บทที่ 389 ยินดีกับการโดนฟาดด้วยคุณชายรอง

โจ๋วซิงโฮ๋ยังคงเมาอยู่ สติยังคงเลือนลาง

เขาชี้นิ้วสั่นๆไปทางเซิงเกอ อย่างไม่กลัวตาย “ล้อเล่นอะไร? ท่านเซิง? ฉันไม่มีท่านเซิงอะไรทั้งนั้น!”

ประโยคนี้ทำให้เซิงเกอโกรธโดยสมบูรณ์ และปะทุความบ้าคลั่งขึ้นอีกครั้ง

วอนโดนเสียแล้วไอ้เด็กเหลือขอ!

เธอมองดูรอบห้อง ไม่เห็นอุปกรณ์อะไรที่เหมาะมือเลย มองไปที่เข็มขัดหนังบนเอวของจี้ยู่ถิงโดยอัตโนมัติ

จี้ยู่ถิงสังเกตเห็นสายตาและแววตาของเธอ กำลังมองมาที่ลำตัวของตัวเอง เข้าใจทันที

“ไม่ได้!” คิ้วคู่สวยขมวดทันที ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เซิงเกอไตร่ตรองอีกครั้ง ก็คิดว่าไม่เหมาะเหมือนกัน และแล้วก็มองไปที่ซื่อเหนียนที่ยืนอยู่หน้าประตู ยื่นมือไปทางเขา “เข็มขัดหนัง เอามา”

“หา?”

ซื่อเหนียนมึนงงเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาที่ดูเหมือนว่าจะเห็นด้วยของจี้ยู่ถิง

เขาจึงต้องจำใจ ถอดเข็มขัดหนังที่เอวส่งให้

ไม่รีรอให้เซิงเกอรับไป ซื่อเหนียนก็เข้าใจในทันที “อยากจะฟาดเจ้าเด็กนี่สักทีใช่ไหมครับ? นี่มันงานใช้กำลังนี่ ซ้อจะเหนื่อยมากไม่ได้นะ ให้ผมลงมือเองดีกว่าครับ! ผมเก่งเรื่องต่อยตีที่สุดเลย!”

เซิงเกอตกลง “ตั้งใจตีล่ะ เอาให้เจ็บก็พอ อย่าทำให้บาดเจ็บ”

“ได้เลยครับ!”

ซื่อเหนียนยิ้ม พับแขนเสื้อขึ้น ตอนที่มองไปทางโจ๋วซิงโฮ๋ สีหน้าเขาไร้ความรู้สึก เดินไปลงมืออย่างไม่รีรอ เป็นเสียงทักทายที่ร้อนแรงเสียเหลือเกิน

เพียะ

เสียงลมที่น่าสะพรึงกลัวยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

“โอ๊ย! เจ็บ! เจ็บ อย่าตี!”

โจ๋วซิงโฮ๋ร้องโอ๊ย ขดตัวเป็นทรงกลม หลบไปมาไม่หยุด แต่เข็มขัดหนังที่ดุร้ายก็ฟาดลงที่ตัวของเขาได้ทุกครั้ง ราวกับว่ามันมีดวงตา

หลังจากทรมาน กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่กับพื้น เขาก็ได้สติอย่างเต็มที่แล้ว

“อย่าตี! โอ๊ย ท่านเซิง! สร่างแล้ว! สร่างแล้วจริงๆ!”

ซื่อเหนียนหันหน้าไปหาเซิงเกอ หลังจากเซิงเกอพยักหน้าให้ เขาก็เก็บเข็มขัดหนังทันที สวมมันที่เอวอีกครั้ง

เซิงเกอเดินเข้าไป นั่งบนโซฟา จ้องมองโจ๋วซิงโฮ๋ที่ขดอยู่กับพื้น

“ไอ้เด็กเหลือขอ ดูให้ชัดๆว่าฉันคือใคร! ถ้าแกสร่างเมา แล้วตั้งใจแสร้งทำเบลอ ฉันคงต้องส่งแกกลับตระกูลโจ๋ว ให้คุณท่านโจ๋วจัดการกับแก กฎตระกูลของเขา โหดกว่าเข็มขัดหนังนี้มากใช่ไหมล่ะ?”

โจ๋วซิงโฮ๋นวดไหล่ที่เจ็บแสบ จ้องมองที่เธอ

เมื่อมองเห็นใบหน้าของเซิงเกอชัดเจน เขาก็นั่งลงทันที “ พี่ พี่เซิง”

เซิงเกอกอดอก จ้องมองเขาอย่างเย็นชา

เขารีบแก้ตัวให้ตัวเอง “พี่เซิง ผมเห็นว่าได้ว่างตั้งสองวัน ออกมาดื่มกับเพื่อนนิดๆหน่อยๆ คงไม่ใช่ร้ายแรงอะไรใช่ไหม? ถึงกับต้องส่งตัวผมให้คุณปู่เลยเหรอ?”

“ว่างสองวัน นี่แกดื่มตั้งแต่เมาตั้งแต่เมื่อวานจนตอนนี้เหรอ?”

โจ๋วซิงโฮ๋พยักหน้า “ครับ!”

แววตาของเซิงเกอเย็นเฉียบ หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดเทรนการค้นหา แล้วโยนให้เขา “เอาไปดูเอง!”

โจ๋วซิงโฮ๋รับมาด้วยใบหน้าที่มึนงง แต่เมื่อเห็นข่าวฉาวของตัวเองที่เต็มหน้าจอ ก็นิ่งอึ้งไป

“นี่นี่นี่ นี่มันเรื่องเมื่อไรกัน? สองวันมานี้ผมดื่มแต่กับเพื่อนเองนะ ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ พี่เซิงเชื่อผมนะ! ผู้หญิงพวกนี้สกปรกจะตายไป ผมไม่แม้แต่อยากจะไปแตะหรอกครับ!”

จี้ยู่ถิงที่นั่งหันข้างอยู่บนโซฟา จู่ๆก็พูดขึ้น “แค่เธอเชื่อมันไม่พอหรอก ต้องทำให้ทุกคนเชื่อต่างหาก”

“ถ้างั้นควรทำอย่างไรดี อนาคตศิลปินของผม ตระกูลโจ๋ว angle จบเห่กันหมด!” โจ๋วซิงโฮ๋ร้อนรนแทบตาย

เมื่อต้องเผชิญกับเทรนค้นหาที่มากมายล้นฟ้า อย่าว่าแต่เซิงเกอกับคุณปู่จะตีเขาเลย ถ้าเป็นเรื่องจริง เขาเองยังอยากตบตัวเองสักทีสองที