ตอนที่ 188
บทที่ 418 ท้องครรภ์ป่อง ใครกล้าเอะอะโวยวาย
October 31, 2026
จี้ยู่ถิง: “...”
ไม่มีทางเลือก เซิงเกอโมโหจริงๆ แล้ว เจรจาไม่สำเร็จ เขาทำได้เพียงกลับไปตรงโซฟาอย่างไม่ยินยอม แล้วรีบเข้าสู่โหมดการทำงาน
บรรยากาศเงียบสงัดลงในทันที ทั้งสองคนไม่มีใครทำลายความเงียบสงบอีก
เสียงกดแป้นพิมพ์กับเขียนหนังสือเข้าได้กันได้อย่างลงตัว กลมกลืนกันมาก
ผ่านไปอีกสองชั่วโมงอีก หยุนลี่แนบอยู่ที่ข้างประตูอย่างระมัดระวัง ครั้งนี้ไม่ได้ผลักประตูเข้าไป แต่รอเซิงเกอออกมาอยู่ที่นอกประตู
“ประธานลู่คะ อีกสิบห้านาทีจะมีประชุมผู้ถือหุ้น กรรมการทุกคนรออยู่ที่ห้องประชุมแล้วค่ะ เหลือเพียงแค่คุณไปเข้าประชุม”
“ตกลง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
เซิงเกอล็อกหน้าจอ เหลือบมองจี้ยู่ถิงที่นั่งเขียนคำอธิบายอยู่บนโซฟาอย่างจริงจัง ไม่คิดที่จะรบกวนเขา เธอลุกขึ้นยืนออกจากห้องทำงานทันที
ภายในห้องประชุม
เห็นเซิงเกอเข้ามา สีหน้าของกรรมการทุกคนเคร่งขรึมมาก บรรยากาศครุมเครือ
โดยเฉพาะ เหลียงเจิ้งเย่ที่เพิ่งไปหาเธอที่ห้องทำงานเมื่อครู่ สายตาที่เข้มงวดนั้น ยิงตรงมาที่เธอ
เซิงเกอสังเกตเห็น ก็ไม่สนใจ เธอประกาศเริ่มการประชุมอย่างเป็นทางการด้วยสีหน้าเรียบเฉย
การประชุมน่าเบื่อมาก หลักๆ คอฟังรายงานยอดขายของเดือนนี้ และความคือหน้าของโครงการเป็นต้นไป แต่เวลานานมาก พอประชุมก็ประชุมหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
เซิงเกอรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย กลับไม่แสดงออกมา ยังคงฟังอย่างจริงจัง
กว่าจะฝืนจนถึงตอนท้ายของการประชุม เธอถามตามระเบียบ: “กรรมการทุกท่านมีความคิดเห็นอย่างอื่นไหม ถ้าหากไม่มี การประชุมประจำเดือนก็สิ้นสุดตรงนี้”
หลายๆ คนเริ่มปิดโน้ตบุ๊ค เก็บเอกสาร จู่ๆ เหลียงเจิ้งเย่ยกมือขึ้น แล้วลุกขึ้นยืน
“ประธานลู่ วันนี้ผมไปหาคุณที่ห้องทำงาน เห็นว่าท่านยู่ก็อยู่ด้วย คุณไม่พบผม คุณทำอะไรกับเขาในห้องทำงานกันแน่?”
คำพูดนี้ออกมา ทั้งห้องตกตะลึง
คนหลายคนถลึงตาโต มอง เหลียงเจิ้งเย่อย่างตกตะลึง แล้วแอบยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ
ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ถามเรื่องความสัมพันธ์ของคู่หมั้นคนอื่น เห็นได้ชัดว่าอยากให้เธออับอายขายหน้า ช่างกล้าหาญจริงๆ!
เซิงเกอเงยหน้าอย่างเย็นชา ไม่รู้สึกอายสักนิด เธอตอบอย่างไม่สนใจใยดี: “ประธานเหลียง สัปดาห์หน้าคืองานแต่งงานของฉันกับจี้ยู่ถิง เรื่องพวกนั้นระหว่างสามีภรรยา คุณคิดว่าจะทำอะไรได้?”
เหลียงเจิ้งเย่หน้าเสียมาก “ในฐานะผู้บริหารของบริษัท หยอกล้อในห้องทำงาน ประธานลู่ไม่เพียงไม่รู้สึกอับอาย แถมยังทำเป็นกิจวัตร”
“คนไร้ความสามารถแบบคุณ มีสิทธิ์อะไรให้พวกเรากรรมการทุกคนเชื่อมั่น คุณจะสามารถบริหารลู่ซื่อกรุ๊ปได้อย่างดี!”
เซิงเกอตบโต๊ะอย่างแรง เสียงดังมาก หลายๆ คนสะดุ้งตกใจ
ตอนโมโห เธอรัศมีรุนแรง ดุดันเป็นอย่างมาก
“ฉันไม่สามารถบริหารลู่ซื่อกรุ๊ปได้อย่างดี แล้วคุณทำได้เหรอ? ตำแหน่งนี้มอบให้คุณ คุณรับรองว่าสามารถนั่งได้อย่างมั่นคงกี่วัน?”
“ระหว่างสามีภรรยามีอารมณ์ความรู้สึกนิดหน่อยทำไมเหรอ? เรื่องแบบนี้ ประธานเหลียงเอามาจี้ถามในที่ประชุม ฉันควรจะพูดว่าคุณเจ้ากี้เจ้าการยุ่งเรื่องชาวบ้าน หรือว่าดูถูกเหยียดหยามผู้นำ ไม่มีระเบียบวินัย?”
“อีกอย่าง ฉันไร้ความสามารถ? ฉันเพิ่งเข้ารับตำแหน่งไม่กี่วัน คุณก็สามารถเห็นได้ว่าฉันไม่สามารถทำให้รายได้ของบริษัทในปีนี้เพิ่มขึ้นได้? หรือว่าคุณทำนายดวงชะตาเป็น? มีความสามารถในการรับรู้ล่วงหน้า?”
ตอนนี้มีหลายๆ คนหัวเราะเยาะ
“คุณ! ท่าทางหยาบคาย!”
เหลียงเจิ้งเย่โมโหจนหน้ากลายเป็นสีม่วงเหมือนมะเขือยาว เขาเพิ่งพูดประโยคเดียว ลู่เซิงเกอตอกกลับหลายประโยค ไม่เห็นเขาที่เป็นผู้อาวุโสของบริษัทคนนี้อยู่ในสายตา!
เซิงเกอแสดงความไม่พอใจ สายตาเย็นชาถลึงตาใส่เขา
“ประธานเหลียงอย่าคิดว่าตัวเองคือผู้อาวุโสของบริษัทสามสิบปี ตำแหน่งสูงอำนาจใหญ่ ก็ทำเลวอย่างไม่ยำเกรงต่อสิ่งใด ฉันไม่มีทางเหมือนกับลู่เชินที่ยอมคุณ! เรื่องวันนี้ รับโทษตามกฎ!”
“ลู่เซิงเกอ!”
เหลียงเจิ้งเย่โมโหจนหนวดเด้งขึ้น “แม้แต่พ่อของคุณยังไว้หน้าผม คุณเพิ่งมาก็กล้าลงโทษผม?”
“คุณประหลาดใจมาก?”