บทที่ 373 ประกาศข่าวใหญ่ในวันสิ้นปี

จี้ยู่ถิงยอมรับความผิดแต่โดยดี“ใช่ ผมต้องรับผิดชอบแน่นอน ผมจะสู่ขอเซิงเซิง จะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด！”

ลู่โม่หรี่ตาเย็นเยียบ มองเขาด้วยความเย้ยหยัน“นายคิดว่าแค่นายรับผิดชอบก็จบแล้วหรือ？”

เซิงเกอรู้จักพี่รองของตัวเองดี เขาแค้นเคืองจี้ยู่ถิงเข้าแล้ว！

เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น หากไม่ได้บดขยี้จี้ยู่ถิงจนเละ เขาคงไม่ยอมเลิกราแน่

เธอรีบเอ่ยว่า“พี่รอง เรื่องนี้น้องก็มีส่วนผิด พี่ยู่พึ่งหายป่วย พี่รองอย่าเสียเวลาคิดวิธีการสั่งสอนเขาเลยนะ”

ลู่โม่กลับเห็นต่าง“ถ้าไม่ให้เขาได้บทเรียน เขาก็จะไม่หวงแหนน้องหรอก คิดว่าท้องแล้วจะได้คุณหนูพันชั่งของตระกูลลู่ง่ายๆหรือ？”

“พี่รอง...”

เซิงเกอเตรียมจะเดินเข้าไป ทว่าถูกจี้ยู่ถิงห้าม เขาเอ่ยว่า“คุณอยากทำอะไรผม ผมก็จะทำตาม ไม่ต่อต้านเด็ดขาด！”

“ดี”

เมื่อได้ยินคำมั่นสัญญาของเขา ลู่โม่ก็ลุกขึ้นยืน พลางชำเลืองมองจี้ยู่ถิงสักครู่ จากนั้นก็หมุนกายเดินออกไป

เซิงเกอรีบถามเขา“พี่รอง พี่ใหญ่รู้เรื่องนี้หรือยัง？พี่รองบอกพี่ใหญ่หรือเปล่า？”

พี่รองไม่มีวันลงโทษเธอ แต่พี่ใหญ่ไม่ใช่ พี่ใหญ่จะสั่งสอนเธอมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้พี่ใหญ่คงไม่ปล่อยเธอกับจี้ยู่ถิงไปแน่

ลู่โม่หยุดก้าวเดิน พลางทิ้งท้ายด้วยประโยคเช่นนี้“น้องไปรับโทษในคืนส่งท้ายปีเก่าเลย”

เซิงเกอโล่งอก ฟังจากความหมายนี้ก็คือตอนนี้พี่ใหญ่ยังไม่รู้เรื่อง

มือเล็กของเธอลูบหน้าอกอย่างสบายใจ โชคดีที่ช่วงนี้เธอยังไม่ถูกเฆี่ยนจนขาลาย

จี้ยู่ถิงเห็นท่าทางเขาก็จับมือเธอ“กลัวลู่เชินขนาดนี้เลยหรือ？”

“ถ้าพี่ใหญ่รู้ต้องระเบิดน้ำโหแน่！เพราะไม่ใช่เรื่องเล็ก เขาไม่ปล่อยฉันแน่ ยิ่งไม่มีทางปล่อยคุณ”

จี้ยู่ถิงปัดเส้นผมเธอให้เข้าที่ โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน“วางใจได้ มีผมอยู่ทั้งคน ไม่มีใครทำร้ายคุณได้หรอก”

“คุณอย่าอวดดีนะ ไม่งั้นจะอนาถกว่าฉันอีก”

เซิงเกอขมวดคิ้วแน่นด้วยความกลัดกลุ้มใจ“ไม่ได้ ฉันต้องหาทางหนีทีไล่ก่อน ต้องให้พี่ใหญ่หายโกรธก่อนคืนสิ้นปี！”

……

เทศกาลส่งท้ายปีเก่าตามปฏิทินจีน

เซิงเกอ จี้ยู่ถิงและซื่อเหนียนกินข้าวเที่ยงร่วมกับท่านปู่จี้

ส่วนตอนเย็น จี้ยู่ถิงนำของขวัญน้อยใหญ่อันสวยหรูไปยังเขาอานหนิง ซึ่งยอดเขาลูกนี้แหล่งปลูกสร้างคฤหาสน์ของลู่ช่าวหยวน

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ครื้นเครงยิ่ง

ซ่งเหลียน ลู่เชินพร้อมภรรยา ลู่โม่และลู่ฮั๋วล้วนอยู่กันครบ

ครั้งนี้จี้ยู่ถิงไม่ได้ใส่หน้ากากมาที่บ้านตระกูลลู่ เมื่อซ่งเหลียนได้ยลโฉมเขาก็ต้องตกตะลึง

“ท่านยู่รูปหล่อมาก งั้นข่าวลือก็มั่วแล้วสิ?”

จี้ยู่ถิงเม้มปากไม่ตอบ

เซิงเกอยิ้มเย็น มองซ่งเหลียนด้วยแววตาประชดประชัน“ข่าวลือจะสู้ตาเห็นได้ยังไง ใครบางคนหูเบา ตอนนี้ได้เห็นหน้าพี่ยู่ของฉันแล้ว คงรู้สึกปวดจี๊ดน่าดู？”

ซ่งเหลียนถลึงตาใส่เขา รู้สึกปวดจี๊ดจริง ๆ และไม่ใช่ปวดธรรมดาด้วย มันสาหัสสากรรจ์จนหน้าอกแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อ

ทว่าเมื่ออยู่ในคืนฉลองสิ้นปี และลู่ช่าวหยวนยังคงกำชับเธอล่วงหน้าว่า ให้เธอทำตัวดี ๆ ยิ่งไปกว่านั้น คืนนี้เหล่าพี่ใหญ่และคู่หมั้นของเซิงเกอก็อยู่ด้วย ดังนั้นลำพังฝีปากของเธอก็สู้เซิงเกอไม่ไหว

นึกถึงจุดนี้ เธอจึงส่งเสียงฮึดฮัดหนึ่งครั้ง จากนั้นก็กลอกตามองบน พลางหมุนกายเดินออกไป

เซิงเกอขี้เกียจถือสาหาความเธอ จูงมือจี้ยู่ถิงเข้าไปด้านใน

เมื่อเข้าไปถึงเซิ่งซิ่วเหวินก็ชวนเซิงเกอไปตัดกระดาษตกแต่งหน้าต่าง ส่วนจี้ยู่ถิงถูกลู่ฮั๋วลากตัวไปจุดประทัด

เพราะวันนี้คือวันรวมตัวสมาชิกครอบครัว ลู่ช่าวหยวนจึงหยุดงานให้เหล่าคนรับใช้ ถ้าแม่ครัวทำกับข้าวเสร็จแล้วก็จะกลับไปฉลองกับครอบครัวตัวเอง ดังนั้นเรื่องเล็กอย่างจุดประทัด จึงต้องทำกันเอง