บทที่ 419 ครั้งที่แล้วตีไม่สำเร็จ ครั้งนี้บวกเพิ่ม

เหลือบเห็นเซิงเกออารมณ์ดี เขายังวางแผนที่จะตบตาผ่านไป

“เซิงเซิง ให้พวกเราลืมเรื่องแย่ๆ เหล่านั้นไปเถอะ คืนนี้กลับไปผมกินส้มจีนติดตามละครเป็นเพื่อนคุณดีไหม?”

“ไม่ได้”

ใบหน้าของเซิงเกอเขียนไว้ว่าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง พูดออกมาแล้ว จะต้องทำให้ได้ “สารภาพมาดีๆ ยังเหลือเอกสารเท่าไหร่ที่ยังไม่เขียน?”

“...”

ครั้งนี้ยกส้มจีนออกก็ช่วยเขาไม่ได้แล้วเหรอ?

จี้ยู่ถิงเป็นทุกข์อย่างมาก เขาชี้ไปทางเอกสารบนโต๊ะน้ำชา

ยังเหลืออีกหนึ่งในสาม เหลือค่อนข้างเยอะอยู่

เซิงเกอยิ้มแล้ว “อุ้ย กฎของฉันว่ายังไงแล้วนะ? กระดาษหน้าหนึ่งสิบกระดาน เอกสารเยอะแยะขนาดนี้ไม่ได้เขียน จะต้องโดนตีเท่าไหร่?”

จี้ยู่ถิง: “...”

ไม่รอให้เขาพูด เซิงเกอไปจัดแจงโต๊ะทำงาน เธอโยกย้ายไปมาอย่างตื่นเต้นดีใจ

“พี่ยี่รีบเก็บของ กลับบ้านฉันเลี้ยงหมูยอผัดหน่อไม้พี่นะ!”

ได้ตีเขายกหนึ่ง ดีใจขนาดนี้เลย?

เขากลัดกลุ้มจะตายแล้ว ช่วยเธอจัดโต๊ะโดยไม่พูดอะไร จากนั้นอุ้มเธอขึ้น นั่งลิฟต์ไปลานจอดรถ นั่งรถกลับบ้าน

ภายในรถ เขาซุกอยู่บนไหล่ของเซิงเกอ แสดงความอ่อนแอ

“เซิงเซิง จะลงโทษจริงๆ เหรอ? ไม้บรรทัดเล่มนั้นหนักมาก ถ้าหากทิ้งรอยบวม คุณจะเจ็บปวดใจนะ”

เซิงเกอพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ก็จริง บาดแผลอยู่บนตัวพี่ ความเจ็บอยู่ที่ใจฉัน!”

จี้ยู่ถิง: “...” ทำไมเขารู้สึกว่า เธอเหมือนว่าตั้งหน้าตั้งตารอมากตื่นเต้นมาก?

เซิงเกอลูบใบหน้าของเขา ปลอบโยนอารมณ์ที่ประหม่ากังวลของเขา แล้วยิ้มจนคิ้วโก่ง

“วางใจได้ เพียงแค่พี่ท่าทางสงบเสงี่ยม ฉันไม่ลงโทษพี่หนัก!”

ฟังเธอพูดแบบนี้ จี้ยู่ถิงในใจรู้ดี

ดูท่าเธอไม่ได้โกรธ เพียงแค่อยากหาข้ออ้างจัดการเขาสักหน่อย ให้เธอตั้งครรภ์ลูกๆ ลำบากขนาดนี้ จัดการสักหน่อยก็เป็นสิ่งสมควร

จี้ยู่ถิงมีความคิดในใจ ไม่ได้พูดอะไรอีก

ไม่นานนัก ทั้งสองกลับรังรักยู่เซิงด้วยกัน

สิ่งแรกที่เซิงเกอทำเมื่อถึงบ้าน ก็คือไปอาบน้ำ

รอให้เธอห่มผ้าขนหนู เส้นผมที่เปียกชื้น เซ็กซี่ยั่วยวนออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนเตียงอย่างเป็นระเบียบ

จี้ยู่ถิงสองมือถือไม้บรรทัดเล่มนั้น ท่าทางรู้ตัวดีและสงบเสงี่ยม ใบหน้าไม่มีความประหม่าเหมือนตอนที่อยู่ที่บริษัทในตอนที่ได้รู้ว่าจะถูกลงโทษ เหมือนกับยอมรับมันอย่างง่ายดาย

ต่อให้กำลังทำเรื่องที่น่าอับอายเรื่องหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงหยิ่งหยอง

เซิงเกอพิงกำแพงอย่างขี้เกียจ น้ำเสียงสูงขึ้น ริมฝีปากหยอกล้อ: “อุ๊ย คิดได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

จี้ยู่ถิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เซิงเซิง กลางวันผมไม่ควรปฏิเสธคุณที่เป็นฝ่ายให้รางวัลเล็กๆ กับผมที่ห้องทำงาน ตอนนี้กลายเป็นบทลงโทษ เป็นผมที่หาเรื่องใส่ตัว”

เซิงเกอเดินไปข้างหน้า กลั้นยิ้มไว้ แล้วจ้องมองเขา

เขาพูดต่อ: “คุณตั้งครรภ์ลูกลำบาก ถ้าหากตีผมสักยก สามารถทำให้คุณอารมณ์ดีได้ นี่ก็คุ้มค่ามาก คุณวางใจตีได้เลย!”

“งั้นพี่ยู่ว่าควรจะตีกี่ครั้ง?”

เธอรับไม้บรรทัดที่เขายื่นมา แล้วจับแน่นไว้ในมือ

จี้ยู่ถิงแบบสองมืออย่างว่าง่าย “เท่าไหร่ก็ได้ คุณสบายใจก็พอ”

“งั้นดี”

เซิงเกอยกไม้บรรทัดขึ้น ท่าทางจะตีอย่างแรง เหมือนกับจะทำจริง สถานการณ์น่ากลัว

จี้ยู่ถิงรีบพูดเสริม: “หรือว่า...เบาๆ หน่อย อย่าทำให้คุณเหนื่อย!”

รอยยิ้มของเธอเกือบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ เพื่อนหยอกล้อเขาต่อไป เธอฝืนสีหน้าจริงจัง ถือปลายไม้บรรทัด ยกคางของเขาขึ้นอย่างมีเลศนัย

“แท้จริงคือกลัวฉันเหนื่อย หรือว่ากลัวเจ็บ?”

“กลัวทั้งคู่” เขาตอบตามจริง

เซิงเกอกลั้นยิ้มต่อไป สายตาโหดร้าย ตำหนิเขาอย่างจริงจัง “เด็กดื้อ ควรจะให้พี่ขบคิดถึงรสชาติของไม้บรรทัดสักหน่อย!”

เขาก้มหน้า กลืนน้ำลาย แบบมือทั้งสองข้างอย่างยอมรับชะตากรรม