บทที่ 388 ไปจับกุม ทำให้คุณชายรองโจ๋วสร่างเมา

“ให้พวกเขาเข้ามา” เซิงเกอพูดอย่างหนักแน่น

บอดี้การ์ดหนุ่มสองคนเดินเข้ามา โค้งคำนับเซิงเกอ “คุณลู่ครับ คุณท่านโจ๋วส่งพวกเรามาครับ คุณท่านอยากจะสิ้นสุดสัญญาศิลปินระหว่างคุณชายรองและangle ให้พวกเราพาคุณชายรองกลับไปครับ”

เซิงเกอไม่ได้ตอบทันที

เธอรู้ ที่คุณท่านโจ๋วทำเช่นนี้ ก็เพราะกลัวว่าโจ๋วซิงโฮ๋จะทำให้เธอเดือดร้อน อยากช่วยเธอหยุดการสูญเสียก่อน

“เรื่องสิ้นสุดสัญญาเป็นไปไม่ได้หรอกนะ รบกวนพวกเธอกลับไปแจ้งคุณปู่โจ๋ว ว่าฉันจะฝ่าฟันไปกับซิงโฮ๋อย่างแน่นอน!”

บอดี้การ์ดทั้งสองหันมองหน้ากัน

ยังไงก็แค่มาแจ้งแทน พวกเขาไม่สามารถตัดสินใจเองได้ ทำได้เพียงแค่ว่า “ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณลู่ส่งตัวคุณชายรองให้กับพวกเราที ให้พวกเราพาเขากลับเมืองฟางก่อน”

เซิงเกอเข้าใจแจ่มแจ้งเรื่องการอบรมสั่งสอนของคุณท่านโจ๋ว

ไม่ว่าเรื่องนี้โจ๋วซิงโฮ๋จะเป็นคนทำจริงหรือไม่ก็ตาม ยังไงเขาก็ทำให้เกิดผลกระทบทางโซเซียล คาดว่าทางบริษัทตระกูลโจ๋วเองก็คงจะเสียหายไม่น้อย

ครั้งนี้คุณท่านโจ๋วส่งคนให้มาพาตัวกลับไป คงจะโกรธกริ้วน่าดู

ถ้าหากโจ๋วซิงโฮ๋ถูกพากลับไปครั้งนี้ คงจะถูกลงโทษด้วยกฎของตระกูล สั่งสอนให้เข็ดหลาบเป็นแน่

“คุณลู่ครับ?”

บอดี้การ์ดทั้งสองเห็นว่าเธอไม่ตอบกลับเสียที จึงเรียกเธอจากภวังค์

เซิงเกอสีหน้าจริงจังทันที “ซิงโฮ๋ขาดการติดต่อไป ทางฉันก็กำลังหาตัวเขาอยู่ พวกเธอไปแจ้งคุณปู่โจ๋ว ถ้าฉันเจอเขาเมื่อไร จะช่วยสั่งสอนเขาอย่างที่สุดแทนคุณปู่โจ๋วเอง แล้วค่อยส่งตัวกลับเมืองฟาง ให้คุณปู่โจ๋วสั่งสอนด้วยตัวเองอีกรอบ”

ทั้งสองมองหน้ากันอีกรอบ “พวกเราเองก็ยังไม่พบคุณชายรอง โทรไปก็ไม่ติด คิดว่าเขาจะมาหลบอยู่กับท่าน”

“เขาไม่ได้อยู่กับฉันจริงๆ แม้แต่เรื่องงี่เง่าของซิงโฮ๋บนโซเซียลก็เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่นาทีนี้”

“ครับ ถ้างั้นพวกเราไม่รบกวนท่านแล้วครับ”

เซิงเกอพยักหน้า เรียกซางเวยเข้ามา ให้ส่งทั้งคู่ไป

เมื่อสองคนนั้นออกไปได้ครู่เดียว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

เซิงเกอยิ้มแล้วส่ายหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความจำใจ

วันนี้มันอะไรกันนะ มีเรื่องถาโถมเข้ามาพร้อมกันหมดเลย ไม่มีแม้แต่เวลาพักหายใจสักนาที

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูชื่อที่เมมไว้ จี้ยู่ถิงนี่เอง

เมื่อรับสาย จี้ยู่ถิงก็พูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดทันที “ฉันเห็นเทรนการค้นหาบนโซเซียลแล้ว ประกาศของangleก็เห็นแล้ว”

เซิงเกอเสียงสูงขึ้น “เพราะงั้น พี่เองก็มาเพื่อขอให้ฉันตัดหางโจ๋วซิงโฮ๋เหรอ?”

จี้ยู่ถิงที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นต่อ “ฉันให้ซื่อเหนียนเช็กจนรู้แล้วว่าตอนนี้โจ๋วซิงโฮ๋อยู่ที่ไหน เซิงเซิงอยากไปดูไหม?”

เซิงเกออึ้งเล็กน้อย

เธอกำลังจะโทรให้คนไปเช็กพอดี แต่จี้ยู่ถิงกลับเช็กก่อนเธอแล้ว

ไม่รอให้เธอตอบ จี้ยู่ถิงพูดขึ้นต่อว่า “ถ้าเซิงเซิงสนใจ ก็ลงมานะ ฉันอยู่ที่ลานจอดรถของangleแล้ว”

เซิงเกอตกใจเล็กน้อย “พี่อยู่ล่างบริษัทฉันแล้วเหรอ? เร็วจริงๆเลยนะ!”

น้ำเสียงร้ายกาจที่มีเสน่ห์และแหบเล็กน้อยของบางคนในสาย “กฎของตระกูลข้อที่สอง ไม่ว่าเรื่องอะไรภรรยาต้องมาก่อนเสมอ จะไม่กระตือรือร้นสักหน่อยได้ไงกัน”

เซิงเกอพอใจอย่างมากเมื่อได้ยินดังนั้น แล้วพูดอย่างขบขันว่า “นับวันพี่ยู่ยิ่งน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะ ต่อไปไม้บรรทัดที่เอาไว้ลงโทษที่อยู่ที่บ้าน คงต้องถูกฝุ่นเกาะพอดี”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ฉันจะเอาไม้นั่นและกระดานซักผ้าไปเผาแทนฝืนละกัน ไปตุ๋นซุปให้เธอดื่ม!”

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ” เซิงเกอไม่ต้องลังเลเลยแม้แต่น้อย ยังไงเก็บมันไว้ก็ดีกว่า เผื่อวันหนึ่งได้ใช้ล่ะ “ฉันเก็บของก่อนนะ จะลงไปทันทีเลย”

ไม่กี่นาที เซิงเกอก็ลงจากอาคารด้วยลิฟต์ มองเห็นรถที่คุ้นเคยจากไกลๆ และรูปร่างหล่อเหลาที่กำลังยืนพิงรถอยู่

เมื่อเห็นเธอเดินมา จี้ยู่ถิงก็เปิดประตูรถข้างคนขับให้เธอ เมื่อเซิงเกอเข้าไปนั่งแล้ว เขาก็โน้มตัวไปรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ

ใบหน้าผ่านริมฝีปากของเซิงเกอ เซิงเกอทำปากจู๋ แล้วฉวยโอกาสนี้หอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง