บทที่ 376 เริ่มทรมานในแบบฉบับทดสอบสมรรถภาพทางร่างกาย

จี้ยู่ถิงรู้สึกอาการทุเลาลง จึงยกเหล้าแก้วสุดท้ายขึ้นมา พลางยกขึ้นมองหน้าลู่ฮั๋ว“คุณชายฮั๋ว เมื่อก่อนคุณดูแลผม แต่ผมดันทำร้ายคุณ ผมขอดื่มเพื่อเป็นการขอขมา！”

ลู่ฮั๋วพยักหน้า นัยน์ตาเรียบเฉย คล้ายกับเขียนว่า‘คุณชายสามอย่างฉันใจกว้าง ไม่ถือสานาย’

จี้ยู่ถิงดื่มทีเดียวรวดหมดแก้ว

แก้วนี้กลับหวานชื่นใจอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

ไม่มีความรู้สึกไม่สบาย เข้าปากก็รู้สึกหอมละมุน คือเหล้าหมัดผลไม้นั่นเอง

จี้ยู่ถิงรู้สึกตกตะลึง มองไปยังลู่ฮั๋วปราดหนึ่ง คล้ายกับเข้าใจเจตนารมณ์ของพวกเขาสามคน

รู้สึกปวด รู้สึกขม จึงต้องดันทุรัง แล้วยังเคยสับสนลังเล แต่เมื่อผ่านด่านทรหดได้แล้ว สุดท้ายชีวิตก็จะหวานชื่นรื่นรม

นอกเหนือจากนี้ ยังสื่ออีกความหมายเชิงตักเตือนอีกด้วย

ถ้าต่อไปกล้าทำให้เซิงเซิงเสียใจ พวกเขาสามพี่น้องจะทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอีกครั้ง

เขาต้องทะนุถนอมน้องสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพวกเขา เขาจึงจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

จี้ยู่ถิงที่เข้าใจอย่างเร็วไว มองผู้ชายสามคนตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจหลายส่วน“ความใส่ใจที่พี่ชายทั้งสามคนมีต่อเซิงเซิง ผมจะไม่ทำให้พวกพี่ผิดหวังเด็ดขาด”

“เซิงเซิงคือคนที่ผมจะหวงแหนไปตลอดชีวิต”

สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและหนักแน่น

ลู่เชินพยักหน้าพอใจเล็กน้อย พลางเอ่ยเสียงโอหังว่า“จำคำสัญญาของนายให้ดี ถ้าผิดคำสัญญาเมื่อไหร่ หรือทำให้น้องสาวฉันเสียใจ ฉันจะมาเอาชีวิตนายเอง！”

คำพูดนี้คือการยอมรับจี้ยู่ถิงแล้วนั่นเอง

และสื่อให้รู้ว่าจี้ยู่ถิงผ่านด่านแล้ว

เซิงเกอโล่งอก มองพี่รอง ลู่โม่ที่ปิดปากเงียบ

ลู่โม่ไม่มีทีทางว่าจะพูดอะไร เห็นได้ชัดว่ายังไม่พอใจเท่าที่ควร

“พี่รอง ไม่พูดอะไรหน่อยหรือ?”

เซิงเกอถามเขา พลางส่งสายตารบเร้าเซ้าซี้สุดฤทธิ์

ผ่านด่านพี่ใหญ่แล้ว พี่ก็ควรหยวนๆแล้วหรือเปล่า？

ลู่โม่เหมือนไม่เห็นเธอย่นคิ้ว ส่งสายตา ทำหน้านิ่งแบบไร้คลื่นต่อไป

เขาลุกขึ้นดึงเสื้อ จากนั้นก็เอ่ยเสียงราบเรียบ“ดื่มเสร็จแล้วก็รบกวนท่านยู่เดินตามมาด้วย”

จี้ยู่ถิงไม่ชักช้า รีบเดินตามเขาขึ้นไปชั้นบน ลู่เชินกับลู่โม่ก็ตามขึ้นไปด้วย

เซิงเกอนับถือพี่รองคนนี้จริง ๆ อันนี้คือจะดึงตัวจี้ยู่ถิงไปฝ่าด่านพิฆาตหรือไง！

ต้องผ่านด่านก่อนถึงจะวางมือใช่ไหม？！

เธอรีบลุกขึ้น หมายจะตามขึ้นไปด้วยคน ทว่าเซิ่งซิ่วเหวินดึงเธอไว้“อย่าทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมสิ นั่งรอที่นี่แหล่ะ เรื่องของผู้ชาย ก็ให้พวกผู้ชายเคลียร์กันเอง！”

เซิงเกอฟังแล้วก็รู้สึกกลุ้มใจ“พวกพี่เขาจะรุมกระทืบเขาหรือเปล่า？ไม่ได้นะ！พี่เขาเป็นวิชาการต่อสู้ ลงมือหนักมาก ถ้าพี่ยู่บาดเจ็บล่ะ...ไม่ได้...ฉันจะขึ้นไปดู！”

“เชื่อฟังหน่อยสิ ถึงจะรุมกระทืบจริง ๆ แต่ก็ไม่รุนแรงหรอก คงไม่ปล่อยให้พ่อของหลานชายพิการหรอกหนา นั่งรอเฉย ๆ ไม่เป็นอะไรหรอก”

เซิ่งซิวเหวินเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มไม่หยุด

ถึงเซิงเกอจะได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนี้ แต่ความกังวลใจก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลยสักนิด

ถ้าพวกพี่ชายทำร้ายจี้ยู่ถิงจริง เธอจะรู้สึกปวดใจมากเลย

ช่วงนี้จี้ยู่ถิงเชื่อฟังมาก เธอยังไม่ทุบตีเขาเลย แล้วพวกพี่ ๆ จะทำเขาได้ยังไง

เธอกังวลจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ เธอกระทืบเท้าไม่หยุด นั่งรออย่างหวาดหวั่น

……

จี้ยู่ถิงถูกนำให้มาเข้าห้องนอนตอนเด็กของลู่โม่

ซึ่งตอนนี้ได้เปลี่ยนโฉมห้องนอนใหม่แล้ว ล้วนจัดวางอุปกรณ์การแพทย์ชนิดต่าง ๆ บนโต๊ะยังมีมีดผ่าตัดหลากสีนอนนิ่งอยู่ในถาดเงียบ ๆ

ส่วนผนังก็ติดรูปภาพอวัยวะภายในของมนุษย์ไว้