บทที่ 410 เซิงเซิงที่ใจกว้าง ล้วนแต่เป็นความคิดที่ไม่เข้าท่า

หย่าเกอสบตากับเธอ สายตาที่มองเธออย่างเยือกเย็นนั้นตกตะลึง ในใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แอบสัมผัสถึงลมหายใจที่อันตรายอย่างแผ่วเบา

เซิงเกอมองเซิงเกอดูน่ากลัวเล็กน้อย หัวเราะเยาะเบาๆ

“พรุ่งนี้เช้า ฉันจะส่งเธอไปอยู่บ้านในชนบท แล้วส่งบอดี้การ์ดไปดูแลเธอ มีคนใช้เก่าๆ ของตระกูลลู่ที่ชนบท พวกเขาจะจับตาดูเธอทำงานในฟาร์มทุกวัน”

“ทุกคืนก่อนพระอาทิตย์ตกดิน จะเฆี่ยนเธอด้วยแส้สิบครั้ง แล้วคุกเข่าที่สนาม ท่องบท“พระพุทธสูตร”ทั้งเล่มให้จบ แล้วสำนึกผิดในบาปของเธอ เธออ่านเสร็จเมื่อไหร่ ก็พักเมื่อนั้น”

“เป็นแบบนี้ทุกวัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอคิดว่าไง？ใจกว้างมากเลยใช่ไหม？”

หลังของหย่าเกอแข็งทื่อ สีหน้าที่อ่อนแรงก็ซีดเผือดไปเรื่อยๆ

“พระพุทธสูตร”เล่มนั้นเธอเคยได้ยินมาก่อน มีทั้งหมดหกร้อยเล่ม มากกว่าห้าล้านคำ ถ้าต้องอ่านตั้งแต่ต้นจนจบจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะจบภายในคืนเดียวหรือเปล่า

ความคิดที่ไม่เข้าท่าแบบนี้ เป็นการทรมานจริงๆ

“ลู่เซิงเกอ เธอร้ายมาก”เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้าดูไม่เต็มใจ

เซิงเกอเหลือบมองเธอ น้ำเสียงฟังดูเยือกเย็น：“เธอใช้ประโยชน์จากความเห็นอกเห็นใจที่ฉันมีต่อเธอ ฉีดยาใส่ฉัน ตอนที่ผลักฉันลงไปในน้ำ เธอไม่โหดเหี้ยมเลยหรือ？ตอนเธอจ้างนักฆ่าจำนวนมากมาเอาชีวิตฉัน เธอไม่โหดเหี้ยมเลย？”

“เธอยังจะใช้ไวรัสชีวเคมีสาดใส่ฉัน หลอกใช้ฟู่อินทำร้ายฉันหลายครั้ง ชักจูงซ่งเหลียนให้ผลักพ่อตกบันไดปลอมชีวิตของฉัน บังคับลู่เชินให้อยู่แค่ข้างเธอ ตอนที่สมรู้ร่วมคิดเอามรดกตระกูลลู่ เธอไม่โหดเลย？”

สายตาสองคู่นั้นสบตากัน หย่าเกอยิ้มอย่างโล่งใจ“ได้เพิ่มอุปสรรคมากมายให้กับชีวิตเธอ ฉันพอใจมาก”

นึกถึงลู่เชิน เธอก็พูดอีกว่า：“หลายๆ เรื่องจนถึงตอนนี้เฮียใหญ่ก็รู้ไม่มาก ฉันทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง และไม่อยากพาดพิงถึงคนอื่น”

เซิงเกอไม่มีท่าทีอะไร แววตายังคงเย็นชา“เธอสมควรได้รับมัน ส่วนเขา ฉันก็ไม่ยกโทษให้”

พูดจบ เธอก็กลับไปที่โซฟา นั่งลงข้างๆ จี้ยู่ถิง

ลู่ฉือหวู่ไปลากหย่าเกอให้ยืนขึ้นมาทันที เซิงเกอพูดต่อว่า：“คืนนี้ส่งเธอไปขังไว้ที่ห้องใต้ดินก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปชนบท”

“ครับ คุณหนู”ลู่ฉือหวู่ตอบรับ แล้วถามอีกว่า：“ต้องให้เธอเก็บกระเป๋าไหม？”

“ไม่ต้อง ต่างหูเครื่องประดับสุดหรู กระเป๋าแบนด์เนม โทนเนอร์ทำเองระดับไฮเอนด์อะไรพวกนั้น ตั้งแต่นี้ไป เธอใช้ไม่ได้”

หย่าเกอถูกแบกออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

ก่อนไป เธอยังหันไปมองเซิงเกอ ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น：“พี่สาว ครั้งนี้เธอไม่เอาชีวิตฉัน บางทีอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดนะ”

ในห้องโถง หลังจากเสียงหัวเราะเบาๆ ของเธอ ก็มีกลิ่นแปลกๆ ลอยอยู่ในอากาศ

แต่เธอที่ไม่มีลู่ช่าวหยวนและลู่เชินช่วยเหลือ ก็เท่ากับว่าไม่มีทุนที่จะส่งเสียงโห่ร้อง คนไม่กี่คนที่นั่งบนโซฟาไม่มีการแสดงออกอะไรมากนัก พวกเขาไม่เห็นด้วย

ลู่โม่ไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ

เห็นว่าจัดการเรื่องราวได้พอประมาณแล้ว เขาก็ลุกขึ้น“สาวน้อย พี่ว่าวันมะรืนจะออกจากเมืองS ไปทำธุระที่โรงพยาบาลเมืองหลินรอวันนั้นที่เธอจัดพิธีแต่งงาน พี่จะกลับมา”

“ค่ะ”

เซิงเกอตอบไปง่ายๆ

ลู่โม่ออกไป ลู่ฮั๋วก็ลุกขึ้นตาม“สาวน้อย ช่วงนี้เสี่ยวฉิงถ่ายรายการเรียลลิตี้โชว์เอาชีวิตรอดในป่า ที่เทือกเขาหมู่บ้านฉู่หมิงช่วงนี้พี่สามว่าจะไปดูเธอ รอวันที่เธอแต่งงาน จะกลับมากับเธอ”

เซิงเกอไม่พูดอะไร แค่พยักหน้า

ในบ้านเกิดเรื่องแบบนี้ เซิงเกอเข้าใจดี รู้ว่าเขาทั้งสองไม่มีความสุขกัน อยากไปจากตระกูลลู่ ไปสูดอากาศบริสุทธิ์ ทำจิตใจให้ผ่อนคลาย

จัดการเรื่องราวไปพอประมาณแล้ว เซิงเกอก็แจ้งเซิ่งซิ่วเหวิน ให้เตือนลู่เชิน พรุ่งนี้เซ็นต์สิทธิ์มรดกกับทนายกู่จี๋ที่ตระกูลลู่