บทที่ 394 เธอไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลลู่

ชายชราบนเตียงนอนยังคงสงบนิ่ง ไม่มีการตอบโต้ใดๆ

เซิงเกอก็รู้ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางตอบโต้กลับมา

การตรวจของพี่รอง ไม่มีทางผิดพลาด

แต่ว่า เธอยอมรับไม่ได้ อยากจะเช็กให้แน่ใจอีกครั้ง

ปลายจมูกแสบจนเธอทนไม่ไหว ดวงตาปกคลุมไปด้วยหมอกน้ำตา ความโศกเศร้ามากมายกดเธอจนหายใจไม่ออก น้ำตาหยดลงบนหลังมืออย่างห้ามไม่ได้

“พวกมันไม่ใช่คน!”

เธอพูดเสียงเบา แววตาค่อยๆดุร้ายขึ้น

เพื่อที่จะชิงสิทธิ์ผู้รับมรดกจากเธอ ถึงกับทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้กับคุณพ่อ

ครั้งนี้ ต่อให้จะเป็นสายเลือดเดียวกันกับเธอ เป็นคนที่เธอเคยรักมากหรือเคารพอย่างมากก็ตาม เธอจะไม่ให้อภัยเด็ดขาด!

“พ่อคะ ไม่ต้องห่วงนะ หนูจะทวงความยุติธรรมมาให้พ่อให้ได้ ไม่ว่าใครหน้าไหนจะเป็นคนทำ หนูจะไม่ปล่อยพวกมันไป!”

เซิงเกอลูบหลังมือของเขา โน้มตัวไปพิงไหล่ของเขา น้ำตาไหลรินไปบนเส้นผมอย่างเงียบสงัน ย้อนนึกถึงความรักของพ่อที่ลู่ช่าวหยวนเคยมอบให้เธอ

“คุณหนูครับ”

ลุงหลินยืนอยู่ข้างประตู เคาะประตูอย่างระมัดระวัง “พวกคุณชายมาถึงกันแล้วครับ เหลือคุณคนเดียวแล้ว”

“ค่ะ จะลงไปเดี๋ยวนี้”

เธออดกลั้นความเสียใจและน้ำเสียงที่สั่นคลอนเล็กน้อย พยายามทำให้น้ำเสียงปกติที่สุด เช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างสง่างาม

ลุงหลินกำลังจะหันหลังเดินลงบันได ได้ยินเสียงเซิงเกอถามขึ้นเบาๆอย่างไม่ทันตั้งตัว “ลุงหลิน ช่วงนี้มีพี่ชายคนไหนมีปากเสียงกับคุณพ่อไหมคะ?”

ลุงหลินคิดไปคิดมา “เหมือนจะมีนะครับ คุณชายสามครับ ทะเลาะกับคุณท่านเพราะเรื่องของคุณโจวอีกแล้ว”

เซิงเกอตั้งใจฟัง ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ “แล้วพี่ใหญ่ล่ะคะ”

“คุณชายใหญ่ก่อนหน้าไม่กี่วันกลับมาครั้งหนึ่ง คุยธุระกับคุณท่านในห้องสมุด แต่ไม่มีปากเสียงอะไรกัน ราบรื่นดีครับ”

“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

เธอเก็บความรู้สึกแย่ๆ จับราวบันไดอย่างไม่เร่งรีบ เดินลงอย่างหมั่นคง

ในห้องโถง ลู่เซินยังคงนั่งอยู่ตรงกลางเหมือนเดิม เซิ่งซิ่วเหวินอยู่ข้างกาย ลู่โม่และลู่ฮั๋วนั่งอยู่บนโซฟาด้านซ้าย ขวามือคือซ่งเหลียน

ใบหน้าของทุกคนไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนเมื่อก่อน บรรยากาศตึงเครียดสลดมาก

หย่าเกอยืนห่างจากโต๊ะชาเอย่างเงียบๆอยู่ตรงข้าม ใบหน้าที่เด็กแต่กลับสวยงามอย่างมาก มีรอยคราบน้ำตาอยู่

คนแรกที่เห็นเซิงเกอเดินลงมาคือลู่ฮั๋ว เขาลุกขึ้น ไปประคองเซิงเกอ พาเธอมานั่งอยู่ข้างกาย

เมื่อเซิงเกอนั่งลงแล้ว หย่าเกอถึงได้เริ่มพูดอย่างเสียใจ

“ขอโทษด้วยนะคะ! เหล่าพี่ชาย พี่สะใภ้และพี่สาว ฉันรู้ว่าในฐานะลูกสาวนอกสมรส ชื่อของฉันไม่ได้อยู่ในวงศ์ตระกูลลู่ ฉันไม่ควรมายืนอยู่ในการรวมตัวของคนตระกูลลู่”

“แต่ครั้งนี้ฉันได้ยินว่าเกิดเรื่องกับคุณพ่อ ฉันเป็นห่วงอย่างมาก ก็เลยรีบมาแบบไม่สนใจอะไรเลย ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ!”ลู่โม่ขมวดคิ้วหลังจากที่เธอพูดจบทันที

ลู่ฮั๋วก็จ้องเธออย่างเย็นชา ท่าทีประหลาดใจ เสียงโทนต่ำและน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

“ใครเป็นพี่ชายเธอกัน! พ่อฉันไปมีลูกนอกสมรสตั้งแต่ตอนไหน ทำไมหลายปีมานี้ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง? อย่างไรก็เถอะฉันมีน้องสาวคนเดียวคือเซิงเกอ ฉันยอมรับเธอคนเดียว”

หย่าเกอตาแดงก่ำทันที “ถ้าการที่ฉันอยู่ตรงนี้ทำให้พี่ชายสามไม่เป็นสุข ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“พอได้แล้ว ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว คุณพ่อเป็นคนบอกฉันเอง”