บทที่ 409 เธอว่าควรจะจัดการเธออย่างไร

ซื่อเหนียนหยุดการเคลื่อนไหวในมือ วินาทีที่เงยหน้าขึ้น ก็ได้รับสายตาตักเตือนที่เยือกเย็นจากจี้ยู่ถิงที่อยู่ตรงข้าม ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ปรักปรำกันนี่พี่สะใภ้ของผม！พวกคุณจ้องมากันตั้งเยอะ ผมจะกล้าออมมือได้ไง？”

เขาตื่นตระหนกทันที ตอนที่เขาเหวี่ยงกิ่งไม้อีกครั้ง ก็ตีหนักกว่าเดิม

หย่าเกอเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว ทนใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

ในดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา มองลู่โม่ลู่ฮั๋วที่อยู่บนโซฟาด้านข้าง ร้องขอความช่วยเหลือออกมาอย่างอ่อนแรง

“พี่รอง พี่สาม ช่วยฉันด้วย……”

ดวงตาลู่โม่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ใบหน้าไม่มีการแสดงออกมากนัก สำหรับการขอร้องของเธอ ภายในใจไม่รู้สึกปั่นป่วนเลย

ลู่ฮั๋วมองเธอเจ็บจนเลือดทั่วตัว ฟังเสียงฟาดอันน่ากลัวนี้แล้ว ก็เลือกที่จะมองไปทางอื่น ไม่สนใจ

เผชิญหน้ากับสองพี่ชายที่ไม่แยแส ในใจหย่าเกอก็รู้สึกเยือกเย็น ริมฝีปากขาวซีดยิ้มขึ้นมาอย่างประชดประชัน

บางครั้ง เธอเจ็บจนส่งเสียงในลำคอ แต่ยังคงไม่อ้อนวอนขอร้อง

ป้าบ——

หลังจากเสียงตีครั้งสุดท้าย กิ่งไม้หนาๆ เส้นสุดท้ายในมือซื่อเหนียนก็หัก

เขาหอบเล็กน้อย ตีจนเหนื่อยเล็กน้อย มองไปที่เซิงเกอและจี้ยู่ถิงอีกครั้ง“พี่สะใภ้ ตีครบห้าสิบทีแล้ว”

“ดีมาก”เซิงเกอพูดอย่างเยือกเย็น ไม่รู้สึกอะไร

หย่าเกอเจ็บจนกอดแขนไว้ สั่นไปทั้งตัว นอนราบกับพื้นอย่างลุกไม่ขึ้น หน้าและผมที่แต่งมาเปียกไปด้วยเหงื่อ แนบติดไปที่หน้า มีหน้ามีตาอย่างตอนงานเลี้ยงต้อนรับการคืนกลับมาก่อนหน้านี้ที่ไหนกัน

ลู่ฉือหวู่เข้ามา ดึงเธอขึ้นมา ให้เธอคุกเข่า

ร่างกายที่เล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล เหมือนใบไม้ร่วงท่ามกลางสายลม ที่ตัวสั่นอยู่ตลอดเวลา แต่ในกระดูกกลับแน่วแน่ ไม่ให้ตัวเองล้มไปจริงๆ

ยังไม่เริ่มถาม ขึ้นมาก็ปฏิบัติตามกฎหมายครอบครัวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่า ลู่เซิงเกอจงใจทำลายความฮึกเหิมของเธอ แสดงอำนาจต่อเธอ！

เซิงเกอหันหน้าออกมาจากอ้อมแขนของจี้ยู่ถิง เหลือบมองเธอ ใบหน้านั้นยังคงเย็นชาเย่อหยิ่ง เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน

สถานะทางครอบครัวแค่มองแวบเดียวก็รู้

เซิงเกอถาม：“เรื่องที่พ่อถูกซ่งเหลียนผลักลงมา ซ่งเหลียนบอกว่า เธอสั่งให้เธอทำหรือ？”

หย่าเกอละสายตาลง ความเจ็บบนร่างกายดีขึ้น สีหน้าก็ดูไร้ความรู้สึก“ใช่”

ความโกรธในใจเซิงเกอพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง“เธอมันสัตว์เดรัจฉานจริงๆ！นั่นพ่อแท้ๆ ของเธอนะ เธอก็ยังทนให้คนอื่นผลักเขาตกลงไปได้ เขาช่วยเธอรักเอาใจเธออยู่ข้างหลังมาตั้งหลายปี เธอไม่รู้สึกผิดเลยงั้นหรือ？”

หย่าเกอได้ยินก็หัวเราะ สายตาที่อ่อนแอเจ็บปวดนั้น เลือดเย็นสุดๆ：“มีอะไรให้รู้สึกผิด ตอนที่เขาจะให้สิทธิ์ในการรับมรดกแก่เธอ ก็น่าจะนึกถึงจุดจบนี้”

“ฉันรู้ว่าในใจเขารักฉันลูกสาวคนนี้ แต่ความรักนี้เทียบกับที่รักเธอไม่ได้ หลายปีมานี้เขาไม่ยอมให้ฉันเข้าตระกูลลู่ ให้ฉันแอบใช้ชีวิตด้วยตัวตนลูกสาวนอกสมรส เขาไม่สมควรตายหรือ？”

ภายใต้ใบหน้าที่สวยงามของเธอนั้น ช่างเป็นหัวใจที่โหดเหี้ยมสุดๆ

“นี่เธอพูดภาษาคนอยู่หรือ？”เซิงเกอจ้องเธออย่างโมโห โดนเธอทำให้รู้จักและกระตุ้นเส้นตายใหม่ๆแบบนี้เรื่อยๆ“ซื่อเหนียน ตบปาก！สั่งสอนให้เธอพูดจาดีๆ！”

“ครับ”

ซื่อเหนียนยกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไป หมุนแขน ง้างมือขึ้นตบไปแรงๆ

หย่าเกอโดนตบไปไม่กี่ที ก็ทนไม่ไหว ล้มลงไปที่พื้น