บทที่ 371 เธอกับลูกจะเป็นคนโชคดี

“พี่ยู่คิดอะไรอยู่หรือ?”

เซิงเกอโบกหน้าตรงหน้าเขา พลางเม้มปากยิ้ม“ได้เป็นพ่อคนครั้งแรก ไร้ประสบการณ์ เลยตื่นเต้นเหรอ？”

จี้ยู่ถิงดึงตัวเองออกจากห้วงความคิด เขาพูดไปตามน้ำ“ใช่ ดีใจเกินไป”

เขาเสยผมเซิงเกอให้อยู่หลังหู จากนั้นก็ย่อตัวลงพลันใส่รองเท้าให้เธอ จากนั้นก็อุ้มเธอเดินออกไป“พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

ระหว่างทาง เหล่าพยาบาลต่างพากันชะเง้อหน้ามองความกระหนุงกระหนิงของทั้งสอง จากนั้นก็เผยความอิจฉาเต็มใบหน้า เซิงเกอซบอยู่ในซอกคอเขาอย่างเอียงอาย

“พี่ยู่ อย่าเอาใจฉันขนาดนี้สิ ฉันเดินเองได้นะ”

จี้ยู่ถิงยกมุมปากขึ้นโค้ง น้ำเสียงสุขุมและเรียบเฉย“คุณหมอบอกว่าฝาแฝดต้องดูแลเป็นพิเศษ ต่อไปคุณจะแพ้ท้องหนักกว่านี้อีก ผมในฐานะผัวต้องทำอะไรสักหน่อยสิ”

เซิงเกอรู้สึกชื่นใจ ปล่อยให้เขาอุ้มเธอผ่านเส้นทางเจ้าหน้าที่ จากนั้นก็ขึ้นรถไป

เมื่อกลับถึงรังรักยู่เซิง เซิงเกอนั่งอ่านผลตรวจครรภ์บนเตียงด้วยความอัศจรรย์ใจ

ส่วนจี้ยู่ถิงนั่งพับขาอยู่ด้านข้าง บนขาได้วางหนังสือไว้หนึ่งเล่ม แลดูกำลังตั้งใจอ่าน ทว่าสายตากลับไม่กะพริบ จึงคล้ายกับใจลอยใช้ความคิดอยู่ด้วย

เซิงเกอนอนบนตักเขา ถามเสียงอ่อนนุ่ม“พี่ยู่ ถ้าเป็นฝาแฝด คุณอยากได้แฝดหญิงหรือแฝดชาย หรือว่าชายหนึ่งหญิงหนึ่ง？”

จี้ยู่ถิงไม่ตอบ ยังคงจ้องหนังสือดุจเดิม

“พี่ยู่?”

เซิงเกอโบกมือตรงหน้าเขาอีกครั้งจึงจะดึงดูดความสนใจของเขาได้สำเร็จ

“วันนี้คุณเป็นอะไร? ทำไมใจลอยบ่อยจัง?”

“เซิงเซิง...”

จี้ยู่ถิงจับมือเล็กของเธอ จากนั้นก็ประสานสายตากับเธอ เมื่อนึกถึงถ้อยคำที่ซื่อเหนียนเอ่ย เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่ก็ต้องลังเลอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเอ่ยถามในที่สุด

“พวกเรา...ต่อไปพวกเราก็จะมีลูกกันอีก ครั้งนี้...เอาออกดีไหม?”

“คุณว่าอะไรนะ?”

เซิงเกอตอบสนองไม่ทัน เอาแต่อึ้งกับสิ่งที่เขาเอื้อนเอ่ย เธอชักมือออกจากฝ่ามือหนาของเขา หัวใจคล้ายกับจมดิ่งลงสู่หุบเหว ร่างกายรู้สึกเย็นเฉียบไปหมด

“ครั้งนี้เป็นฝาแฝดนะ ชีวิตคนเราจะมีโอกาสแบบนี้สักกี่ครั้ง? ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้?”

เธอไม่เข้าใจอย่างยิ่งยวด พลางนึกถึงภาพจี้ถาวหรานกระซิบบอกจี้ยู่ถิง ใบหน้าเธอพลันสะท้อนแสงแดกดัน“ดังนั้น คุณเชื่ออาหญิงของคุณ สงสัยว่าเป็นลูกของหนิงเฉิงซู่หรือ？คุณไม่เชื่อใจฉันเหรอ？”

“ผมเชื่อใจคุณอยู่แล้ว ผมจะคิดแบบนั้นได้ยังไง เซิงเซิง...”

เซิงเกอหลบหลีก ไม่ให้เขาแตะต้อง พลิกกายจะลงจากเตียง

จี้ยู่ถิงรีบโอบกอดเธอจากด้านหลัง พลางวางคางบนไหล่เธอ จากนั้นก็รีบอธิบายว่า

“คุณเข้าใจผิดแล้ว เพราะคุณท้องตอนที่ร่างกายผมยังมีเชื้อไวรัสอยู่ ผมเกรงว่าคลอดออกมาแล้ว ร่างกายลูกจะไม่แข็งแรงหรือมีโรคติดตัว และยังกลัวคุณจะติดเชื้อด้วย”

“มียาต้านซุปเปอร์ไวรัสแค่ชุดเดียว และตอนนี้คุณกำลังท้องอยู่ จะฉีดยาพวกนี้ไม่ได้ ผม...ผมไม่กล้าเอาร่างกายคุณไปเสี่ยง”

อารมณ์ร้อนรนของเซิงเกอเริ่มทุเลาเนือย ๆ

จี้ยู่ถิงพูดต่อไปว่า“ดังนั้น...ครรภ์นี้พวกเราไม่เอาแล้วได้ไหม？”

“คุณอยากจะทำยังไง?” เธอหันไปมองหน้าเขาด้วยความใจเย็น

“ต่างประเทศมียาตัวหนึ่งชื่อว่าไมเฟโปรเจสเตอโรน เหมาะสำหรับทำแท้งกับหญิงอายุครรภ์อ่อน ๆ และมีผลกระทบกับร่างกายหญิงตั้งครรภ์น้อยมาก แค่พักฟื้นสักระยะหนึ่งก็จะกลับมาเป็นปกติแล้ว ไว้ร่างกายคุณดีแล้วพวกเราค่อยมีลูกด้วยกันนะ ได้ไหม?”

เซิงเกอไม่ตอบ

เธอมองใบหน้าตรวจครรภ์ จากนั้นก็เข้าสู่โหวดความนิ่งเงียบเป็นระยะเวลายาวนาน

ตอนพึ่งรู้ว่าท้อง เธอก็ยังไม่ได้เตรียมใจจะเป็นแม่คนเลย แต่ตอนนี้ เธออยากให้ลูกรักทั้งสองคนมาเยือนยังโลกใบนี้มาก……

ทว่าจี้ยู่ถิงกลับตัดสินให้ลูกทั้งสองคนตายอย่างโหดร้าย