บทที่ 399 หอบรรพบุรุษกล่าวโทษ ผู้กุมอำนาจได้รับสองเท่า

“โอเค เข้าใจแล้ว”

น้ำเสียงของจี้ยู่ถิงนิ่งสงบ ควรมาสุดท้ายก็ต้องมา แต่ว่าถ้าทางเซิงเซิงรู้ น่าจะรู้สึกแย่ขึ้นมา……

เมื่อคิดแบบนี้ เขาก็กำชับซื่อเหนียนทันที“เรียกหรงเสี่ยวเซี่ยมา ให้เธออยู่ตรวจครรภ์กับเซิงเซิง ไม่ต้องพูดอะไรกับเซิงเซิง”

“ครับ”

ซื่อเหนียนหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที ส่งข้อความให้หรงเสี่ยวเซี่ย

ไม่ถึงสองนาที หรงเสี่ยวเซี่ยก็ขึ้นมาจากโรงรถ

เธอคือผู้ติดตามตัวน้อยของซื่อเหนียน หลายวันนี้ซื่อเหนียนยุ่งอยู่กับการสืบสวนต่างๆ ทุกครั้งหรงเสี่ยวเซี่ยก็จะตามมาด้วย จากนั้นก็รอเขาทำธุระเสร็จอยู่ในรถอย่างเชื่อฟัง

หรงเสี่ยวเซี่ยมาถึง สายตาจี้ยู่ถิงดูจริงจัง กำชับเธออย่างซีเรียสว่า：“ถ้าอีกเดี๋ยวเซิงเซิงถามขึ้นมา ก็บอกว่าจี้ซื่อกรุ๊ปมีงานด่วน ผมไปบริษัท”

“อ้อ โอเค”

จัดการเสร็จ จี้ยู่ถิงก็ออกไปด้วยกันกับซื่อเหนียนทันที

ไม่นานนักทั้งสองก็กลับมาที่ตระกูลจี้

ตลอดทางจี้ยู่ถิงมีสายตาหม่น ครุ่นคิดอะไรบางอย่างเงียบๆ

พอถึงหน้าหอบรรพบุรุษ เขาก็สั่งซื่อเหนียนอีกครั้ง“เดี๋ยวออกมาจากหอบรรพบุรุษ อย่าส่งฉันกลับรังรักยู่เซิง ไปทายาที่คฤหาสน์นายก่อน”

ทายา？

ซื่อเหนียนได้ยินก็ตกใจ

ดังนั้น นี่จี้ยู่ถิงคาดการณ์ว่าวันนี้เข้าหอบรรพบุรุษ ก็จะแย่หรอกหรือ？

ตอนที่เขาตะลึงอยู่ที่เดิม จี้ยู่ถิงก็เข้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแต่แผ่นหลังที่เย่อหยิ่งของเขา

ซื่อเหนียนมองไปยังหอบรรพบุรุษที่ดูขลัง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าที่นี่มีความชั่วร้าย เป็นสถานที่ที่น่ากลัว

กลัวจริงๆ ว่าจี้ยู่ถิงจะเกิดเรื่อง เขาส่งข้อความให้หรงเสี่ยวเซี่ยเงียบๆ แล้วจึงเข้าไป

หรงเสี่ยวเซี่ยกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองของโรงพยาบาล หลังจากเห็นข้อความ ก็บุ่มบ่ามเข้าไปในห้องตรวจครรภ์ทันที

“พี่เซิงเกอ！แย่แล้ว！ท่านยู่ถูกคุณท่านจี้เรียกไปหอบรรพบุรุษแล้ว！”

……

มีคนนั่งเต็มไปหมดในหอบรรพบุรุษ ล้วนแต่กำลังรอจี้ยู่ถิงอยู่

นอกจากจี้ซิงฮุย ครอบครัวท่านห้าจี้หย่ง ก็ยังมีผู้อาวุโสของตระกูลจี้สองสามคน

เห็นจี้ยู่ถิงเข้ามาแล้ว ทุกคนนอกจากคุณท่านจี้ ต่างยืนขึ้นมา แล้วเรียกเขาว่า：“ท่านยู่！”

เขาก้มศีรษะเล็กน้อย เดินตรงไปยังที่โล่งตรงกลางหอบรรพบุรุษ กับซื่อเหนียน พูดกับคุณท่านจี้อย่างสุภาพว่า：“สวัสดีครับปู่”

คุณท่านจี้ส่งเสียงฮึดฮัด กระแทกไม้เท้า ไม่สนใจ

จี้ยู่ถิงรู้ว่าวันนี้จะถูกซักไซ้เอาความ ไม่ได้นั่งอย่างรู้สำนึก ยืนตัวตรง ซื่อเหนียนก็ยืนกับเขาด้วย

จี้ซิงฮุยเริ่มถามอย่างประชดประชัน：“ลูกพี่ลูกน้องที่ดีของผม ได้ยินนายเอาหุ้นตัวเองในจี้ซื่อกรุ๊ป โอนให้คู่หมั้นคนนั้นหมดเลย ตอนเช้าเรื่องนี้ก็เป็นข่าวแล้ว นี่เป็นเรื่องจริงหรือ？”

“ใช่”

จี้ยู่ถิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่ปกปิด และก็ไม่อธิบาย

“คุณปู่ฟังสิ ตัวเขาเองยอมรับแล้ว！นั่นเป็นหุ้นของจี้ซื่อกรุ๊ป！คนจำนวนมากเอาเงินมา แต่กลับซื้อหุ้นไม่ได้แม้แต่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ แต่เพื่อทำให้สาวมีความสุขแล้ว เขากลับให้ไปง่ายๆ！”

จี้ซิงฮุยยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห“เขาทำลายความคาดหวังที่ปู่มีต่อเขา！เป็นผู้กุมอำนาจตระกูลจี้ เป็นต้นแบบของตระกูลจี้ แต่ดันทำเรื่องไร้สาระแบบนี้！จากที่ผมดู เรื่องนี้จะปล่อยเขาไปง่ายๆ ไม่ได้！”

สีหน้าคุณท่านจี้หม่นลงอย่างมาก ดวงตาที่ขุ่นมัวนั้น ตอนมองไปที่จี้ยู่ถิง เต็มไปด้วยความโกรธ

“อะถิง ปู่ให้โอกาสแกอธิบายหนึ่งครั้ง ทำไมแกต้องทำแบบนี้？”

จี้ยู่ถิงยิ้มเล็กน้อย ท่าทางยังดูสูงส่งหล่อเหลา น้ำเสียงแอบดื้อด้านเล็กน้อย“จี้ซิงฮุยพูดถูก อยากให้เซิงเซิงมีความสุข ผมก็เลย ให้เธอหมด”

ทันทีที่พูดคำนี้ออกมา ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างผิดหวังออกมาจากหอบรรพบุรุษ

ซื่อเหนียนยืนอยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆ ประหม่าจนฝ่ามือมีเหงื่อไหล