บทที่ 378 พี่ยู่ไม่ใช่เพ่ยู่

“ได้ พวกเรากลับบ้านกัน”

เซิงเกอไม่ได้ถามอะไรมาก กลับถึงบ้านแล้วค่อยว่ากัน

เธอพยุงตัวเองที่โซเซลงไป จากนั้นก็ออกจากเขาอานหนิง

เมื่อเข้ามาถึงห้องนอนในรังรักยู่เซิง เซิงเกอก็รีบถอดเสื้อผ้าเขาหมดเกลี้ยงทันที

เมื่อกี้เธอยังไม่เห็นอะไรหรอก แต่พอจะถอดเสื้อ เธอก็พบว่าเขาใส่เสื้อของพี่รอง เสื้อสูทที่ใส่ก็เป็นแนวของพี่รอง ทั้งยังใหม่เอี่ยมอีกต่างหาก

ตัวก็หอมมาก เขาอาบน้ำในห้องนอนพี่รองหรือ？

เซิงเกอสะดุ้งโหยง ยิ่งไม่เข้าใจว่าพวกพี่ชายทำอะไรเขา？

“ตกลงตีคุณตรงไหน? ทำไมไม่มีแผลเลย พี่รองฝังเข็มเงินคุณหรือเปล่า หรือว่าวางยาพิษคุณ?”

จี้ยู่ถิงอ่อนล้าไปทั้งตัว ทว่ากลับยากจะเอื้อนเอ่ย เขาปล่อยให้เธอทำตามความอยากรู้ ไม่ได้ทักท้วงสักนิด

กำลังกายของเขาหมดไปกับการสัมผัสการปวดท้องคลอดและคัดหลักการสุภาพบุรุษหมดแล้ว

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเวลาผู้หญิงคลอดลูกต้องอยู่เดือน พักฟื้นร่างกายหนึ่งเดือน

เพราะมัน...เจ็บปวดเหลือแสน

ทว่าเขาเป็นผู้ชาย เขาจึงต้องเดินกลับบ้าน

เซิงเกอมองสำรวจทั่วร่างกายเขา จากนั้นก็อึ้ง เพราะยังคงหาแผลไม่เจอ ทว่าแต่อาการของจี้ยู่ถิงคือหมดแรง คล้ายกับเหนื่อยเจียมจะตายอยู่แล้ว

เธอใจข่อน ๆ ตบหน้าเขาเบา ๆ เพื่อให้เขารู้สึกตัว

“พี่ยู่อย่าพึ่งนอน เกิดอะไรขึ้น?”

จี้ยู่ถิงขยิบปากอย่างหมดแรง จับมือเล็กเธอแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา“ก็คือ...ให้ผมรู้รสชาติของการปวดท้องคลอด”

เซิงเกอหน้าถอดสี“พี่รองให้คุณสัมผัสความเจ็บปวดระดับสิบเหมือนตอนคลอดลูกหรือ แล้วให้ผมคัดหลักการผัวที่ดีด้วย”

“อืม...”

เซิงเกอนิ่งเงียบ โครตโหดชิบหาย！นี่แหละ แบบฉบับของพี่รอง

แต่แบบนี้เธอก็พอจะโล่งอกบ้าง

เพราะต่อให้พวกพี่ไม่ทำแบบนี้ เธอก็ให้อยากจี้ยู่ถิงสัมผัสความเจ็บปวดตอนคลอดก่อนเธอคลอดเหมือนกัน

เพราะเธอพึ่งท้องครั้งแรก ยังกลัวเจ็บอยู่ ไร้ประสบการณ์ ยังคงปอดแหกเล็กน้อย

“แล้วพี่ยู่รู้สึกยังไงบ้าง?”

“เจ็บมาก ลำบากคุณแล้ว” จี้ยู่ถิงนอนบนตักเธอ ไม่ให้กระทบถึงท้องเธอ

“……”

เซิงเกอลูบหน้าของเขา เอ่ยด้วยความกลัวว่า“แล้วทำไงดี？ขนาดคุณยังเจ็บขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันคงสลบกลางคันแน่”

จี้ยู่ถิงหลับตาด้วยความเหนื่อย เพราะเขาไม่ใช่หมอ ไม่เข้าใจศาสตร์ด้านนี้ จึงเอ่ยปลอบใจเธอว่า“มีผมอยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวหรอก ตอนคุณคลอด ผมก็จะสัมผัสปวดท้องคลอดเป็นเพื่อนคุณ”

ก็ได้

เขาเจ็บเป็นเพื่อนด้วย เซิงเกอก็สบายใจขึ้นเยอะ

“พี่ยู่ดีจังเลย” เธอก้มหน้าจุมพิตหน้าผากเขา

จากนั้นก็ช่วยเขาเปลี่ยนชุดนอน เธอเตรียมกอดเขานอน มือถือที่วางบนหัวเตียงก็ดังขึ้น

เป็นสายจากลู่ฉือเอ้อ

“คุณหนูครับ เมื่อกี้เจ้าหน้าที่ขนส่งมาส่งพัสดุจากต่างประเทศครับ ผมวางบนโต๊ะห้องรับแขกนะครับ”

“พัสดุจากต่างประเทศ? ดึกขนาดนี้ยังมาส่งอีกเหรอ?”

เซิงเกอครุ่นคิดชั่วครู่ มั่นใจว่าช่วงนี้เธอไม่ได้สั่งของทางเน็ตเลยสักชิ้น

ลู่ฉือเอ้อตอบว่า“อืม เป็นส่งด่วนครับ ส่งทางเครื่องบินมาจากทูบวร์กครับ ผู้ส่งชื่อคุณหนิงเฉิงซู่ครับ”

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

เซิงเกอวางสายอย่างรวดเร็ว

จู่ ๆ หนิงเฉิงซู่ก็ส่งของมา เป็นของเร่งด่วนและสำคัญหรือเปล่า？

เขาไปที่ทูบวร์ก ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง？

เธอคิดใคร่ครวญสักครู่ จากนั้นก็หันไปมองจี้ยู่ถิงอย่างระมัดระวัง