บทที่ 420 แผนยุแหย่ ได้ยินอะไรมาเล็กน้อยก็เชื่อแบบนั้น

อีกหนึ่งสัปดาห์สุดท้ายก็คืองานแต่งงานแล้ว

ภายในสัปดาห์นี้ เซิงเกอไม่ได้อยู่นิ่ง ทางด้านลู่ซื่อกรุ๊ปเพิ่งส่งมอบกับมือเธอ ยังมีโครงการมากมายที่เธอจะต้องทำความเข้าใจและทำให้สมบูรณ์

ยังดีที่มีจี้ยู่ถิงช่วยเธอเขียนคำอธิบาย ความเร็วในการจัดการงานของเธอ เร็วขึ้นกว่าเดิมมาก

ทั้งสองทำตามความเคยชิน ไปทำงานที่ลู่ซื่อกรุ๊ปด้วยกัน

บนโต๊ะน้ำชามีโน้ตบุ๊ควางอยู่ จี้ยู่ถิงกำลังจัดการงานในโครงการของจี้ซื่อกรุ๊ปอยู่ ตอนที่ไม่ยุ่ง เขาก็ช่วยเธอเขียนคำอธิบายเอกสารต่อ

ตอนที่ทั้งสองทำงาน จังหวะรวมเป็นหนึ่ง จริงจังตั้งใจ

ก๊อกก๊อก—

ตอนบ่าย หยุนลี่ผู้ช่วยของเขา เคาะประตูห้องประธานอย่างร้อนรน

“ประธานลู่คะ เกิดเรื่องแล้ว!”

ตอนที่เธอผลักประตูเข้ามา เห็นจี้ยู่ถิงอยู่ด้วย จู่ๆ สีหน้าลำบากใจ เสียงหยุดลงกะทันหัน

มือที่กดแป้นพิมพ์ของเซิงเกอหยุดลง แล้วหันหน้ามองเธอ “พูดเถอะ ท่านลู่เป็นคนกันเอง ไม่เป็นไร”

มีคำพูดประโยคนี้ของเซ้งเธอ หยุนลี่ทำได้เพียงฝืนรายงาน

“ประธานลู่คะ ก่อนหน้านี้โครงการ หยุนฟานที่พวกเราวางแผนมาโดยตลอด แผนการตลาดเพรียบพร้อมแล้ว วันนี้ฝ่ายการตลาดเตรียมทดลองเปิดตัว ก็พบว่า...”

เซิงเกอขมวดคิ้ว “พบอะไร?”

จี้ยู่ถิงก็หยุดงานในมือ เงยหน้ามองไปทาง หยุนลี่ที่อยู่ตรงประตู

หยุนลี่กำลังเหลือบมองจี้ยู่ถิง น้ำเสียงยิ่งอยู่ยิ่งเล็กลง

“บริษัทย่อยของจี้ซื่อกรุ๊ป ประกาศโครงการใหม่ก่อนหน้าพวกเรา เนื้อหาการวางแผนโครงการ เหมือนกับพวกเราเป๊ะๆ ตอนนี้เป็นเพราะเรื่องนี้ ผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดระเบิดแล้ว พวกเขาสงสัย...สงสัย...”

จี้ยู่ถิงรับคำพูดต่ออย่างใจเย็น “สงสัยว่าผมถือโอกาสตอนที่ดูแลเซิงเซิง ลอกเลียนแผนโครงการใหม่ของลู่ซื่อกรุ๊ป?”

หยุนลี่ก้มหน้า ไม่พูดจา

ความหมายของการเงียบ ก็คือการยอมรับ

ห้องทำงานเข้าสู่ความเงียบชั่วคราว

เซิงเกอครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เธอเงียบไม่จาอยู่นาน

หยุนลี่พูดอีก: “ประธานลู่คะ ตอนนี้กรรมการใหญ่แต่ละคนไปที่ห้องประชุมด้วยตัวเอง ขอให้คุณจัดประชุมอย่างกะทันหัน มุ่งเป้าไปที่ความเสียหายของโครงการของลู่ซื่อกรุ๊ปนี้ ให้คำชี้แจงกับทุกคน”

โครงการที่เตรียมมาอย่างดีของลู่ซื่อกรุ๊ปถูกลอกเลียนแบบ ความพยายามและการลงทุนของทุกคนสำหรับโครงการก่อนหน้านี้สูญเปล่าหมด

นี่เป็นเรื่องที่จัดการยากมากเรื่อหนึ่ง เธอควรจะทุกคนมั่นใจ

เธอความคิดใสสะอาด ตอบอย่างใจเย็น “รู้แล้ว เรื่องนี้ควรจะให้คำชี้แจงจริงๆ อีกครึ่งชั่วโมงฉันตามไป”

“ค่ะ”

หยุนลี่ออกไป ห้องทำงานเงียบสงัดลงอีกครั้ง

จี้ยู่ถิงมองดูเธอจากระยะไกล เห็นท่าทางของเธอจริงจัง ไม่สนใจตัวเอง จู่ๆ รู้สึกปวดแน่นช่องออกมาก

“เซิงเซิง...”

เขาหน้าซีด อดกลั้นแล้วถามขึ้น: “คุณก็สงสัยว่าเป็นผม?”

เซิงเกอไม่พูดจา ความคิดไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ เธอกำลังใจจดใจจ่อพิมพ์อักษร ไม่รู้ว่ากำลังจัดการอะไร

จี้ยู่ถิงจุกยิ่งกว่าเดิม หางตาก็แดงแล้ว “ไม่ใช่ผม”

เขากำมือแน่น อดกลั้นความเสียใจ

ต่อให้ทั้งลู่ซื่อกรุ๊ปสงสัยเขา ก็ไม่เป็นไร เขาหวังเพียงแค่เซิงเกอเชื่อมั่นเขา

ทางด้านเซิงเกอเพิ่งสั่งงานในมือเสร็จ ก็เงยหน้ามองเขา