บทที่ 375 เหล้าของพี่ ๆ ไม่ธรรมดาจริง ๆ

ผู้หญิงได้ยินเสียงเซิงเกอก็หันขวับไปมอง จากนั้นใบหน้างามพิสุทธิ์พลันยิ้มอย่างอ่อนโยน

“คุณลู่ ไม่เจอกันนาน วันนี้คือวันสิ้นปี คุณกับท่านยู่สบายดีไหมคะ?”

“ย่อมสบายดีอยู่แล้ว คุณหย่าเกอไม่เข้าร่วมรายการฉลองตรุษจีนหรือ? ไม่เข้าร่วมแล้วทำไมไม่กลับบ้าน ใครให้คุณขึ้นเขาอานหนิง?”

“บอดี้การ์ดที่เฝ้าตีนเขาให้ฉันขึ้นมา คุณลู่อย่าเข้าใจผิดนะคะ คือฉันใกล้จะหมดสัญญาโรสซี่โปรเจกต์กับจี้ซื่อกรุ๊ปแล้ว เมื่อฉันได้ยินว่าท่านยู่อยู่ตรงนี้ ฉันก็เคยอยากขอคุยกับท่านยู่เรื่องของโอกาสเป็นพรีเซนเตอร์ต่อค่ะ”

เซิงเกอหรี่ตาอย่างใช้ความคิด“คุณหย่าเกอเป็นถึงเจ้าหญิงวงการบันเทิง แต่ต้องมาคุยงานด้วยตัวเอง? แล้วผู้จัดการกับบริษัทคือกินข้าวอยู่เฉย ๆ หรือ？”

“เพราะเป็นพรีเซนเตอร์ของจี้ซื่อกรุ๊ปได้ยาก ฉันกลัวว่าผู้จัดการจะทำไม่ได้ ฉันแค่ไม่อยากพลาดโอกาสทำเงินแบบนี้ เลยต้องมาเองค่ะ”

เซิงเกอปรายตามองเธอ ไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูดสักนิด

ถ้าเธออยากเจอหน้าจี้ยู่ถิงจริง แต่สามารถมายังคฤหาสน์ตระกูลลู่บนเขาอานหนิงได้ แสดงว่าเธอมีตาเป็นสับปะรด

หย่าเกอยิ้มจนตาหยี สาวน้อยที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี ดวงตาลุ่มลึกกว่าคนรุ่นเดียวกันอย่างหรงเสี่ยวเซี่ยเป็นไหน ๆ

เธอเอียงหน้ามองเข้าในด้านในคฤหาสน์“วันนี้ครอบครัวคุณลู่อยู่กันพร้อมหน้า คึกคักจังเลย สะดวกเชิญให้เข้าไปนั่งไหมคะ?”

“มีแต่คนในบ้าน ไม่สะดวก”

เซิงเกอปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ได้พูดพิธีรีตองอะไรกับเธอ

“โอเคค่ะ ดูเหมือนคุณลู่จะมีอคติกับฉันมากเลย” หย่าเกอไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน ยังคงยิ้มหวานเช่นเดิม

“ใกล้จะค่ำแล้ว ฉันให้บอดี้การ์ดส่งคุณลงเขานะ ตอนนี้จี้ยู่ถิงมีธุระ เกรงว่าช่วงนี้คงไม่มีเวลาคุยเรื่องพรีเซนเตอร์กับคุณ เชิญกลับ”

เซิงเกอขี้เกียจเสวนาอีกฝ่าย เอ่ยปากไล่แขกทันควัน

ลู่เชินที่อยู่ด้านในไม่เห็นน้องสาวกลับเข้ามาเสียที จึงเกิดความรู้สึกเป็นห่วง เขาที่กำลังเดินออกมาตาม เสี้ยววินาทีที่เห็นหน้าหย่าเกอ ดวงตาคู่หงส์ของเขาก็ต้องหรี่ลง

“คุณมาได้ยังไง?”

เซิงเกอได้ยินลู่เชินเอ่ยถามก็หันไปมองพี่ชายคนโตด้วยความสงสัย“พวกคุณรู้จักกันหรือ？”

หย่าเกอไม่ตอบ ส่วนลู่เชินก็ไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก

“ไม่สนิทกัน เคยเห็นหน้าในโทรทัศน์ไม่กี่ครั้ง น้องรีบตามพี่เข้าไป เดี๋ยวต้องลมแล้วจะเป็นหวัดเอา”

ลู่เชินถือเสื้อคลุมขนจิ้งจอกออกมาด้วย เขาคลุมให้เซิงเกอแล้วโอบไหล่เธออย่างระมัดระวัง

เขาสั่งบอดี้การ์ดหน้าประตูว่า“ส่งคุณผู้หญิงคนนี้ลงเขา”

สั่งการเสร็จสรรพเขาก็โอบเซิงเกอเดินเข้าคฤหาสน์ แม้แต่หางตาก็ไม่เหลียวมองหย่าเกอ

ทว่าหย่าเกอไม่ไป ยืนหน้าประตูต่อ

เธอมองแผ่นหลังของเซิงเกอกับลู่เชินสักพัก

ลมหนาวพัดมากระทบเส้นผมเธอให้พลิ้วไหว พลางกลบเกลื่อนมารร้ายในดวงตาเธอ

จวบจนแผ่นหลังทั้งสองหายลับไปจากสายตาเธอ เธอจึงจะหมุนกายแล้วลงจากเขาพร้อมกับบอดี้การ์ด

……

ระหว่างที่กลับเข้าคฤหาสน์ เซิงเกอสังเกตสีหน้าลู่เชินตลอด พบว่าเขาเห็นหย่าเกอปุ๊บ สีหน้าก็บ่งบอกว่าไม่พอใจ ทว่ากลับไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เซิงเกอจึงต้องถามหยั่งเชิงว่า“พี่ใหญ่เหมือนไม่ชอบหน้าคุณหย่าเกอนะคะ？”

“ไม่เกี่ยวกับชอบไม่ชอบหรอก แค่ไม่สนิทกันเฉย ๆ” สีหน้าลู่เชินยังคงราบเรียบ พูดต่อไปว่า“น้องอย่ามัวแต่สนใจเรื่องนี้อยู่เลย คนที่น้องควรสนใจคือจี้ยู่ถิงต่างหาก”

เมื่อนำเรื่องหย่าเกอมาเทียบกับเรื่องจี้ยู่ถิง อย่างหน้าไม่สำคัญจริง ๆ

เธอไม่ได้คิดวิเคราะห์ต่อ เดินเข้าไปในห้องโถงต่อ

ลู่โม่กับลู่ฮั๋ววางเหล้าที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถันไว้บนโต๊ะ

เหล้าสามแก้วเล็กวางต่อแถวอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าจี้ยู่ถิง

เซิงเกอรีบก้าวไปด้านหน้า พลางมองเหล้า ในแก้วพอร์ซเลนสีขาว พบว่าเหล้าใสมาก คล้ายกับเป็นเหล้าหมัดชั้นดี

ทว่าเซิงเกอที่รู้จักนิสัยใจคอของพี่ชายตัวเอง รู้ดีว่าพี่รองคงไม่ให้จี้ยู่ถิงดื่มเหล้าขาวทั่วไปสามแก้วแน่

เธอมองไปยังลู่โม่“พี่รอง น้องดื่มได้ไหม？ดูแล้วไม่เลวเลย ให้น้องชิมแทนจี้ยู่ถิงไหม”