ตอนที่ 155
บทที่ 385 ขังคุณไว้ ให้คุณยิ้มให้ผมคนเดียว
October 31, 2026
“หนิงเฉิงเอินรู้ว่าหนิงเฉิงซู่ขโมยยาชีวเคมีS404 แม้จะไม่แน่ใจว่าเขารู้ตอนนี้ แต่ตอนนี้ เข่าน่าสงสัยที่สุด”
เซิงเกอครุ่นคิดดูแล้วก็ส่ายหน้า“ฉันเจอเหตุร้ายตอนอายุสิบห้า ถึงฉันจะจำได้ไม่หมด แต่ฉันรู้ดีว่า ต้องเป็นคนใกล้ชิดเท่านั้น จึงจะลอบทำร้ายฉันแแบบที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว！”
“ลู่หงเซิ่งเคยปองร้ายฉัน เพราะฉันเป็นทายาทสืบทอดมรดก หนิงเฉิงเอินไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับทรัพย์สินของตระกูลลู่ มากสุดก็เป็นผู้ช่วย ไม่ใช่คัวบงการหรอก”
จี้ยู่ถิงเว้นช่องนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสันนิษฐานเหตุการณ์ใหม่
“บางทีคนบงการอาจจะไม่มีอำนาจ เลยใช้อภิสิทธิ์ของหนิงเฉิงเอินเป็นเครื่องมือ”
“อืม ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”
จี้ยู่ถิงนวดขมับเธอ“อย่ามัวแต่คิดเลย รีบกินข้าวก่อน มีผมอยู่ทั้งคน ผมไม่ให้ใครทำร้ายคุณหรอก”
เซิงเกอเม้มปากยิ้ม
ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายแพรวพราย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความปลิ้นปล้อน
“พวกเขาอยากทำร้ายฉัน แล้วฉันหลบซ่อนตัว พวกเขาก็จะซ่อนตัวเช่นกัน แต่ถ้าฉันเอาตัวเองหลอกล่อ พวกเขาก็จะลงมือ พวกเขาลงมือเยอะเท่าไหร่ พวกเราก็จะเจอเบาะแสมากขึ้นเท่านั้น”
จี้ยู่ถิงตะลึงงัน มองสายตาอันใจเย็นของเธอแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“คุณคิดจะ…?”
“ตอนแรกฉันไม่สนใจที่จะเป็นผู้สืบทอดหรอก แต่คนอื่นจ้องตาเป็นมันแบบนี้ งั้นฉันก็ฝืนใจรับมันไว้ก็แล้วกัน”
คอระหงของเธอยืดขึ้น สีหน้ายโสโอหังยิ่ง
จี้ยู่ถิงกลับรู้สึกกังวลสุดแสน“เซิงเซิง ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปก่อนจะได้ไหม ตอนนี้คุณท้องอยู่ อีกอย่างเดือนหน้าพวกเราก็จะแต่งงานกันแล้วด้วย”
ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เขาไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ร้าย ๆ ขึ้นเลย！
เซิงเกอพยักหน้า “คุณวางใจเถอะ ฉันไม่หุนหันพลันแล่นหรอก แล้วฉันก็จะปกป้องตัวเองให้ดีที่สุดด้วย ไม่ปล่อยให้ตัวเองกับลูกบาดเจ็บหรอก”
จี้ยู่ถิงไม่ได้พูดอะไรต่อ ก้มหน้ากินข้าวในขณะที่สมองก็วุ่นกับเรื่องราวอันซับซ้อน
……
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เซิงเกอไปถึงangle กาย ซิลเลอร์ก็มานั่งเธอในห้องทำงานแล้ว
เมื่อกาย ซิลเลอร์เห็นเธอเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นทันควัน พลางถามว่า“ขอโทษด้วยครับคุณลู่ เมื่อคืนผมทำให้คุณจี้เข้าใจผิด พวกคุณกลับไปถึงบ้าน...ทะเลาะกันไหมครับ？”
“ไม่มีอะไรค่ะ ยังดีกันเหมือนเดิม”
เซิงเกอเดินไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็พูดต่อว่า“แผลที่หน้าคุณเป็นยังไงบ้างคะ？”
ซิลเลอร์ลูบหน้า ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ“ผมกลับถึงโรงแรมก็ขอน้ำแข็งมาประคบแล้วครับ ตอนนี้เกือบหายดีแล้วครับ”
เซิงเกอรู้สึกผิดต่อเรื่องนี้มาก“เมื่อคืนฉันคุยกับคู่หมั้นฉันแล้ว เขารู้ตัวว่าที่ชกคุณมันวู่วามเกินไป บอกว่าอยากเชิญคุณกินข้าวด้วย คืนนี้หลังเลิกงานจะได้ไหมคะ
“ดีครับ” กาย ซิลเลอร์ผงกศีรษะแบบไม่ลังเลสักนิด
“จะว่าไปคนที่สมควรกล่าวคำขอโทษคือผมครับ คุณจี้พูดถูกครับ ผมมาอยู่ในประเทศฮั๋วก็ต้องปฏิบัติตามประเพณีของประเทศนี้ ยังเสียมารยาทขอทักทายคุณด้วยวิธีประเทศUAอีก ผมบุ่มบ่ามเองครับ”
เซิงเกอก็ไม่เกรงใจ“คุณเข้าใจก็ดีค่ะ ฝ่ายธุรการกำลังปริ้นสัญญา คุณซิลเลอร์พักผ่อนกินของว่างก่อนไหมคะ？”
กาย ซิลเลอร์ลุกขึ้นอย่างมีมารยาททันที“งั้นผมไม่รบกวนคุณลู่ทำงานแล้วครับ”
ทั้งสองส่งยิ้มให้กันและกัน
เมื่อเซิงเกอเปิดคอมพิวเตอร์ เริ่มเข้าสู่โหวตทำการก็มีสายเรียกเข้าอีกครั้ง
ซึ่งเป็นสายจากลู่ช่าวหยวน คุณพ่อของเธอ
เธอรีบรับสายทันที
“ลูกรัก ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง แพ้ท้องหนักไหม?”
เซิงเกอเคาะแป้นพิมพ์ไปพลาง ตอบแบบเรียบเฉยว่า“ยังดีอยู่ค่ะ แค่รู้สึกคลื่นไส้เป็นบางครั้ง คุณพ่อวางใจได้ค่ะ สุขภาพหนูแข็งแรงดีค่ะ”
“งั้นก็ดี” ลู่ช่าวหยวนหยุดนิ่งชั่ววูบ หลังจากลังเลแล้วจึงถามอย่างไม่แน่ใจ“แล้วสุดสัปดาห์นี้หนูว่างไหม？”