บทที่ 417 ได้ไม่คุ้มกับที่เสียใช้กฎภายในบ้าน

น่าเสียดาย เรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว เธอกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

เธอรู้สึกเสียใจเพียงแค่ไม่กี่วินาที ความรู้สึกของเธอยิ่งอยู่ยิ่งขุ่นมัว คนทั้งคนเข้าสู่ความมืดมิด

…

ลู่ซื่อกรุ๊ป ห้องทำงานท่านประธาน

เซิงเกอเพิ่งได้รับบริษัทมหาชนขนาดใหญ่ของตระกูล ยังไม่คุ้นเคยกับธุรกิจ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องให้ความสนใจกับบริษัท

ช่วงนี้ จี้ยู่ถิงติดตามอยู่ข้างๆ ทุกครั้ง ช่วยเธอเขียนคำอธิบายเอกสารอย่างรู้ใจ และคอยเอาใจใส่อยู่ตลอด เขารอบคอบกว่าผู้ช่วยเสียอีก

ขณะเดียวกัน จี้ยู่ถิงนั่งอยู่บนโซฟาอย่างเงียบสงบ ตรงหน้าคือกองเอกสารซับซ้อนที่หนาทึบ เขาจับปากกาแดง กำลังเขียนวิเคราะห์ทีละแถว

เนื้อหาพวกนี้ตามหลักการแล้วคือความลับบริษัท ไม่ควรจะให้จี้ยู่ถิงดู

ลู่ซื่อกรุ๊ปกับจี้ซื่อกรุ๊ปถึงแม้จะมีการร่วมมือกัน แต่ขณะเดียวกันก็มีความสัมพันธ์ที่แข่งขันกัน

แต่สำหรับจี้ยู่ถิง เซิงเกอวางใจเป็นอย่างมาก และก็ไม่กังวลว่าเขาจะขโมยข้อมูลด้วยซ้ำ ถึงขนาดเคยคิดที่รวมตระกูลจี้และตระกูลลู่สองตระกูลเข้าด้วยกัน จากระดับสูงก่อนหน้านี้ เพิ่มขั้นขึ้นอีกหลายชั้นโดยที่ไม่มีใครบรรลุถึง

เซิงเกอนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แอบมองชายหนุ่มบนโซฟาจากระยะไกล

ตอนจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคร่งขรึม เขาทั้งหล่อทั้งมีพลัง

แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ราวกับปกคลุมแสงสลัวบางๆ ให้กับผมสั้นของเขา ทำให้เขาเหมือนกับพระเจ้าอย่างไรอย่างนั้น

เธอมองดูอยู่สักพักโดยไม่รู้ตัว ดวงตาแวววาวยิ้มอย่างมีเลศนัย มีความคิดชั่วร้าย

ในขณะที่เขากำลังตั้งอกตั้งใจ เธอแอบลุกออกจากที่นั่ง ลดเสียงฝีเท้า อ้อมไปด้านหลังโซฟา

จากนั้นก็จับเขากดลงโซฟา หัวเข่าทับท้องของเขา สองมือดึงเนกไทราคาแพงของเขาไว้เบาๆ

“เซิงเซิง?”

จี้ยู่ถิงจ้องเธอด้วยใบหน้างุนงง เหมือนกับสุนัขโง่ไร้เดียงสาตัวหนึ่ง

เธอรัดเนกไทของเขาไว้ที่มือ ก้มตัวเข้าใกล้ ปลายจมูกแนบชิด ลมหายใจผสานกัน เสียงอ่อนโยนและยั่วยวน

“พี่ยู่ พี่เหมาะสมกับตำแหน่งกว่าเลขาผู้ช่วยของฉันซะอีก หรือว่าเอาอย่างงี้ ฉันให้เงินเดือนสูงกับพี่ พี่มาเป็นเลขาส่วนตัวให้ฉันที่ลู่ซื่อกรุ๊ป?”

จี้ยู่ถิงอึ้งเล็กน้อย

ค่าจ้างรายชั่วโมงของเขาไม่ใช่ถูกๆ

เพียงแต่ ถ้าหากเป็นเซิงเซิงเชิญเขา ก็อีกเรื่องหนึ่ง

ริมฝีปากบางของเขาเผยรอยยิ้ม เสียงเข้มซ่อนเสน่ห์ร้าย: “เป็นเลขาส่วนตัวของเซิงเซิง ผมรู้สึกเป็นเกียรติมาก อีกอย่าง ผมไม่เอาเงินเดือนก็ได้ การบริการประณีตละเอียดอ่อน กินเป็นเพื่อนนอนเป็นเพื่อนช่วยอุ่นเตียง”

เซิงเกอเลิกคิ้วแล้วยิ้ม: “เยี่ยมขนาดนี้ งั้นฉันก็ได้กำไรสุดๆ แล้ว?”

“แน่นอน” จี้ยู่ถิงหัวเราะเบาๆ “เซิงเซิงของผม จะทำการค้าขายที่ขาดทุนได้อย่างไร”

สำหรับการแสดงออกของเขา เซิงเกอพึ่งพอใจเป็นที่สุด ด้วยท่าทางที่ถือไพ่เหนือกว่า เธอก้มตัวจูบลงบนริมฝีปากบางของเขา

ภายในห้องทำงาน ความรักเพิ่มอุณหภูมิ มีความหวานในลมหายใจ

“ประธานลู่คะ ประธานเหลียงมาค่ะ บอกว่ามาหาคุณ…อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!”

หยุนลี่ ผู้ช่วยใหม่ของเซิงเกอที่ลู่ซื่อกรุ๊ป หลังจากเคาะประตู ก็ผลักประตูห้องทำงานออกอย่างเชื่องช้า

สายตาเห็นภาพบนโซฟาในทันที

เธอหน้าแดงอย่างรวดเร็ว และปิดประตูมิดชิด

เหลียงเจิ้งเย่ก็อยู่ด้านนอกห้องทำงาน สีหน้าของเขาเคร่งขรึม แล้วถามอย่างจริงจังมาก: “ทำไมไม่เข้าไป ประธานลู่กำลังทำอะไรอยู่?”

“ประ ประธานลู่…กำลังจัดการเรื่องส่วนตัวอยู่ค่ะ ประธานเหลียงคุณรอสักครู่นะคะ”

“เรื่องส่วนตัว?”

เมื่อครู่ตอนที่ หยุนลี่เปิดประตู เหลียงเจิ้งเย่เหลือบมองด้านในแวบหนึ่ง ก็เห็นภาพบนโซฟาพอดี

เขาหน้าขุ่ยมัวอย่างรวดเร็ว และโมโหอย่างยิ่ง

เซิงเกอมีความสามารถในการเป็นผู้นำกันแน่หรือเปล่า!

เห็นห้องทำงานเป็นอะไร! ที่นัดเดทเหรอ! อีกอย่าง เธอพาจี้ยู่ถิงทำงานด้วยกัน หรือว่าไม่รู้จักคู่แข่งเหรอ ต่อให้เป็นแฟนก็ต้องป้องกันบ้างไหม!

ลู่เซิงเกอที่ไม่จริงจังงานแบบนี้ ให้เขาวางใจการพัฒนาในอนาคตของลู่ซื่อกรุ๊ปได้อย่างไร!

ยิ่งคิดยิ่งโมโห เหลียงเจิ้งเย่ส่งเสียงไม่พอใจรุนแรง แล้วกลับไปอย่างกลุ้มใจ

เห็นเขากลับไป หยุนลี่ก็นั่งลงบนที่นั่งทำงานของตัวเองอีกครั้ง ไม่คิดที่จะเข้าไปรบกวนเรื่องดีข้างใน