บทที่ 413 เพียะ！ความสุขหายไปแล้ว

ยากที่ลู่เชินจะมีการแสดงอาการอย่างอื่น เขาหันหน้ามองไปที่เขา แต่ไม่พูดอะไร เหมือนใช้สายตาถามอย่างไม่มีเสียง

นึกถึงคำที่จี้ยู่ถิงเพิ่งส่งข้อความให้เขา ซื่อเหนียนก็พูดต่อ：““พี่สะใภ้เธอมีเรื่องคับข้องใจ ลู่หย่าเกอทำร้ายเธอหลายครั้ง การลงโทษครั้งนี้ลู่หย่าเกอสมควรโดน คุณไม่ควรมาง้ออีก”

ง้อ？

ลู่เชินขมวดคิ้ว“เธอไม่ได้ทำร้ายชีวิตของหย่าเกอ ดีแล้ว ผมจะไม่ง้อ หย่าเกอสมควรได้รับการลงโทษ”

ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บทั้งคืน ตอนเขาพูด เสียงก็แหบเล็กน้อย

ซื่อเหนียนเงียบ เห็นครั้งนี้เขาคิดได้ ก็พูดต่อว่า：

“หย่าเกอถูกส่งไปทำงานไร่ที่ชนบท ตอนค่ำทำงานเสร็จ ก็ถูกตีด้วยแส่สิบที แล้วคุกเข่าท่อง“พระพุทธสูตร”ทั้งคืน อ่านไม่จบไม่ได้พัก หนังสือเล่มนั้นเหมาะสมมากที่จะสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำผิดไป ท่านเชินคิดว่าไง？”

ลู่เชินสบตากับเขา แป๊บเดียวก็เข้าใจความหมายของเขา“จี้ยู่ถิงให้คุณมาหรือ？เขามีความคิดบางอย่าง ครั้งนี้เป็นความผิดของผม ต่อไปมีเขาช่วยเซิงเซิงฟื้นฟูลู่ซื่อกรุ๊ป ผมก็โล่งอก”

พูดจบ ลู่เชินก็ไม่อยู่ต่อ หันกลับออกไปจากตระกูลจี้

เขาเดินช้ามาก เหมือนว่ายืนจนขาชา จึงเดินไม่สบาย

ซื่อเหนียนมองแผ่นหลังเขาสักพัก ถอนหายใจเงียบๆ หวังว่าเขาจะเข้าใจความหมายของจี้ยู่ถิงจริงๆ อย่าทำลายการตักเตือนของจี้ยู่ถิง

“พี่ซื่อเหนียน ไม่ต้องสนเขาหรอก พวกเรารีบเข้าไปเถอะ สายแล้วท่านยู่จะไม่เหลือข้าวเช้าให้พวกเรา！พี่คงไม่อยากกินไข่ดาวที่ท่านยู่ลงมือทำเองหรอกนะ？”

หรงเสี่ยวเซี่ยดึงมือของเขา ลากความคิดเขากลับมา

ทั้งสองเข้าไปในรังรักยู่เซิงอย่างสบายๆ มาขอทานอาหารอย่างมีคุณธรรม

ตอนเที่ยง

เซิงเกอซุกอยู่ในอ้อมแขนของจี้ยู่ถิง ดื่มด่ำแผ่นอกแน่นๆ ของเขา เป็นพนักพิง

จากนั้นก็ดูซีรี่ย์ไป กินส้มซาถังที่จี้ยู่ถิงเอามาให้กับตัวไปด้วย

ส้มซาถังที่ผลิตในปีนี้มีรสหวาน ทั้งหวานและฉ่ำ รสชาติดีสุดๆ

พอเซิงเกอกิน ก็หยุดไม่ได้

แต่จี้ยู่ถิงรู้ขอบเขต หลังจากป้อนเธอกินส้มซาถังสามลูกแล้ว ก็หยุดมือทันที ไม่ปอกให้อีก

เซิงเกอเบะปากอย่างไม่พอใจ หันไปจ้องเขา“ยังกินไม่พอ ปอกอีกสิ”

“ไม่ได้”

สำหรับเรื่องนี้ จี้ยู่ถิงเด็ดเดี่ยวมาก“ส้มซาถังมีน้ำตาลเยอะ ท้องอยู่กินมากไม่ดี ไม่ดีต่อสุขภาพ”

“แต่ว่า ฉันยังอยากกิน……”

ช่วงนี้เซิงเกอเบื่ออาหารมาก อยากอ้วกเมื่อได้กลิ่นน้ำมันควันรสเผ็ด การดมกลิ่นก็อ่อนไหวมากเช่นกัน ไม่ง่ายเลยที่จะเจอผลไม้ที่ชอบกิน เธอไม่พอใจมาก

จี้ยู่ถิงไม่ช่วยเธอปอก งั้นเธอก็จะปอกเอง

เธอลุกขึ้นมาจากอ้อมแขนของจี้ยู่ถิง จะไปหยิบส้มซาถังบนโต๊ะน้ำชา จี้ยู่ถิงถือตะกร้าผลไม้อย่างมือไม้ไว เข้าไปในครัวโดยไม่หันมา ตอนที่ออกมา ก็ปิดประตู แล้วล็อกอย่างแน่นหนา

“คุณทำกันเกินไปแล้ว！วันนี้ฉันกินไปแค่สามลูกเอง！ตอนนี้ดูแลฉันแล้ว ก็ยังดูแลได้อย่างราบรื่นใช่ไหม？”

จี้ยู่ถิงปรักปรำมาก：“ถ้าตอนนี้คุณไม่หยุดกิน พรุ่งนี้อาจจะไม่สบายได้”

สำหรับส้มซาถัง เขาเกลียดมันมาก“ของสิ่งนี้ไม่รู้ว่าใส่สิ่งเสพติดอะไรไปหรือเปล่า ตั้งแต่เมื่อวานถึงวันนี้ คุณชอบมันมาก จนคุณหมกมุ่น เป็นอย่างนี้ต่อไปได้อย่างไร พรุ่งนี้ผมจะให้ทั้งประเทศเอาส้มซาถังออก！”

ได้ยินเขาขู่ว่าจะเอาส้มซาถังออก เซิงเกอก็โมโห

เธอตั้งท้องอยู่ มักจะแพ้ท้อง เบื่ออาหาร นอนเกิน ปฏิกิริยาจากการตั้งครรภ์ต่างๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยและน้อยใจมาก ตอนนี้แค่อยากจะกินเพิ่มไม่กี่อัน จี้ยู่ถิงก็ดันห้ามแบบนี้！

ความโกรธทำให้เธอพุ่งไป คว้าแขนของจี้ยู่ถิง ม้วนแขนเสื้อเขาขึ้น แล้วกัดข้อมือของเขาแรงๆ

“โอ๊ย……”

จี้ยู่ถิงร้องอย่างเจ็บปวด ไม่หลบ ปล่อยให้เธอระบายออกมาอย่างเชื่อฟัง“ถ้ากัดผมแล้วทำให้คุณเชื่อฟัง ก็คุ้มค่า”

เซิงเกอยิ่งกัดแรงขึ้น ทำเขาเป็นส้มซาถังที่น่ารังเกียจ