บทที่ 382 ท่านยู่เดือดดาล จะจับเซิงเซิงหรือ

ทุกคนได้ยินก็หน้าถอดสี พากันส่ายหน้ายกใหญ่

“ไม่กล้าครับ ไม่กล้าครับ！ประธานลู่มีคนใหญ่โตหนุนหลังเยอะขนาดนี้ พวกเราไม่กล้าหลอกลวงหรอกครับ”

“ใช่ค่ะ！ประธานลู่วางใจได้ค่ะ พวกเราไม่ใช่คนปากพล่อยค่ะ”

เซิงเกอพยักหน้า ส่งสายตาให้พวกบอดี้การ์ด ให้พวกเขาเฝ้าดูคนกลุ่มนี้ลบวิดีโอออกอย่างถาวร

เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เซิงเกอก็เดินออกจากสถานที่ถ่ายทำโดยไม่เหลียวหลังมอง โดยสั่งให้ลู่ฉือหวู่กับลู่ฉือชีส่งโจวเสี่ยวฉิงกลับบ้าน

ระหว่างทางนั่งรถกลับไปยังangle เซิงเกอยังคงนึกถึงเรื่องฟู่อิน

ฟู่อินเป็นคนใจโหดและก้าวร้าว มีเพื่อนสนิทไม่เยอะ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ หย่าเกอ

เรื่องงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฟู่อิน หย่าเกอเป็นคนคิดแผนการให้ฟู่อิน

แล้วเป็นไปได้ไหมที่ครั้งนี้ก็เป็นฝีมือหย่าเกอ？

เป่าหูให้ฟู่อินออกโรงมาปั่นงานให้วุ่น？

แต่ถึงหย่าเกอจะอายุน้อย ความคิดความอ่านกลับดีมาก ไม่เหมือนคนไร้ความรอบคอบแล้วทำเรื่องเช่นนี้

เซิงเกอมองทิวทัศน์ด้านนอก คำพูดของฟู่อินยังคงวนเวียนอยู่ในสมองไม่หายไปไหน

เธอรู้ว่าฟู่อินจงใจยุให้เธอกับจี้ยู่ถิงผิดใจกัน ถ้าแค่ไม่กี่ประโยคก็สามารถยุแยงเธอกับเขาที่ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาด้วยกันมากมายได้ เช่นนั้นเธอก็คงจะโง่เง่าเกินไปหน่อยไหม？

เธอตกอยู่ใภวังค์แห่งความคิด ไม่ทันไรก็มาถึงลานจอดรถของangleแล้ว

เซิงเกอขึ้นไปชั้นสูงสุดของตึก

เธอพึ่งออกจากลิฟต์ ซางเวยก็เดินเข้ามา

“ประธานลู่ค่ะ ตัวแทนเจรจาการค้าจากประเทศUAมาถึงแล้วค่ะ ตอนนี้รอคุณอยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ”

ตอนที่เซิงเกออยู่ในประเทศUA เธอได้คุยเรื่องสิทธิพิเศษด้านยกเว้นภาษีในธุรกิจการค้า โดยเธอขอร้องให้พี่ใหญ่มอบหมายให้เธอประสานงานเรื่องนี้

“ดี รู้แล้ว”

เซิงเกอขานรับอย่างไม่ตื่นเต้น เข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องทำงาน จากนั้นก็ไปที่ห้องรับแขก

เมื่อประตูเปิดออก เธอก็เห็นดวงตาอันงดงามสีฟ้าของผู้ชายทันที

“ท่านดยุคยอมให้คุณเดินทางไกลมาเป็นตัวเองเจรจาครั้งนี้หรือ?” เซิงเกออมยิ้มด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ใบหน้าหล่อประหนึ่งแสงพระอาทิตย์อันสว่างสดใสของกาย ซิลเลอร์ ยิ้มออกมาจากใจจริง

เขายื่นมือขวาออก ใช้ธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศฮั๋วทักทายเธอ“สวัสดีคุณลู่ ผมคือตัวแทนเจรจาของประเทศUA มาเจรจาการค้ากับพวกคุณครับ ผมเป็นคนเสนอตัวเองครับ เพราะอยากฝึกประสบการณ์ครับ”

ตอนที่เธออยู่ประเทศUA กาย ซิลเลอร์เคยช่วยเหลือเธอ เธอรู้สึกถูกชะตากับคุณชายน้อยผู้แสนจะใสซื่อคนนี้เป็นพิเศษ

“สวัสดีค่ะ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างมีความสุขนะคะ” เธอยื่นมือขวาออกไป ทั้งสองจับมือกันอย่างเป็นมิตร

เวลางาน เธอจะไม่เอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ทำหน้าเข้มคุยเรื่องความร่วมมือกับกาย ซิลเลอร์

ซางเวยยืนจดบันทึกการเจรจาของทั้งคู่ด้านข้าง

โดยใช้เวลาเจรจากว่าสามชั่วโมงกว่า พวกเขาสองคนจึงตกลงเรื่องแนวปฏิบัติได้สำเร็จ เซิงเกอถือโอกาสนำเสนอโปรดักส์ส่วนตัว แนะนำซีรีย์ที่ได้รับความนิยมสูงให้แก่กาย ซิลเลอร์ จากนั้นก็ขอลิขสิทธิ์นำหนังต่างประเทศเข้าฉายในบ้านเขา

ตอนที่พวกเขาตกลงปลงใจเรื่องร่างสัญญาเสร็จก็ใกล้จะเลิกงานแล้ว

ดวงตาสีฟ้าของกาย ซิลเลอร์มองเธอด้วยความวาดหวัง“คุณลู่ครับ พวกเราร่วมงานกันครั้งแรก ไม่ทราบว่าคืนนี้ผมจะเชิญคุณไปร่วมทานมื้อเย็นด้วยกันได้หรือไม่ครับ？”

เซิงเกอครุ่นคิดดู เห็นว่าเธอแอบโกยผลประโยชน์เข้าหาตัวเองด้วย อีกอย่างกาย ซิลเลอร์ก็เดินทางไกลมาจากต่างถิ่น หากเธอไม่เชิญกินข้าวสักมื้อมันก็กระไรอยู่

แต่ปัญหาคือที่บ้านมีคนขี้หึงหนึ่งราย……

หลังจากลังเลสองนาที เซิงเกอก็คลี่ยิ้มตอบ“ได้แน่นอนค่ะ คุณมาประเทศฮั๋วครั้งแรก คืนนี้ฉันจะเลี้ยงคุณเองค่ะ ลองชิมอาหารขึ้นชื่อของประเทศฮั๋วดูนะคะ แต่ตอนนี้ฉันตั้งท้อง เลยต้องให้เชฟทำอาหารจืดหน่อยค่ะและดื่มไม่ได้ด้วยค่ะ”

กาย ซิลเลอร์รู้สึกดีใจอย่างยิ่งยวด“ไม่เป็นไรครับ ได้มีโอกาสกินข้าวเย็นกับคนเก่ง ๆ อย่างคุณลู่ ถึงผมต้องกินหมั่นโถว ผมก็รู้สึกอร่อยครับ！”

“ท่านชายซิลเลอร์ช่างพูดจริง ๆ เลยนะคะ”

“ผมไม่ได้โกหกครับ ผมพูดความจริงทุกคำครับ”

พวกเขาสองคนสนทนากันอย่างถูกคอ

มองข้ามซางเวยที่ทำหน้าลำบากใจด้านข้าง

ซางเวยมองแววตาเจือความรักใคร่ของท่านชายซิลเลอร์ เธอรีบฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาสองคนไม่สังเกต รีบส่งข่าวลับไปยังจี้ยู่ถิง

เธอรู้สึกผิดเหลือเกิน

เอ่ยคำขอโทษเซิงเกอในใจซ้ำ ๆ