บทที่ 393 มีคนเกิดเรื่องแล้ว

หลังจากหนึ่งชั่วโมง

การค้นหาและการโต้เถียงต่างๆเกี่ยวกับประเด็นของโจ๋วซิงโฮ๋บนโซเซียล ก็ถูกล้างออกทั้งหมด

ประกาศการลงโทษอย่างเป็นทางการโดยสำนักงานสอบสวนแห่งชาติ ช่วยโจ๋วซิงโฮ๋ชี้แจงประเด็นภาพอนาจาร เขาแค่เมา แล้วถูกคนอื่นใช้โอกาสนี้ถ่ายรูปเพื่อแลกเงิน”

เมื่อแฟนคลับของโจ๋วซิงโฮ๋ได้รู้ข่าวนี้บนโซเซียล ก็มั่นใจขึ้นทันที

“ฉันว่าแล้วว่าเด็กน้อยของฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่! คนพวกนั้นมันอิจฉาที่เด็กน้อยของฉันดัง!”

“ขอบคุณที่คืนความยุติธรรมให้เด็กน้อยของเรา ไอ้พวกนักเลงคีย์บอร์ดที่ไม่รู้ความจริงแล้วยังยืนหยัดน่ะ ออกมาขอโทษ!”

“......”

เซิงเกอนั่งอยู่บนรถที่กำลังกลับรังรักยู่เซิง มองดูเทรนการค้นหาใหม่ในโทรศัพท์ เธอพึงพอใจกับผลลัพธ์ของเรื่องนี้มาก

เมื่อนึกถึงทางคุณปู่โจ๋วแล้ว วันที่สองที่เพิ่งถึงangle เซิงเกอก็โทรหาคุณปู่โจ๋วด้วยตัวเอง

บอกเล่าเรื่องราวให้ท่านได้รับรู้ และใช้เหตุผลอธิบายให้ท่านเข้าใจ

ใช้ผู้จัดการที่ย้ายออกจากangleเป็นข้ออ้าง บอกว่าช่วงนี้ตารางของโจ๋วซิงโฮ๋เต็มแล้ว เกรงว่าจะกลับเมืองฟางเร็วๆนี้ไม่ได้

เส้นทางยาวไกล ท่านปู่โจ๋วมาตีไม่ถึง ทำได้เพียงต้องเลิกราอย่างโกรธเคือง

เมื่อจัดการปัญหาหนักๆช่วงที่ผ่านมานี้ เซิงเกอเอนตัวนอนลงไปที่เบาะเก้าอี้ ถอนหายใจยาวๆ

แต่เธอก็แค่ผ่อนคลายไปสองวิ แล้วก็กลับมาตื่นตัวอย่างมากอีกครั้ง

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านตระกูลลู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะมีกับดักอะไรรอเธออยู่บ้าง เธอจำเป็นต้องเตรียมตัวก่อน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็โทรศัพท์หาพี่รองลู่โม่

สายถูกรับอย่างรวดเร็ว

เซิงเกอไม่อ้อมค้อม พูดประเด็นทันที “พี่รอง ดูเหมือนว่าฉันจะลืมเรื่องบางอย่างเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว พี่มียาอะไรที่ออกฤทธิ์ต่อประสาททำให้ฉันนึกขึ้นได้บ้างไหม?”

ลู่โม่เป็นคนหนักแน่นใจเย็นมาก แต่หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ก็โกรธขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “ในท้องของเธอยังมีเด็กอยู่นะ! ยังกล้ามาถามหายาจากพี่เหรอ? สมองเธอไม่เคยคิดถึงลูกเลยหรือไง?”

“เออ.....”

เซิงเกอเหงื่อตก “ฉันก็แค่ถามดู อีกอย่างพี่รองมักมีวิธีอยู่แล้วนี่”

“ไม่มีวิธี ยารักษาหรือวิธีการรักษาเกี่ยวกับประสาท ไม่ว่าอย่างไหนก็ไม่เหมาะกับสุขภาพของเธอนตอนนี้ อันตรายมาก”

คิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกว่ายัยหนูของเขาไม่ใช่คนไม่รอบคอบ ถามขึ้น “เธอลืมเรื่องสำคัญอะไรไปงั้นเหรอ?”

เซิงเกอพยักหน้า “ใช่ สำคัญมาก” เกี่ยวข้องกับความจริงการที่เธอถูกลอบทำร้ายมาตลอดหลายปีนี้

ลู่โม่ถอนหายใจ “ยัยหนู ตอนนี้ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่าเด็กในท้องของเธอ”

เธอจับท้อง แล้วถอนหายใจเบาๆ ในขณะที่กำลังจะแชร์เรื่องที่สงสัยในใจให้ลู่โม่ฟัง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น

แล้วมันก็เคาะอย่างร้อนรนมาก

คนที่อยู่หลังประตูคือลู่ฉืออี น้ำเสียงร้อนรน แถมยังมีเสียงสะอื้นปนอยู่ “คุณหนู! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

เซิงเกอยังไม่ทันได้วางสาย ก็ได้ยินเสียงจากหลังประตูของลู่ฉืออีพูดขึ้นต่อว่า “วันนี้ตอนกลางวัน จู่ๆคุณท่านก็ตกบันไดไป! รีบกลับไปกับฉันเถอะค่ะ!”

เมื่อคำพูดสิ้นสุดลง เซิงเกอก็ถูกลู่โม่ตัดสายทิ้งแบบไม่มีการกล่าวลา

ดูเหมือนว่า พี่รองก็เพิ่งรู้ข่าวนี้สินะ