บทที่ 408 หย่า ปฏิบัติตามกฎหมายครอบครัว

ซ่งเหลียนโดนตะคอกใส่ก็ร้องไห้ ไม่กล้าไปดูชายหนุ่มบนเตียง

แต่ถูกเซิงเกอดึงผม ไม่อาจหลบหนีได้

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หัวเข่าและหนังศีรษะกระตุ้นเส้นประสาท เธอกรีดร้อง ร่างกายของเธอแทบจะทลายการป้องกัน

“ฉันไม่ผิด！ฉันแค่ปกป้องตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเธอลู่เซิงเกอ เธอทำมันเอง！”

“ลู่ช่าวหยวนสมควรโดน！ถ้าไม่ใช่เขาที่ยืนกรานจะให้สิทธิ์ในการรับมรดกเธอ บีบให้ฉันไร้หนทาง ฉันก็ไม่ฟังคำสั่งของหย่าเกอ！”

เธอไม่ถูกกับเซิงเกอมาตลอด ก่อนหน้านี้เซิงเกอเคยพูดว่า ถ้าได้สิทธิ์ในการรับมรดกมา จะไล่เธอออกไปจากตระกูลลู่ เธอก็จะไม่ได้ใช้ชีวิตดีๆ อีก

เธอถูกเลี้ยงดูอย่างดีในตระกูลลู่มาหลายปี ถ้าโดนไล่ออกไป ก็เหมือนโดนตัดสินประหารชีวิต เธอไม่มีความสามารถที่จะอยู่รอด เธออยู่ไม่ได้！

แต่ถ้าลู่หย่าเกอได้สิทธิ์มานั้นต่างกัน ต่อไปเธอก็ยังเป็นสะใภ้ตระกูลลู่ของเธอได้อีก

เธอไม่ผิด เธอแค่ทำเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด！

เซิงเกอตกใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่สำนึก

ความโกรธในใจพุ่งขึ้นมา เซิงเกอตบไปที่ใบหน้าเธอ กดหน้าเธอลงไปบนหัวเตียง บังคับให้เธอมองลู่ช่าวหยวน

“พ่อทำอะไรผิด？ตอนนั้นเพราะเธอโลภ เลยวางแผนเขาไปนอนกับเขา！และเธอก็บังคับให้พ่อรับผิดชอบเธอ！หลายปีมานี้ เขาเป็นติดค้างเธอหรือ？”

“เขามีใจเธอจริงๆ เขาเคยบอกฉันว่า หลังจากเขาเสีย จะให้ฉันหาบ้านหรูให้เธออยู่ ให้หุ้นของลู่ซื่อกรุ๊ป5％ ให้เธอได้กินเงินปันผลของหุ้น ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไป และยังบอกอีกว่าถ้าเธออยากแต่งงานใหม่ ก็ให้ฉันปล่อยเธอไป！”

“แล้วเธอล่ะ？กลับตอบแทนเขาแบบนี้？”

ซ่งเหลียนเบิกตาโตด้วยความตะลึง มองสามีที่นอนไม่ได้สติบนเตียงอย่างตกใจ

“จะเป็นไปได้ยังไง！เขา……ช่วยหาทางออกให้ฉันแล้ว？”

เซิงเกอเหลือบมองเธออย่างเยาะเย้ย“ซ่งเหลียน เธอรู้จักนิสัยแค้นนี้ต้องชำระ เอาคืนเป็นสิบเท่าของฉันลู่เซิงเกอดี！ถึงแม้หลายปีนี้ฉันจะทะเลาะกับเธอ แต่ฉันก็ไม่เคยทำร้ายเธอเลย นั่นเพราะว่าพ่อทิ้งเธอไม่ลง！”

“ฉันฉัน……”

ซ่งเหลียนสั่นไปทั้งตัว พูดไม่ออก

เธอไม่เคยรักลู่ช่าวหยวน ตอนนั้นที่แต่งกับเขาก็เพราะอยากดื่มด่ำกับความร่ำรวยของภรรยาตระกูลคนรวย เธอคิดว่าลู่ช่าวหยวนก็เหมือนกัน เห็นว่าเธอสาว เลยอยากลองของสดใหม่

แต่ว่า ลู่ช่าวหยวนดันรักเธอ และยังจัดแจงหนทางต่อไปให้เธอไว้แล้ว อยากให้เธอมีชีวิตอย่างสุขสบาย！

เธอร้องไห้เสียงดัง รู้สึกผิดจนแทบจะขาดอากาศหายใจ

เซิงเกอมองเธอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงนิ่งเฉย：“เธอมันโง่และเลวจริงๆ พ่อคือคนที่ปกป้องเธอคนเดียวในตระกูลลู่ เธอทำร้ายพ่อ และยังรู้ความลับมากมายของหย่าเกอ จากนิสัยของหย่าเกอแล้ว จะต้องหาทางกำจัดเธอ หลังจากเรื่องราวจบลงแน่！”

“ขนาดฉันที่เป็นพี่สาวเธอครึ่งหนึ่ง เธอยังลงมือฆ่าฉันตั้งหลายครั้ง ดูสิว่าใจเธอดำอำมหิตแค่ไหน！”

“ส่วนเธอไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเธอเลย แล้วเธอยังไปเชื่อว่าเธอจะปกป้องเธอจริงๆ อีก？”

ลมหายใจซ่งเหลียนหยุดนิ่ง แม้แต่เสียงร้องไห้ก็หยุดลง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้

เธอผิดไปแล้ว และยังผิดมากด้วย！

เธอคุกเข่าลงหันหน้าไป คว้าชายกระโปรงของเซิงเกอ ขอโทษจากใจจริง“ขอโทษนะเซิงเกอ ฉันผิดไปแล้ว！ฉันรู้แล้วว่าฉันโง่จริงๆ！เธอให้โอกาสฉันอีกได้ไหม？”

เซิงเกอเตะเธอออกไป มองลงไปที่เธออย่างประชดประชัน สายตาเย็นชาจนไร้อุณหภูมิ

“ฉันให้โอกาสเธอแล้วพ่อจะฟื้นมาหรือ？เพราะว่าเธอ เขาจึงกลายเป็นเจ้าชายนิทราที่ไม่ฟื้นมา เขาไม่มีโอกาสเลย ดังนั้นเธอมีสิทธิ์อะไรมาขอให้ฉันยกโทษให้？”

ซ่งเหลียนพูดไม่ออกกับคำถามเธอ เสียใจสุดๆ ร้องไห้จนแทบขาดใจ

เซิงเกอดูเย็นชา“ซ่งเหลียน เป็นเธอที่ทำลายชีวิตครึ่งหลังอันสุขสบายของตัวเองลงเอง！การกลับตัวกลับใจทั้งหมดของเธอ เก็บไว้ในคุก ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างช้าๆ เสียเถอะ！”

พูดจาเสียดสีจบแล้ว เธอก็ส่งข้อความถึงซื่อเหนียนที่อยู่นอกคฤหาสน์

แป๊บเดียวซื่อเหนียนก็ตามลู่ฉือหวู่เข้ามาด้วย แบกซ่งเหลียนที่ยังเสียใจ ร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ออกไป