บทที่ 415 พี่สะใภ้มาหาถึงที่ คนบางคนทรมานตัวเอง ทำร้ายตัวเอง

ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูกังวล

ในที่สุดหมอก็พูด

“ฮอร์โมนโพรเจสเตชั่นนอลของคุณลู่สูงขึ้นอีกแล้ว ช่วงนี้อารมณ์ไม่คงที่เลยใช่ไหม？มักจะระเบิดอารมณ์ออกมา หรือว่าเสียใจหดหู่？”

เซิงเกอก้มหน้าลง ไม่ตอบ

ต่อหน้าหมอ ไม่ควรมีอะไรปิดบัง

จี้ยู่ถิงกุมมือของเซิงเกอ ช่วยเธอตอบ：“ใช่ครับ ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องไม่สบายใจ อารมณ์เธอเลยไม่ค่อยดี ปั่นป่วนมาก ช่วงนี้ดูเหมือนจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้นัก เมื่อคืนชัดเจนมาก เพราะผมไม่ให้เธอกินส้ม เธอก็กัดผม”

ไม่กี่คำสุดท้าย เขาลดเสียงลง ดูขุ่นเคืองเล็กน้อย

“ไม่ได้กินส้มก็โกรธแล้ว？”หมอหัวเราะ

เซิงเกอรีบอธิบาย：“นั่นเพราะฉันเบื่ออาหารมาเสมอ บางครั้งฉันก็อาเจียนรสเปรี้ยวออกมา กินแต่รสขมๆ มา ไม่บ่อยที่จะเจอผลไม้ที่ฉันชอบ แต่เขากลับเข้มงวดไป！กินอีกอันก็ไม่ได้！ทำเอาฉันอึดอัด！”

ยิ่งพูดถึงตอนท้าย เธอก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น สุดท้ายก็ปล่อยมือของจี้ยู่ถิง และงอนอีกครั้ง

จี้ยู่ถิง：“……”

หมอหัวเราะออกมา และถอนหายใจอย่างอิจฉา“ความสัมพันธ์ของท่านยู่กับคุณลู่ดีจริงๆ ทะเลาะกันบ้างก็สนุกดี！”

ใบหน้าเซิงเกอดูเคร่งขรึม อธิบายต่อไปว่า“ถึงแม้เมื่อคืนจะโกรธมาก แต่ฉันคิดว่าไม่ต้องโกรธจนาดว่าต้องกัดเขาจริงๆ ดูเหมือนฉันจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วจริงๆ”

หมอเอาผลการตรวจมา แล้วอ่านอย่างจริงจัง

“คุณลู่ตั้งครรภ์ครั้งแรก และยังเป็นฝาแฝดก็จะเหนื่อยมากหน่อย แต่คุณจะเห็นว่าท่านยู่ไม่มีอะไรทำ บวกกับความกดดันช่วงนี้สูง จึงทำให้ยากที่จะควบคุมอารมณ์ จึงระบายกับท่านยู่”

“ท่านยู่ปกติคุณควรดูแลอารมณ์ของคุณลู่ รักษาอารมณ์ให้มีความสุข ก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม นอกจากนี้ ร่างกายของคุณลู่ก็ปกติดี ไม่มีปัญหาอะไร”

พอพูดคำนี้ออกมา ทั้งสองก็โล่งอกพร้อมกัน

ดีที่ แค่ตื่นตูมไป

ออกมาจากโรงพยาบาล จี้ยู่ถิงอุ้มเซิงเกอขึ้นรถอย่างระมัดระวัง คิดแก้ปัญหาอย่างจริงจัง

“เซิงเซิง คุณตั้งท้องลำบากขนาดนี้ ผมกลับช่วยไม่ได้ เมื่อก่อนปล่อยให้คุณทุกข์ทรมานคนเดียว แต่ผมทำได้ไม่ทั่วถึงพอ ต่อไปคุณเสียใจ ก็ให้ผมเสียใจไปกับคุณด้วย！”

เซิงเกอเลิกคิ้วขึ้นอย่างรู้สึกตลก“ไปกับฉันยังไง？”

“เช่นคุณท้องอยากจะอาเจียน ก็หยิกเนื้อผม！คุณไม่พอใจ อยากจะระบาย คุณก็หยิกผม！แบบนี้ผมก็ไม่ใช่คนที่อยู่เฉยๆ แล้ว”

“มีประโยชน์จริงหรือ？”เซิงเกอขมวดคิ้ว มองเขาอย่าสงสัย

จี้ยู่ถิงคว้ามือของเธอ เลื่อนลงไป ผ่านเสื้อแต่ละชั้นของเขา จนถึงเนื้อที่ร้อนผ่าว“คุณลองก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ？”

สายตาเธอดูเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ ปลายนิ้วหมุนข้างเอวของเขาเบาๆ จากนั้นเธอก็หยิกเนื้อนุ่มๆ ที่รู้สึกถึงมือ แล้ว บิดออก

จี้ยู่ถิงเลิกคิ้วขึ้น เม้มริมฝีปากบางแน่น ผ่อนคลายความเจ็บปวดครู่หนึ่ง แล้วจึงถามอย่างมีความหวัง：

“เห็นผมอยู่กับคุณ เจ็บจนเป็นแบบนี้ ข้างในใจสบายใจไหม？”

เซิงเกอสัมผัสอย่างจริงจัง“อือ ดีขึ้นเยอะ！”

แต่ไม่ถึงสองวินาที สีหน้าของเธอก็หดหู่อีกครั้ง ให้เขาถูเอวด้านข้าง“แต่ว่า เห็นคุณเจ็บ ฉันยิ่งรู้สึกสงสาร”

เห็นเธอพูดว่าสงสาร ในใจของจี้ยู่ถิงก็พอใจแล้ว

“ผมไม่เจ็บ คุณหยิกตามสบาย หนังหนามาก！”

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เซิงเกอกลับไม่ได้เอามาแกล้งเขาอีก“ฉันจะควบคุมอารมณ์ตัวเองดีๆ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ ฉันก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่มีความสุข

จี้ยู่ถิงจ้องไปที่ดวงตาที่เป็นประกายและรอยยิ้มที่ยิ้มแย้มของเธอ รู้ว่าในใจยังเธอยังทิ้งลู่เชินไม่ลง แต่ไม่พูดอะไรออกมา

แป๊บเดียวทั้งสองก็กลับรังรักยู่เซิง