บทที่ 377 หลักการสุภาพบุรุษ คือการอบรมสั่งสอนภายในบ้าน

ถ้อยคำของเขาทำให้ผู้ชายอีกสามคนมองเขาในแง่ดีขึ้น

เขาตระหนักถึงเรื่องนี้ได้ นับถือจริง ๆ

เป็นผู้ชายที่ดีและหายากมาก

ตอนนี้สมองของจี้ยู่ถิงมีแต่ทนความเจ็บปวดและคัดหลักการสุภาพบุรุษให้จบ ไม่มีเวลาสังเกตสีหน้าของผู้อื่น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามให้ตัวเองคุ้นชินกับความเจ็บที่จู่โจมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ทว่าเวลาลงมือเขียนจริง ๆ เขากลับมือสั่น ลายมือเหมือนไก่เขี่ยทุกตัวอักษร

ภายในห้องเงียบเป็นพิเศษ

มีเพียงลมหายใจหอบรัวแรงของจี้ยู่ถิงเท่านั้น

ลู่โม่เห็นเขาแม้มือจะสั่น แต่ก็เขียนข้อหนึ่งจนจบ แสดงว่ายอมความเจ็บปวดระดับเจ็ดได้แล้ว ลู่โม่จึงเพิ่มเป็นระดับที่แปด

ความปวดร้าวบริเวณท้องรุนแรงขึ้นอย่างไม่บอกกล่าว จากนั้นก็กระจายไปทั่วร่างกายในเวลาอันรวดเร็ว

ร่างกายจี้ยู่ถิงสั่นสะท้าน ตัวหนังสือที่เขียนออกมาบิดเบี้ยวทันที

มือขวาที่สั่นเทาเกือบจับปากกาไม่แน่น

เขาเงยหน้ามองลู่โม่ที่นั่งข้างเครื่องบรรเทาปวด

ลู่โม่เห็นเขามองมา ก้นบึ้งนัยน์ตาพลันเผยความเย้ยหยัน“ท่านยู่ทนไม่ไหวแล้วหรือ？ถอนตัวตอนนี้ก็ยังได้”

ลู่เชินกับลู่ฮั๋วที่นั่งนิ่งอยู่ด้านข้างเผยแววตาอันเศร้าสลด

ปากพูดอะไรก็ง่าย แต่เวลาทรมานหรือเจ็บปวดขึ้นมา กลับมีไม่กี่คนที่ทนได้

ท่ามกลางบรรยากาศผิดหวัง จี้ยู่ถิงกลับส่ายหน้า พูดลอดไรฟันว่า“ผมแค่อยากถามว่า ถ้าลายมือไม่สวยจะได้ไหม ถ้าไม่ได้ ผมจะเขียนใหม่”

ลู่โม่ชะงัก จ้องเขาด้วยความอึ้งสักพัก ไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้“ไม่เป็นไร แค่เขียนหมดก็พอ”

ถ้าจะให้เขาเขียนตัวบรรจงและสวยงามในอาการแบบนี้ เขาจะไม่มีทางสำเร็จแน่

ถึงแม้ลู่โม่จะใจโหด อยากทดสอบเขา แต่ก็ไม่ได้โหดถึงขั้นไร้หัวใจ

จี้ยู่ถิงได้รับคำตอบนี้ก็โล่งอก กัดฟันเขียนต่อไป

หยาดเหงื่อไหลติ๋ง ๆ ทั่วร่างกายเขา และเม็ดเหงื่อตรงจมูกได้ร่วงใส่กระดาษจนตัวหนังสือเลอะ

เวลาล่วงเลยไปทีละนิด ลู่ฮั๋วยังคงเฝ้ามองเงียบ ๆ ดังเดิม

เห็นเขามือสั่นหนักขึ้นทุกที ตัวหนังสือก็ขี้เหร่ขึ้นเรื่อย ๆ ลู่ฮั๋วจึงมองไปยังลู่โม่ หมายจะขอความเมตตา

“พี่รอง...”

ลู่โม่นิ่วหน้า ไม่แยแสเขา เอ่ยปากพูดกับจี้ยู่ถิงว่า“ระดับสิบจะรู้สึกเจ็บเหมือนกระดูกหักยี่สิบชิ้น ฉันจะเพิ่มระดับแล้วนะ”

ครั้งนี้เขาไม่ได้เพิ่มระดับความเจ็บให้จี้ยู่ถิงโดยไม่บอกกล่าว

แต่บอกให้เขารู้ก่อน เพื่อจะให้เขามีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจ

ตอนที่เพิ่มระดับ เขาก็ค่อย ๆ เพิ่มทีละนิด จี้ยู่ถิงจะได้รับมือไหว

ทว่าตอนที่ความเจ็บค่อย ๆ พุ่งมาถึงจุดสูงสุด มันกลายเป็นความเจ็บปวดชนิดที่อวัยวะภายในจะฉีกขาดให้ได้เลย

จี้ยู่ถิงหน้าเหยเก ขนตาที่เด่นชัดสั่นอย่างร้ายกาจ เขาส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด การรับรู้เริ่มเลือนราง ไม่อาจจับปากกาเขียนหนังสือได้ ชนิดที่แค่จับปากกาก็ยังไม่ได้เลย

……

ภายในห้องโถงชั้นล่าง

เซิงเกอรอจนร้อนรุ่มกลุ้มใจ ความกังวลใจหลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น“ทำไมยังไม่ลงมาอีก พี่ยู่ต้องทำร้ายจนหมดสติแล้วหรือเปล่า？”

เซิ่งซิ่วเหวินรีบปลอบใจว่า“ไม่หรอก มีพี่รองของเธออยู่ทั้งคน เธอสบายใจได้ ผ่านวันนี้ไปแล้ว เขาก็จะมาสู่ขอเธอได้แล้ว เธอน่าจะเชื่อมั่นในตัวจี้ยู่ถิงนะ และต้องเชื่อใจพวกพี่ชายของเธอด้วย”

เซิงเกอถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เซิ่งซิ่วเหวินหาเรื่องคุยกับเธอ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

จากนั้นท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มมืด ทั้งยังมีหิมะโปรยปรายที่สวนดอกไม้ด้วย

เซิงเกอมองดูเวลา นี่ก็ขึ้นไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว

แต่จี้ยู่ถิงก็ยังไม่ลงมาสักที มันผิดปกติแล้ว！