ตอนที่ 182
บทที่ 412 ที่แท้ก็มาง้อ？
October 31, 2026
ลู่เชินมาแล้ว？
บรรยากาศในห้องนอนแทบจะเย็นลงทันที
เซิงเกอแทบจะไม่คิดคำถามนี้เลย“บอกไปว่าฉันนอนแล้ว ไม่ว่างเจอเขา และก็ไม่อยากเจอเขาด้วย ให้เขาอย่ามาอีก”
“ครับ”
ลู่ฉืออีรีบออกไป
ตระหนักได้ว่าภรรยาตัวเองอารมณ์ไม่ดี จี้ยู่ถิงก็รีบโอบเธอไว้ในอ้อมแขน จูบ แล้วปลอบ
ยังจูบไม่เสร็จ ลู่ฉืออีก็มาเคาะประตูอีก น้ำเสียงรีบร้อนกว่าครั้งที่แล้ว
“คุณหนู ผมบอกที่คุณหนูสั่งไปแล้ว แต่ท่านเชินก็ยังไม่ไป ยืนเปียกฝนอยู่ด้านนอก ถ้าคุณไม่ไปเจอเขา เขาน่าจะตากทั้งคืน”
น้ำเสียงของลู่ฉืออีดูหมดหนทางอย่างมาก
จี้ยู่ถิงมองฝนตกหนักไม่หยุดด้านนอก ก็ช่วยพูด：“ไปเจอหน่อยไหม？ฝนในฤดูใบไม้ผลิ หนาวมาก ถ้าเปียกไปทั้งคืนจริงๆ พรุ่งนี้อาจจะเป็นไข้เป็นหวัดได้”
เซิงเกอไม่พูด
เงียบอยู่นาน เธอจึงพูดว่า：“อยากจะใช้วิธีนี้มาทำให้ฉันสงสารเขา บังคับให้ฉันประนีประนอม ไม่มีทางหรอก เขาอยากจะเปียกฝน ก็ปล่อยเขาไปเถอะ ห้ามเอาร่มไปให้เขา ถ้าเขาทนไม่ไหว ก็คงกลับเอง”
“ครับ คุณหนู”
หลังจากครั้งนี้ ลู่ฉืออีก็ไม่ได้มารายงานอีก
จี้ยู่ถิงมองสีหน้าที่จริงจังของเซิงเกอที่อยู่ด้านข้าง นึกถึงลู่เชินด้านนอกประตู ก็ถอนหายใจเงียบๆ อยากจะไปโอบเอวบางๆ ของเธอนอน แต่ถูกใบหน้าที่เย็นชาของเซิงเกอ ดันมือออก
“……”
ดังนั้น นี่เขาถูกโกรธแล้ว？
เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย！
“เซิงเซิง คุณโกรธผมอีกแล้วหรือ？”
เซิงเกอไม่มองเขา น้ำเสียงช่างหนักอึ้ง“ลู่เชินรู้ว่าลู่หย่าเกอทำเรื่องเลวร้ายเหล่านั้นกับฉัน แต่ไม่ทำอะไร ช่วยเธอปิดบังฉัน ฉันทนความผิดของเขาไม่ได้ ทั้งๆ ที่คุณเข้าใจฉัน ทำไมต้องช่วยพูดให้เขาด้วย？”
“……”
จี้ยู่ถิงละสายตาลง ใช้นิ้วจิ้มไหล่ของเธออย่างระมัดระวัง อธิบายจากใจว่า：
“เพราะว่าเข้าใจคุณ ผมจึงรู้ว่า ในใจคุณแค่โกรธเขา คุณรับพฤติกรรมที่เขาหักหลังไม่ได้”
“แต่เขายังไงก็เป็นเฮียใหญ่ที่คุณเคารพมายี่สิบกว่าปี คุณไม่เจอเขา คุณห่างจากเขา ในใจก็รู้สึกแย่ ผมแค่……ไม่อยากเห็นคุณเสียใจ”
“เซิงเซิง ถ้าเขาสำนึกผิดจริงๆ กลับใจอย่างแท้จริง คุณจะยังไม่ยกโทษให้เขาอีกหรือ？”
หลังจากคำนี้ เซิงเกอก็เงียบอยู่นาน
เปรี้ยง——
ท้องฟ้ามีเสียงฟ้าร้อง เรียกคืนความคิดที่เงียบงันของเธอ
เธอนอนหันหลังให้จี้ยู่ถิง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“ตอนอายุสิบห้า ฉันโดนหย่าเกอผลักลงไปในทะเล ถ้าไม่ใช่ว่าโชคดี เกรงว่าตอนนี้ฉันก็คงไม่อยู่นี่แล้ว เรื่องนี้ฉันลืมไม่ลง อย่างน้อยตอนนี้ ฉันก็ไม่เห็นความจริงใจที่เขาจะกลับตัว”
จี้ยู่ถิงฟังเรื่องนี้ จากคำพูดของเธอ ยังมีช่องว่างให้หันมา ต้องดูว่าลู่เชินจะทำอย่างไร
เขาเข้าไปนอนในเตียงตามด้วย โอบเธอจากด้านหลัง เสียงที่ดึงดูดนั้นกระซิบไปที่หูของเธอ“งั้นพวกเราก็ดูกันเงียบๆ ดูว่าลู่เชินจะทำอย่างไรกันแน่”
เซิงเกอหลับตาลงนอน ไม่ตอบอีก
ทั้งสองนอนเคียงข้างกัน
นอกหน้าต่างฝนตกหนักต่อเนื่อง ลู่เชินที่ยืนเปียกฝนตรงหน้าประตู ไม่สามารถส่งผลต่อร่างกายที่ง่วงซึมของเซิงเกอหลังตั้งครรภ์
การนอนหลับนี้ เธอยังคงหลับสบาย
รุ่งสาง ฝนก็หยุดแล้ว
เซิงเกอถูกปลุกให้ตื่นโดยแสงที่ส่องเข้ามาเป็นครั้งคราว เปิดผ้าห่มลงจากเตียงเบาๆ เหยียบบนพรมหรูหราด้วยเท้าเปล่า
เธอเดินไปที่หน้าต่าง เปิดผ้าม่านออก มองไปยังหน้าประตูตรงสวนของรังรักยู่เซิง
ข้างประตูเหล็ก เธอก็มองเห็นร่างของลู่เชิน ที่ยังคงยืนอยู่จากระยะไกล