บทที่ 372 ท่านยู่คิดถึงรสชาติการโดนไม้บรรทัดเฆี่ยน

เมื่อได้ยินเสียงเย็นเยียบของเซิงเกอ ซื่อเหนียนก็ตกใจจนโยนมือถือทิ้ง

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาก็ยังคงไม่กล้าตอบ และยังไม่กล้าหายใจแรง ๆ ด้วย

เสียงเข้มขรึมของเซิงเกอพูดเตือนเขา“ซื่อเหนียน ทางที่ดีนายอธิบายแทนจี้ยู่ถิงให้ดี ๆ ไม่งั้นนายสองคุณเจอดีแน่！”

ประโยคช่วงท้ายของเธอเจือไปด้วยแรงพิฆาต พูดเชิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ซื่อเหนียนกลัวมาก รีบอธิบายว่า“ที่จริงพี่ผมทำไปเพราะคำนึกถึงสุขภาพของคุณ เพราะเขารักคุณมาก เขา...”

ท่ามกลางเสียงขอให้อภัย เซิงเกอใช้เวลาสองนาทีก็รู้ต้นสายปลายเหตุจนหมด

“โอเค ฉันรู้แล้ว เรื่องนี้นายทำได้ดีมาก ฉันไม่เล่นงานนายหรอก และจะไม่ให้พี่นายแอบแก้แค้นนายทีหลังด้วย นายวางใจได้”

ซื่อเหนียนกลัวเธอจะผิดใจกับจี้ยู่ถิงมากกว่า ส่วนเรื่องตัวเองโดนเล่นงานมันก็แค่เรื่องรอง“เซิงเกอ คุณอย่าโกรธพี่ผมเลยนะ เขา…”

เซิงเกอขี้เกียจฟังเขาร้องขอต่อ พูดเย็นเยียบทิ้งท้ายว่า“นายไม่ต้องเป็นห่วง เขาไม่เป็นอะไรหรอก”กล่าวจบก็วางสาย

บรรยากาศเงียบกริบทันที

ทั่วทั้งห้องนอนมีแต่กลิ่นอายความเย็นยะเยือก

เซิงเกอหันไปมองหน้าจี้ยู่ถิง เธอยังไม่ทันเอ่ยปากประชดประชันเขา เขาก็เอาบางสิ่งยัดใส่มือเธอแล้ว

เธอก้มหน้ามองก็เห็นไม้บรรทัดที่แดง ซึ่งทำมาจากไม้แท้ ตอนนี้เขาหยิบออกจากลิ้นชักหัวเตียงมาให้เธอ

“หืม! เอาไม้บรรทัดออกมาให้ด้วย หมายความว่ายังไง？คิดถึงไม้บรรทัดกินเนื้อหรือ？”เธอรู้อยู่เต็มอก ทว่าก็ยังจงใจถาม

จี้ยู่ถิงกัดริมฝีปากล่าง ติ่งหูแดงเรื่อนิด ๆ เอ่ยด้วยเสียงหวาดหวั่นว่า“ผมผิดไปแล้ว ผมคิดไม่ถี่ถ้วนเอง คุณอย่าโกรธผมเลยนะ”

เซิงเกอจ้องหน้าเขาอย่างจดจ่อ“พี่ยู่ ลูกเป็นของพวกเราสองคน คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินแทนฉัน”

“ผมรู้...”

จี้ยู่ถิงหลบสายตาเธอ“ผมก็แค่คิดแบบนั้น กลับมาถึงบ้านผมก็รีบปรึกษาคุณเรื่องนี้ไง”

เซิงเกอแกว่งไม้บรรทัดไปมา พลางฉีกหน้าเขาโดยตรง“ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่มีซื่อเหนียนห้าม คุณจะยังปรึกษาฉันอยู่ไหม？”

“ขอโทษ...”

เขาไม่รู้ว่าควรแก้ต่างเช่นไร ถึงเขาจะเป็นฝ่ายปรึกษากับเซิงเกอจริง ๆ ทว่าพูดมากก็เหมือนแก้ต่าง ไม่สู้ยอมรับเสียเลย

นึกถึงจุดนี้ เขาก็ทำใจ ยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างออกไป

“ถ้าทำให้คุณหายโกรธได้ ผมยอมรับการลงโทษ”

“พี่ยู่ ฉันแค่อยากบอกว่า นี่มันเรื่องของพวกเราสองคน วันหลังคุณอย่าตัดสินเหมือนที่ทำกับพนักงาน คุณต้องหารือกับฉันก่อน”

เซิงเกอมองเขาหลุบตาอย่างเหลืออด

เธอไม่อยากตีเขา ไม่อยากเลยสักนิด

อีกอย่าง การลงโทษแบบนี้ สำหรับเขาที่หายจากเชื้อไวรัสตัวร้ายแล้ว ไม่ใช่เจ็บเลยสักนิด เขาแค่อยากให้เธอระบายความโกรธเท่านั้นเอง

ทว่าวันนี้จี้ยู่ถิงทำเกินไปจริง ๆ

จึงไม่ใช่อุปสรรคที่เธอสั่งสอนเขาให้หลาบจำ！

นึกถึงจุดนี้ เซิงเกอพลันยกมุมปากโค้งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสะท้อนแสงดั่งจิ้งจอกจอมโหด“คุณมันสมควรลงโทษจริง ๆ แต่ฉันพูดตอนไหนว่าจะตีมือคุณ？”

จี้ยู่ถิงเงยหน้าขึ้นกะทันหัน สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

เซิงเกอยิ้มแก้มปริบ เธอนั่งพับขาบนเตียง จากนั้นก็เอามือตบเบาๆที่ด้านหน้าตัวเอง“หมอบลง”

“?”

จี้ยู่ถิงสะตั้นไปหนึ่งวิ จากนั้นก็เข้าใจความหมายของเธอ ทว่าก็ไม่แน่ใจ“หรือคุณคิดจะตี...ตีก้นของผม?”

เซิงเกอพยักหน้าหงึก ๆ“พี่ยู่ฉลาดมาก”

“ไม่ได้！”

ใบหูของจี้ยู่ถิงแดงก่ำไปหมด กระทั่งใบหน้าและลำคอก็แดงจนคล้ายกับต้มสุกแล้ว

สำหรับเขาแล้ว มันไม่ใช่แค่ลงโทษ ยังเป็นการหยามเหยียด

ถึงตายเขาก็ไม่ยอมทำตาม！

“เซิงเซิง！ผมเป็นถึงผู้บริหารจี้ซื่อกรุ๊ป หัวหน้าสำนักสอบสวนแห่งชาติ ผมยังต้องรักษาหน้าตัวเองอยู่” เขาร้องเรียนด้วยความหดหู่ใจ