บทที่ 414 จิตใจเธอดำอำมหิต ห้ามคำนึงถึง

ชนบท

หย่าเกอปวดหัวมาก ฟื้นขึ้นจากอาการมึนงง

ครั้งนี้ที่สลบ เธอฝันยาวนานมาก ในฝันลู่ช่าวหยวนยังไม่นั่งรถเข็น เป็นตอนที่ยังหนุ่ม

เขาปล่อยให้เธอนั่งบนไหล่ พาเธอออกไปเที่ยวที่สวนสนุก และบอกทุกคนอย่างไม่ปิดบังว่า เธอลู่หย่าเกอ เป็นลูกสาวคนเล็กที่สุดได้รับความรักที่สุดของลู่ช่าวหยวน

พวกเขาเล่นกันอย่างมีความสุข ในความฝันของเธอ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

แต่……

สายตาของเธอค่อยๆ ชัดเจนขึ้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือคานหลังคาบ้านในชนบท ด้านบนมีไฟสลัวห้อยอยู่

ไม่มีลู่ช่าวหยวน ไม่มีสวนสนุก มีแค่ความทุกข์ทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ความฝันพังทลาย เธอตื่นมาอย่างเต็มที่

ลู่ช่าวหยวนฟื้นมาไม่ได้แล้ว เป็นเธอที่ให้ซ่งเหลียนผลักลงไป ถึงเขามีชีวิตอยู่ ก็ไม่มีทางยอมเปิดเผยตัวตนของเธอ

สุดท้าย ก็แค่ฝัน

เธอยกริมฝีปากขึ้นอย่างเยาะเย้ย เย้ยหยันตัวเอง

เถียนยีนั่งลงด้านข้างเธอ ไขว่ห้างอย่างสบายๆ และก็กำลังกินเมล็ดแตงโมอีก

“ฟื้นแล้วหรือ？หมอมาดูก็ไม่เหมือนกัน แต่ร่างกายเธอแย่มาก แค่วันเดียวก็ยังไม่รอด วันข้างหน้ายังมีวันที่รอเธออยู่ มีเธอช่างสบาย！”

เถียนยีพ่นเปลือกเมล็ดฟักทอง ถอนหายใจไปมา แต่กลับไม่มีสีหน้าที่ดี

หย่าเกออยากพูด พออ้าปาก ก็พบว่าคอแหบจนส่งเสียงไม่ออก กลืนน้ำลายก็ยังเจ็บ และบนมือเธอก็ยังให้น้ำเกลือ แผลทั้งตัวนั้นทายาและพันไว้

เธอรู้สึกดีใจมาก

ลู่เซิงเกอหาคนมารักษาให้เธอ ใจอ่อนแล้วหรือ？คิดจะปล่อยเธอไปงั้นหรือ？

เถียนยีเห็นความสุขบนใบหน้าของเธอ ประโยคต่อไป กลับทำลายอาการหลงผิดของเธอทันที ดึงเธอกลับมา

“ในเมื่อฟื้นแล้ว ก็รีบลุกขึ้นมาเถอะ หลับไปหนึ่งวัน ตอนนี้มืดแล้ว ควรไปคุกเข่าที่สนาม！”

เธอเพิ่งฟื้น เสียงก็แหบ ยังต้องอ่านปรัชญาปารมิตาสูตรเล่มนั้นด้วย？

ตอนที่เถียนยีเตรียมจะหันกลับออกไป หย่าเกอพุ่งเข้ามา จับแขนของเธอ จากนั้นชี้ไปที่คอของตัวเอง

เถียนยีเข้าใจความหมายของเธออย่างรวดเร็ว พูดอย่างไม่เกรงใจ：“คุณเซิงเกอของเราพูดแล้ว ถ้าเจ็บคอ มือก็ใช้ได้ คุกเข่าคัดไป กฎยังเหมือนเดิม”

หย่าเกอ：“？”

คัด？

ปรัชญาปารมิตาสูตรห้าล้านคำ！！

ถึงมือเธอจะหัก ก็ลอกไม่หมดในคืนเดียว！

เถียนยีเห็นท่าทีตกตะลึงและโกรธของเธอ ก็เริ่มหงุดหงิด“เร็วหน่อย！อย่าอืดอาดยืดยาด！”

หย่าเกอไม่ขยับ เพิ่งฟื้นจากอาการโคม่า เธอเวียนหัวมาก ไข้ก็ดูเหมือนจะยังไม่ลดหมด มือซ้ายยังมีขวดน้ำเกลือแขวนอยู่ ถ้าคุกเข่าอีกทั้งคืน เธอน่าจะเป็นลมอีกครั้ง

แบบนี้ต่อไป ร่างกายของเธอรับไม่ไหว ต้องแย่แน่ๆ！

เธอหลับตาลง คิดอย่างรอบคอบ

เถียนยีเดินออกมาจากประตู หันไปมอง ก็เห็นคนบางคนยังนอนขี้เกียจบนเตียง ก็หงุดหงิดสุดๆ

เธอก้าวเข้าไปข้างหน้าอย่างโกรธเคือง คว้าข้อมือเรียวๆ ของหย่าเกอ ดึงเข็มของเธอ แล้วดึงเธอลงมาจากเตียงอย่างไร้ความปรานี

เข่าหย่าเกอล้มลงไปที่พื้น เจ็บจนตาพร่ามัว แต่ไม่สามารถหายใจได้

เถียนยีเห็นท่าทางของเธอ บนใบหน้ามีความใจอ่อน

“ลู่หย่าเกอ ทรมานแค่นี้เธอก็รับไม่ได้แล้ว？ก่อนหน้านี้ที่เธออยากฆ่าคุณเซิงเกอตายอยู่หลายครั้ง ทำไมไม่คิดว่าจะมีวันนี้ล่ะ？”

“ความเจ็บปวดเหล่านี้ เป็นบาปที่เธอเคยทำผิด！เป็นความผิดที่เธอควรชดใช้！เธอมีสิทธิ์อะไรมาค้าน？”

หย่าเกอฟังเงียบๆ แป๊บเดียวก็เลิกดิ้น ปล่อยให้เถียนยีพาตัวเองออกไปจากห้อง ไปไว้ที่สนาม

ภายใต้การดูแลของลู่ฉือเอ้อ ก็เริ่มคัดประโยคแรกจากคัมภีร์