่องรายชื่อตระกูลของจี้ซื่อกรุ๊ปนะเหรอ？ หลานคิดจะทำอะไร?”

ดวงตาของจี้ยู่ถิงเป็นประกาย “รับซื่อเหนียนเข้าตระกูลและเขียนว่าเป็นลูกชายบุญธรรมของพ่อผม!”

“โอเค ในเมื่อหลานมีความคิดเช่นนี้ และหลานตัดสินใจดีแล้ว ป้าจะช่วย”

……

จี้ถาวหรานทำงานได้เรียบร้อยตลอด

สองวันต่อมา เป็นวันที่ดี และจี้ถาวหรานช่วยผู้อาวุโสที่เป็นผู้เคารพนับถือของเผ่าโชไลให้ดูแลพิธีและลงบันทึก

เพราะมันเป็นเรื่องครอบครัวของตระกูลจี้ ในเวลานี้เซิงเกอไม่ได้เข้าไป ทำได้เพียงแค่ยืนรออยู่นอกหอบรรพบุรุษและเฝ้าดู

ภายในหอบรรพบุรุษ ซื่อเหนียนคุกเข่าบนฟูกยกน้ำชาให้คุณท่านจี้ด้วยมือทั้งสอง และเปล่งเสียงด้วยความเคารพว่า "สวัสดีครับคุณปู่"

คุณท่านจี้รับชาไปจิบอย่างสุขุม เปิดฝาชาขึ้นอีกครั้ง จุ่มนิ้วลงในถ้วยชาเบา ๆ แล้วลูบลงบนคิ้วของซื่อเหนียน

หลังจากเสร็จพิธีที่แสนน่าเบื่อ ผู้อาวุโสตระกูลจี้ที่อยู่ด้านข้าง ได้เพิ่มชื่อ "ซื่อเหนียน" ลงใต้ชื่อของพ่อจี้ยู่ถิง

“ลูก ต่อไปนี้ลูกเป็นคนในตระกูลจี้แล้วนะ ลูกต้องภักดี ซื่อสัตย์และไม่ทำเรื่องที่เสื่อมเสียต่อตระกูลจี้ อย่าลืมฟังคำสอนของผู้ใหญ่ในตระกูลจี้เสมอ ."

“ครับปู่” ซื่อเหนียนตอบรับอย่างเชื่อฟัง

“ไปเถอะ” คุณท่านจี้ใช้ไม้เท้าเคาะพื้นและโบกมือให้เขายกน้ำชาให้จี้ยู่ถิง

ซื่อเหนียนลุกขึ้น ลุงหลีช่วยเขาย้ายฟูกไปยังที่นั่งของจี้ยู่ถิง

“ท่านปู่ ได้เวลาดื่มชาของผมแล้ว!” เมื่อเผชิญหน้ากับจี้ยู่ถิง ซื่อเหนียนคลายความเคร่งครึม เขายิ้มหน้าบานเหมือนดอกทานตะวัน

จี้ยู่ถิงตบหัวเขาอย่างเคืองๆ “คราวหลังต้องเรียกว่า พี่ นะ!”

ซื่อเหนียนนำชามาให้เขาและตอบรับอย่างจริงใจ “พี่!”

เซิงเกอมองดูอย่างเงียบ ๆ จากนอกประตู

การเดินทางกลับจากประเทศUAครั้งนี้ ซื่อเหนียนได้เก็บเรียนรู้อย่างเต็มที่ และเธอก็มีความสุขแทนซื่อเหนียนมาก

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงในที่สุดพิธียกน้ำชาเข้าตระกลูที่แสนน่าเบื่อก็ได้สิ้นสุดลง

เพื่อเป็นของขวัญต้อนรับการเข้าตระกลูจี้ จี้ยู่ถิงได้มอบวิลล่าเล็กๆแห่งหนึ่งให้กับซื่อเหนียนซึ่งอยู่ใกล้กับรังรักยู่เซิงและอยู่ห่างออกไปแค่สองตรอก

เมื่อรู้ว่าซื่อเหนียนได้รับวิลล่า หรงเสี่ยวเซี่ยก็แสดงความยินดีกับเขาแล้วพาเขาไปซื้อของของตกแต่งสำหรับวิลล่าใหม่

เมื่อทั้งสองจากไป จี้ยู่ถิงก็ไม่ว่างเช่นกัน

เมื่อถึงเวลาตรวจครรภ์ของเซิงเกอ เขากับเซิงเกอขับรถไปที่โรงพยาบาลในเมืองแผนกสูตินารีแพทย์

ตอนที่หมอกำลังตรวจครรภ์ จี้ยู่ถิงเข้าไปไม่ได้

เขานั่งรอที่ระเบียงทางเดินอย่างกระวนกระวาย รู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ในใจ

เด็กคนนี้ตั้งท้องเมื่อไวรัสยังคงอยู่ในร่างกายของเขา มีโอกาสมากที่เด็กจะผิดปกติตั้งแต่แรกเกิดและจะเป็นพาหะของไวรัสชีวเคมี และเป็นไปได้ว่าไวรัสจะถูกส่งต่อไปยังร่างกายของมารดาทำให้เซิงเกอก็ป่วยเช่นกัน

ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้กระสับกระส่ายอยู่ในใจ

เขาโทรหายี่จื่อหมิงอย่างเงียบ ๆ

จู่ ๆ เขาก็รับสาย ยี่ จื่อหมิงยังตกตะลึงเล็กน้อย “พี่ยู่เป็นอะไรไป ปกติคุณไม่เคยติดต่อผมกระทันหันแบบนี้ ร่างกายของพี่มีปัญหาตรงไหนอีก?”

“ทำไมนายถึงไม่คิดถึงฉันในแง่ดีบ้างละ？”

ใบหน้าของจี้ยู่ถิงหมองลง และเขาไม่มีอารมณ์เล่นตลกกับเขา ดังนั้นเขาจึงรีบพูดเข้าเรื่อง "ถ้าลูกของเซิงเซิงมีไวรัสจริงๆ นายตรวจตอนนี้จะเจอไหม"

ยี่จื่อหมิง: "เด็กมีอายุครรภ์กี่สัปดาห์?"