บทที่ 407 ตั้งแต่นี้ไป เฮียตายไปจากใจฉันแล้ว

สีหน้าลู่เชินซีดขาวทันที โดนเซิงเกอพูดแบบนี้ก็เสียงแหบพูดไม่ออก

เขาก็คิดไม่ถึงว่า จี้ยู่ถิงจะทำเพื่อสาวน้อย โดยไม่สนใจเกียรติและผลประโยชน์ของทั้งตระกูลจี้ซื่อกรุ๊ป เอาทรัพย์สินและหุ้นทั้งหมดให้เธอ

มันช่างน่าเสียดสีจริงๆ และก็ตลกมากด้วย

“ขอโทษ”

นอกจากสองคำนี้ ดูเหมือนว่าเขาอธิบายมากแค่ไหน ก็ดูจะไร้ประโยชน์

เซิงเกอเช็ดน้ำตา สำหรับลู่เชินแล้ว เธอเยือกเย็นเข้ากระดูก

“ถึงเฮียไม่ได้ทำเรื่องพวกนี้ แต่เพราะความสมยอมของเฮีย จึงทำให้ลู่หย่าเกอทำอะไรตามอำเภอใจขนาดนี้ เพราะเฮียปกป้อง ปกปิดความจริงที่เธอทำร้ายฉัน จึงทำให้ฉันที่อายุสิบห้าต้องระเหเร่ร่อนที่เมืองฟาง อยู่ทุกข์ทรมานที่ตระกูลเฟิงเป็นเวลาหกปี”

“ความบาดเจ็บนี้ ไม่ใช่ว่าเฮียต่อว่าเธออย่างรุนแรงเพียงประโยคเดียว แล้วให้เธอลำบากกว่าครึ่งปีก็จะลบล้างกันได้！”

“บนสะพานเห้อวานในเมืองฟาง เธอร่วมมือกับลู่หลิน จ้างนักฆ่าสี่สิบคนในตลาดมืดมาฆ่าฉัน บังคับให้ฉันต้องกระโดดลงไปในแม่น้ำที่เย็นจัดเข้ากระดูก！”

“ในคัลเลอร์เวิลด์ บาร์ของเมืองฟาง เธอกับคุณอาสี่ใช้เงินซื้อหนิงเฉิงซู่ ให้เขาไปขโมยยาในห้องปฏิบัติการ ทำร้ายฉันด้วยS404 ยาชีวเคมี”

“เธอกำลังสร้างความบาดหมางในความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจี้ยู่ถิง เป็นกุนซือของฟู่อิน อยากเอาฉันไปนอนกับฟู่เฉินยี่ ในงานวันเกิดของฟู่อิน！”

“และยังให้เฮียเอาฟู่อินและมู่จื่อหนิงออกมาจากคุกอีก เพื่อก่อเรื่องในชีวิตฉันไม่หยุด”

“แต่ละเรื่องนี้ เป็นผลจากการที่เฮียกับพ่อตามใจเธอ！ฉันไม่ยกโทษให้เฮียแน่นอน เฮียอยากสืบทอดตระกูลลู่ ฉันให้เฮียได้ ถือเป็นการตอบแทนที่หลายปีมานี้เฮียดูแลให้การศึกษาฉัน”

“แต่ตั้งแต่นี้ไป ฉันกับลู่เชินตัดขาดความสัมพันธ์ที่มีระหว่างกัน ไม่ใช่พี่น้องกันอีก！”

พูดคำพูดที่แสนเยือกเย็นเหล่านี้จบ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็ดูแน่วแน่ ดวงตาที่เย็นชาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธมหาศาล

เธอเดินชนไหล่ลู่เชินออกไป

ลู่เชินก็เบ้าตาแดงก่ำ วินาทีที่เซิงเกอเตรียมจะออกไป ก็เรียกเธอไว้

“สาวน้อย ขอโทษนะ เฮียไม่คิดว่าจะทำร้ายเธอได้มากขนาดนี้ เฮียไม่ขอให้เธอยกโทษให้ เฮียสำนึกผิดอยู่เสมอ จะหาทางชดเชยให้เธอ แต่ว่าหย่าเกอ เธอให้เธอชดเชยให้สาสมได้ แต่อย่าทำร้ายชีวิตของเธอเลย”

เซิงเกอฟังแล้วก็รู้สึกเต็มไปด้วยการเสียดสี ปลายนิ้วกำลูกบิดประตูแน่นขึ้น“คุณปฏิบัติกับเธอต่างไปจริงๆ แม้ฉันจะลงรายละเอียดความผิดของเธอทีละรายการ คุณก็ยังช่วยพูดให้เธอ”

ลู่เชินก้มหน้าลง เก็บความรู้สึกผิดไว้ พูดด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“เมื่อก่อนที่เฮียไปเป็นทหาร เป็นแม่ของเธอ ใช้ชีวิตช่วยเฮียไว้ แม่ของเธอมีพระคุณมากต่อเฮีย”

“เฮียรับปากว่าจะดูแลเธออย่างดี ปกป้องเธอไปตลอดชีวิต พ่อก็เหมือนกัน หย่าเกอเป็นลูกสาวนอกสมรส เขารู้สึกว่าติดค้างเธอเสมอ ต่อมาเพราะว่าเฮียทำให้หย่าเกอเสียแม่ไปอีก ดังนั้นเขาจึงตามใจและปกป้องหย่าเกอเป็นพิเศษ”

ลู่ช่าวหยวนเป็นพ่อที่อ่อนโยน รักและดูแลลูกๆ ดี แต่เขาไม่ใช่สามีที่ดีนัก เขารักผู้หญิงถึงสามคนในชีวิต

ลู่เชินถอนหายใจ น้ำเสียงก็ดูอึดอัดเล็กน้อย“สาวน้อย ครั้งนี้ถือว่าเฮียขอร้องเธอนะ ปล่อยเธอไปเถอะ”

หัวใจของเซิงเกอบีบตัวอย่างรุนแรง รูม่านตาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ตะลึงอยู่ที่เดิม

ตั้งแต่เด็กจนโต ในสายตาเธอนั้น เฮียใหญ่คือตัวตนที่น่าเกรงขามที่สุดของเธอ

เมื่อเธอทำผิด เฮียใหญ่จะสั่งสอนและทำโทษเธอ ทุกครั้งที่ทำโทษเสร็จ เขาจะรักมากที่สุด แทบจะเด็ดดาวบนฟ้ามาให้เลย คือคนที่รักเขามากที่สุด พยายามปรนนิบัติดูแลเธออย่างเต็มที่

ลู่เชินดูเหมือนจะเป็นตัวละครที่เป็นแม่ที่เข้มงวดและเอาอกเอาใจ ลู่ช่าวหยวนเป็นตัวละครที่เป็นพ่อที่เข้าถึงได้ง่าย อ่อนโยนและอ่อนน้อมถ่อมตน

แต่วันนี้ เฮียใหญ่ที่เธอรัก พูดขอร้องเธอเป็นครั้งแรก เพื่อลูกสาวนอกสมรสอย่างลู่หย่าเกอ？

ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความประชดประชัน พร้อมยิ้มอย่างเยือกเย็นที่มุมปาก“อย่าเรียกฉันว่าสาวน้อย ต่อไป ฉันไม่อยากได้ยินสองคำนี้ออกจากปากคุณอีก ฉันมีแค่พี่รองและพี่สาม เฮียใหญ่ที่ฉันเคยรักนั้น ได้ตายไปจากหัวใจฉัน เมื่อตอนฉันอายุสิบห้าแล้ว”

หลังจากพูดคำเหล่านี้อย่างหนักอึ้ง เธอก็เปิดประตู และออกไปโดยไม่หันกลับมามอง