บทที่ 416 ขอร้องนาย ช่วยส่งฉันไปตาย

“พี่สะใภ้ นี่เขาไม่ได้เรียกว่าทำลายตัวเอง ทุกอย่างที่เขาทำตอนนี้ คือวิธีที่ฉันลงโทษหย่าเกอ เขากำลังรับโทษนั้นแทนหย่าเกอ เปลี่ยนวิธีบอกฉัน ให้ฉันปล่อยหย่าเกอ?”

เซิ่งซิ่วเหวินตกตะลึงเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงว่าเซิงเกอจะคิดแบบนี้

“น้องหนู ลู่เชินเขาตั้งแต่งั้นเลี้ยงต้อนรับครั้งนั้น ก็ไม่พูดถึงหย่าเกออีกเลย เขากำลังชดใช้ให้กับเธอ เขาเป็นเพราะเธอนะ”

เซิงเกอเงียบอยู่นานมาก

ข้างหู ในศาลบรรพบุรุษ เสียงอ่านที่อ่อนแรงและแหบแห้งของลู่เชิน

เธอค่อยๆ แง้มประตู ตรงหน้าคือแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแผลของลู่เชิน

ในใจของเธอ ถูกรอยเลือดที่ตัดสลับกันสะเทือนใจ

แต่เพียงแค่กี่วินาทีเท่านั้น

หลังจากนึกคิดอยู่นาน เธอยิ้มมุมปาก สายตาเย็นชา “เขาสมควรชดใช้จริงๆ ในเมื่อเขาลงโทษตัวเอง พี่ก็ปล่อยเขาเถอะ เขาละอายใจ ก็ยังบริสุทธิ์ไม่ใช่เหรอ มันผ่านไปไม่ได้”

เซิ่งซิ่วเหวินตาแดงก่ำ สะอื้นเบาๆ รู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก

“แต่ว่าน้องหนู ที่เขาหาคือแส้ม้า ทุกวันฟาดยี่สิบครั้ง เป็นแบบนี้ต่อไป แผลใหม่รอยเก่าทั้งตัว เขาจะรับไม่ไหว”

เซิงเกอครุ่นคิด

ถึงแม้ลู่เชินจะเป็นคนที่ทำให้เธอเสียใจมากที่สุด แต่เรื่องพวกนั้นหย่าเกอเป็นคนทำทั้งหมด ความผิดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา คือหลังจากรู้ความจริงแล้วยังไม่ลงมือทำ ไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่ใหญ่ของเธอลู่เซิงเกออีก

เธอคิดบัญชี คิดอย่างชัดเจนมาโดยตลอด ไม่เคยลำเอียง และก็ไม่เคยปรักปรำใคร

คิดถึงตรงนี้ เธอมองไปทางเซิ่งซิ่วเหวินอย่างจริงจัง “พี่บอกเขา ไม่จำเป็นทำแผนเจ็บตัวให้ฉันดู”

“อยากจะชดใช้จริงๆ ก็อ่านพระไตรปิฎกทุกวัน ฉันจะให้คนเฝ้าเขาไว้ เขายอมอ่านก็อ่าน ไม่ยอมก็ช่างเถอะ สำหรับเรื่องที่จะให้อภัยหรือไม่ให้อภัยเขา แค่รอจนกว่าเขาจะชดใช้ความเจ็บปวดที่เขาทำกับฉันได้จริงๆ แล้วค่อยพิจารณา”

คำพูดที่เย็นชาเหล่านี้พูดจบ เธอหันหน้าเดินออกไป ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ กับอารมณ์อื่นใดแม้แต่นิด

เซิ่งซิ่งเหวินจ้องมองแผ่นหลังของเซิงเกอที่ไกลออกไป เธอทำได้เพียงถอนหายใจ ผลักประตูเข้าไปในศาลบรรพบุรุษ

เธอนั่งยองลงด้านหลังลู่เชิน อยากจะดูบาดแผลของเขา

เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกแส้ฟาดจนขาดหมด ติดต่อกันสองวัน รับสี่สิบแส้ ด้านในถูกตีจนหนังถลอกเนื้อแตก บาดแผลที่บ้างก็ชัดเจนบ้างก็เลือนรางตัดสลับกันไปมา

เธอหัวใจบีบรัด ยื่นมือออกไป แต่ก็ไม่กล้าที่จะแตะต้องบาดแผลของเขา กลัวจะทำให้เขาเจ็บ

หลานวันมานี้ น้ำตาของเธอเกือบทั้งชีวิตแทบจะไหลออกหมดแล้ว

“สามีคะ คุณเจ็บหนักมาก แถมยังเป็นไข้ หรือว่าคืนนี้ไม่ต้องอ่านแล้ว เราไปทายากินยากันก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มอ่านใหม่?”

ลู่เชินไม่พูด จิตใจหมกมุ่นอยู่กับคัมภีร์ที่อยู่ในมือ ท่องต่อไปไม่หยุด

เกลี้ยกล่อมไม่ได้ เซิ่งซิ่งเหวินทำได้เพียงอยู่เป็นเพื่อนเขาเงียบๆ และเอามือปิดปากสะอื้นเสียงเบา

ที่ชนบท

หย่าเกอเป็นลมอีกครั้ง

การทรมานติดต่อกันหลายวันทำให้เธอผอมลงมาก หมดแรงทั้งกายและใจ

เถียนยีพาลู่ฉืออีกับลู่ฉือหวู่ไปกินอาหารเย็น ยี่หม่านแอบเข้ามาในห้องของหย่าเกอ อยากจะมาตรวจดูว่าเธอป่วยเป็นยังไงบ้าง

วันนี้ตอนเช้า หย่าเกอยิ้มกับเขา รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและสวยงามมากๆ ทำให้เขาจดจำอยู่ใจ

เขาไม่อยากจะคิดจริงๆ เด็กสาวที่ดูน่าสงสารและไร้พิษภัยขนาดนี้ คือโรคจิตที่คุณแม่พูดจริงๆ

ดังนั้น เขาคิดที่จะถามด้วยตัวเอง

เขาก้มตัวลง เข้าห้องของหย่าเกออย่างเบามือเบาเท้า ก็เห็นว่าหย่าเกอฟื้นแล้ว กำลังพิงหัวเตียง จ้องมองมาที่เขาอย่างสวยสดงดงาม

เขาเกาหัวอย่างเก้กัง หัวเราะใสซื่อ: “แล้วอยากดูว่าเธอป่วยเป็นยังไงบ้าง ต้องการให้ช่วยหาหมอมาดูเธอหรือเปล่า”

หย่าเกอเสียงแหบ พูดระยะไกลไม่ได้ เธอตั้งใจกวักมือเรียกเขา

ยี่หม่านถูกล่อให้หลงใหลในทันที เขาเดินเข้าไป

รอให้เขาเข้าใกล้ หย่าเกอจับมือของเขา วางไว้บนคอของตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง: “นายฆ่าฉัน ก็ถือว่ากำลังช่วยฉัน”

“เธอเพิ่งอายุเท่าไหร่ ช่วงอายุที่สวยงามขนาดนี้ ก็ควรจะมีชีวิตอยู่อย่างดี!”