บทที่ 386 เธอต่างหากที่เป็นทั้งหมดของชีวิต

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!”

เธอรีบหันหลัง แล้วใช้มือปิดตา หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นเร็ว

เมื่อครู่นี้เธอเห็นอะไร?

ท่านยู่ผู้มีอำนาจในตระกูลจี้ที่เป็นที่รู้จักในเมืองS ภายนอกหน้าตาเย็นชาดุร้าย ไม่ยิ้มแย้ม

แต่เบื้องหลังกลับให้ประธานลู่จับบั้นท้ายอย่างว่านอนสอนง่าย?

เมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง เซิงเกอที่อยู่บนโซฟาก็ใบหน้าแดงก่ำ และจะลุกขึ้นทันที แต่กลับถูกจี้ยู่ถิงดึงเข้าไปในอ้อมกอด

มุมปากแสนทะเล้นของชายหนุ่มยกขึ้น เสียงทุ้มในลำคอที่มีเสน่ห์กล่าวโทษอย่างแผ่วเบา “มีคนมาเห็นตอนเธอรังแกฉันแล้วสิ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะเซิงเซิง?

คิดว่าจะยอมเหรอไอ้บ้า

แววตาของเซิงเกอจริงจังทันที กัดฟันกรามแน่น “ท่านยู่ลองเห่าโฮ่งๆหน่อยสิ?”

“ไม่”

จี้ยู่ถิงขมวดคิ้วอันสวยงามอย่างไม่พอใจ โน้มตัวไปอีกครั้งราวกับรอบข้างไม่มีคน จูบริมฝีปากของเธออย่างแม่นยำ

ซางเวยที่ยืนอยู่หน้าประตูกระวนกระวายมาก

ดันมารบกวนเวลาส่วนตัวอันหอมหวานของเจ้านาย พรุ่งนี้เธอจะถูกไล่ออกไหมเนี่ย?

“ฉะฉะฉัน ไม่เห็นอะไรเลยจริงๆนะคะ! ฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ เชิญต่อเลยค่ะประธานลู่!”

ว่าแล้วประตูห้องทำงานก็ถูกปิดลง ไม่นานในห้องก็หลงเหลือเพียงกลิ่นอายที่คลุมเครือ

เซิงเกอรู้สึกได้ว่าลมหายใจของจี้ยู่ถิงร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จึงผลักเขาออกทันที

เธอหอบ แล้วปรับการหายใจ “กาย ซิลเลอร์รออยู่นะ ได้เวลาไปทานข้าวแล้วล่ะ”

“ครับ”

เขาไม่ใช่คนที่ทำอะไรเชื่องช้า มักจะลงมือทันทีเมื่อพูดจบ เขาหันตัวแล้วลุกขึ้น จากนั้นนั่งยองๆอยู่บนพรมอีกครั้ง กุมเท้าเล็กๆที่สวมถุงเท้าผ้าฝ้ายไว้อย่างอ่อนโยน

ใกล้จะฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อากาศก็ยังคงหนาวมาก

เพราะเซิงเกอไปเซ็นสัญญา ช่วงครึ่งบ่ายจี้ยู่ถิงจึงอยู่ในห้องทำงานคนเดียว เขาไม่ได้เปิดเครื่องทำความร้อน ทำให้เท้าของเซิงเกอเย็นขึ้น

เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออกทันที แล้วนำเท้าที่หนาวเย็นของเธอเข้าสู่อ้อมอกของเขา ใช้เสื้อสูทคลุมไว้อย่างแน่นหนา ให้ไออุ่นอย่างห่วงใย

เซิงเกอจ้องมองทุกๆการกระทำของเขาอย่างเงียบๆ ค่อยๆประทับใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเข้าไปในหัวใจ

เมื่อฝ่าเท้าอุ่นขึ้น เขาถึงหยิบรองเท้ารองเท้าแตะของเซิงเกอ มาสวมให้เธอ

จากนั้นก็กุมมือของเธอ สิบนิ้วประทานกัน เสียงทุ้มอ่อนโยน “ไปกันเถอะ”

เซิงเกอไม่ได้ขยับ จับจ้องแต่เขา “พี่ยู่ พี่จะทะนุถนอมฉันแบบนี้ไปได้นานแค่ไหน?”

จี้ยู่ถิงใช้ปลายนิ้วลูบไล้ใบหน้าเล็กๆเบาๆ ดวงตาสีดำคู่นั้นรักใคร่และจริงจังเหนือสิ่งอื่นใด “ชาตินี้ทั้งชาติ ไม่มีใครสามารถแย่งความรักและความทะนุถนอมที่ฉันมีให้เธอไปได้แม้แต่นิดเดียว”

“แต่ถ้าหาก” เธอมองไปที่ท้อง “ถ้าหากฉันคลอดลูกสาวล่ะ? ใครๆก็พูดกันว่า ลูกสาวเป็นคนรักตัวน้อยๆของพ่อเมื่อชาติที่แล้ว พี่จะไม่แบ่งความรักความห่วงใยให้ลูกสาวเหรอ?”

จี้ยู่ถิงแววตาแน่วแน่ “ไม่ ในอนาคตลูกสาวต้องมีชีวิตของตัวเอง แต่เธอต่างหาก ที่เป็นสิ่งเดียว เป็นทั้งหมดในชีวิตของฉัน”

เสียงทุ้มหนาที่มีเสน่ห์ของเขากระซิบ อุ้มเธอขึ้นไว้ในอ้อมอก แล้วก้าวเท้าเดินออกไป

กาย ซิลเลอร์ที่ยืนรออยู่ตรงระเบียง เมื่อเห็นเซิงเกอถูกจี้ยู่ถิงอุ้มออกมาอย่างหวานแหวว ก็ยืนตะลึงอยู่กับที่

จี้ยู่ถิงมองไปข้างหน้าอย่างมั่นคงแล้วเดินเข้าลิฟท์ เขาหันกลับมามองกาย ซิลเลอร์ที่ไม่ได้เดินตามมา เขาเลิกคิ้ว “ไม่ไปเหรอ?”

“ไป” กาย ซิลเลอร์ได้สติทันที แล้วรีบเดินตามไป

อาหารมื้อนี้ กาย ซิลเลอร์ทานอย่างไม่รู้รส

จี้ยู่ถิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม ราวกับเห็นเขาเป็นเพียงส่วนเกิน ป้อนเซิงเกออย่างหน้าตาเฉย หว่างคิ้วของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและปรนเปรอ

เซิงเกอรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

ในขณะที่จี้ยู่ถิงกำลังป้อนคำที่เจ็ด เธอดันกลับไป แล้วพูดเสียงเบาว่า “พอแล้ว ฉันทานเองดีกว่า”

แม้จะป้อนไม่สำเร็จ จี้ยู่ถิงเองก็ไม่ได้บังคับ นำช้อนที่เต็มไปด้วยอาหารอร่อยเข้าปากตัวเอง เคี้ยวอย่างละเอียด

กาย ซิลเลอร์มองดูความรักใคร่ของทั้งคู่

เขายกแก้วเหล้าไปทางจี้ยู่ถิงอย่างเคารพ “คุณจี้ เรื่องเมื่อคืนมีส่วนที่ผมคิดน้อยเกินไป ผมขอชนแก้วนี้เพื่อแสดงการขอโทษ”