บทที่ 384 แผนเจ็บกายของท่านยู่ได้ผลตลอดกาล

เรื่องคืนนี้เธอก็มีส่วนผิด ตอนนี้เห็นจี้ยู่ถิงไปคุกเข่าบนกระดานซักผ้าเอง เพลิงโทสะในใจเธอก็จางหายเป็นหลิดทิ้ง เริ่มรู้สึกผิดและสงสารเขา

เธอเดินเข้าไป พลางจี้ไหล่เขา ให้เขาไม่ต้องลงโทษตัวเอง

“พอแล้ว พวกเราไม่ทะเลาะกันแล้ว ดีไหม?”

จี้ยู่ถิงส่งเสียง หึ! หนึ่งเสียง จากนั้นก็ไม่แยแสเธอ

เซิงเกอโอ๋อย่างมีความอดทน“ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นคุณก็อุ้มฉันกลับมาแล้ว ตอนนี้ฉันหิวแล้ว พี่ยู่ที่แสนดี ลุกขึ้นมาทำอาหารให้ฉันกินหน่อยนะ”

“ผมกำลังลงโทษตัวเองให้คุกเข่าอยู่ ไม่มีเวลา”

เขาไม่กระดุกกระดิก จากนั้นก็ล้วงมือถือออกจากกางเกง ต่อด้วยพิมพ์ข้อความ“ผมจะให้หรงเสี่ยวเซี่ยทำมาให้คุณกิน”

เซิงเกอเอามือจี้ไหล่เขาต่อ“แต่ฉันอยากกินฝีมือคุณ อีกอย่างถ้าหรงเสี่ยวเซี่ยมา ซื่อเหนียนก็ต้องตามมาเที่ยวด้วยแน่ ถ้าเขามาแล้วคุณยังไม่ลุกขึ้น？เขาเห็นแล้วจะหัวเราะเยาะคุณไหม？”

จี้ยู่ถิงที่กำลังพิมพ์ข้อความอยู่ชะงัก

ทว่าไม่นานเขาก็นึกวิธีรับมือได้อย่างรวดเร็ว“ผมจะทักไปบอกเขา ไม่อนุญาตให้ซื่อเหนียนเข้ามา จะบอกให้หรงเสี่ยวเซี่ยส่งหน้าประตู จากนั้นก็ให้ลู่ฉือเอ้อเอาเข้ามาให้คุณ”

เซิงเกอ“……”

ไอ้คนหัวดื้อ กล่อมยากจริง ๆ

เธอย่อตัวลง โอบเอวเขาจากด้านหลัง จากนั้นก็แย่งมือถือที่เขายังพิมพ์ไม่เสร็จมา ใบหน้าเล็กอิงแอบแนบชิดใบหน้าเขา พลางถูไถเบา ๆ

“อย่าโมโหเลย ต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมลุกขึ้น”

จี้ยู่ถิงกัดริมฝีปากบางของตัวเอง เมื่อใบหน้าเล็กมาถูไถ พลางสัมผัสถึงความนุ่มนิ่งของเธอ เพลิงโทสะในใจก็ลดลงไปเยอะ

เขาครุ่นคิดดูแล้ว พลางเอ่ยเสียงทุกข์ใจ“คุณต้องพูดว่า ผิดแล้ว จะไม่หลอกผมอีก จะไม่ให้ผู้ชายคนอื่นจูบทั้งมือหรือเส้นผมเส้นเดียวก็ไม่ได้ และจะไม่ไปกินข้าวกับผู้ชายตามลำพัง！”

เซิงเกอหมดคำจะพูด“ฉันทำเพราะงาน เชิญเขากินข้าวเพราะร่วมงานกัน แล้วฉันก็อธิบายแล้วไง มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด จูบมือเป็นวัฒนธรรมของประเทศเขา มันปกติ”

“คุณดูตัวเองสิ ยังไม่รู้ตัวว่าผิดอีก ยังคิดว่าตัวเองมีเหตุผล”

จี้ยู่ถิงรู้สึกโกรธจัด ปัดมือของเธอที่กำลังกอดเขาออก“คุณอย่ามาสนใจผม ผมจะพิจารณาตัวเอง”

เซิงเกอกลับไปนั่งบนเตียงด้วยความโกรธ จากนั้นก็จ้องหน้าเขา

“ก็ควรพิจารณาตัวเองจริง ๆ แหล่ะ ฉันไม่สั่งสอนคุณนาน คุณเลยเหิมเกริม”

“คืนนี้คุณพูดลอย ๆ ชกหน้าคนอื่นอย่างไม่มีเหตุผล ฉันให้โอกาสคุณหลายครั้ง แต่คุณก็ไม่รับ”

“แล้วยังมีอีก คืนนี้คุณเรียกชื่อฉันเต็มยศกี่ครั้งแล้ว?”

กระดูกสันหลังของใครบางคนแข็งค้าง“จำไม่ได้แล้ว ไม่ได้นับ”

เซิงเกอพูดอย่างไม่สบอารมณ์“งั้นก็ลงโทษตามคำว่า‘จำไม่ได้’คุกเข่าหนึ่งคืนคงไม่พอ ควรจะคุกเข่าหนึ่งคืนกับอีกหนึ่งวัน คุณคิดว่าไง？”

จี้ยู่ถิงรู้สึกขมฝาดในใจ ปวดหน้าอกคล้ายกับถูกบีบ จมูกแสบอย่างร้ายกาจ น้ำตาคลอเยอะกว่าเดิม เขาไม่ได้ตอบเธอ

เซิงเกอนั่งพับขาบนเตียง พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

หลังจากที่เธอกับจี้ยู่ถิงคืนดีกัน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทะเลาะกันรุนแรงเพียงนี้

เธอนึกถึงลูกในท้องก็สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง ระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ จากนั้นก็ไม่สนใจผู้ชายที่คุกเข่าข้างผนังห้อง ปล่อยให้เขาลำบากหน่อยก็ดี

เธอเอามือถือออกมาเคลียร์งานต่อ

เกิดความเงียบกริบในห้องอย่างรวดเร็ว ทว่ายังไม่ได้เกิดบรรยากาศปรองดอง

พวกเขาทะเลาะกันสิบกว่านาที จากนั้นเซิงเกอก็ปล่อยให้เขาคุกเข่าต่ออีกครึ่งชั่วโมงกว่า ตอนนี้จี้ยู่ถิงเริ่มเจ็บหัวเข่ามากขึ้นแล้ว

เขาขมวดคิ้ว หายใจหอบ หน้าผากเริ่มมีเหงื่อไหล

ถึงแม้เซิงเกอกำลังดูมือถือ ทว่าหางตายังคงเห็นผู้ชายรู้สึกเจ็บปวดมาก

เธอถอนหายใจยาว ๆ สุดท้ายก็ทนดูต่อไปไม่ได้

“ถ้าคุกเข่าหนึ่งคืนหนึ่งวันจริง พรุ่งนี้คุณก็คงเดินไม่ได้แล้วมั้ง?” น้ำเสียงของเธออ่อนโยนขึ้นหลายส่วน

ใครบางคนกำหมัดแน่น จมูกแสบสุด ๆ เขาเอ่ยด้วยความน้อยใจและทุกข์ระบม“จะพิการก็ปล่อยให้พิการเลย เพราะถึงจะเจ็บยังไงก็ไม่มีคนเห็นใจ”