บทที่ 10

รอยยิ้มนั้นทำให้ฟู่เฉินรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด มักรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะหลุดลอยไปจากมือของเขาจริง ๆ

“อาเฉิน เธอตกลงที่จะหย่าแล้ว เธอเซ็นชื่อแล้วจริง ๆ”

สวีจือหรูอ่านข้อตกลงการหย่าในมือ ก่อนจะพูดด้วยความประหลาดใจ ซึ่งเรียกสติฟู่เฉินกลับมา

ฟู่เฉินแปลกใจเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นเพียงกลอุบายของเธอเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเธอจะเซ็นชื่อแล้วจริง ๆ?

เขารีบคว้าข้อตกลงการหย่ามาดู แต่กลับรู้สึกว่าลายเซ็นที่ตวัดเหมือนนกและมังกรเหินฟ้านั้น ช่างบาดตาเหลือเกิน

เธอยอมปล่อยมือไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?

“ฟู่เฉิน แกนี่มันเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลกจริง ๆ”

“รีบโอนเงินห้าสิบล้านมาให้ฉันเร็วที่สุด”

หนิงไห่เทามองดูหญิงร้ายชายชั่วกอดกันแล้วรู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด เขาหัวเราะเยาะแล้วสาวเท้าเดินจากไป

เห็นได้ชัดว่านี่คือผลลัพธ์ที่เขาตั้งตารอคอยมานาน แต่ไม่รู้ทำไม ฟู่เฉินกลับรู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อย ในใจของเขากลับมีความโกรธที่ไม่สามารถอธิบายได้

“ดีใจจังเลย อาเฉิน คุณเป็นอิสระแล้ว ในที่สุดคุณก็เป็นอิสระแล้ว ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” สวีจือหรูกอดฟู่เฉินพลางร้องด้วยความดีใจ

เธอดีใจจริง ๆ ดีใจจากใจจริง หลังจากนี้ก็ไม่ต้องถูกใครชี้หน้าด่าว่าเป็นเมียน้อยอีกแล้ว

“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลก่อน” ฟู่เฉินไม่ได้ดีใจอย่างที่คิดไว้ กลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ได้

เธอจะจากไปจริง ๆ แต่เขากลับไม่ค่อยอยากให้เธอจากไปเลย?

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ฟู่เฉินรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงระบายอารมณ์ใส่สวีจือหรูไปซะเลย เขาอุ้มเธอในอุ้มท่าเจ้าสาวแล้วเดินออกไป

สวีจือหรูเข้าใจฟู่เฉินเป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงสามารถตัดสินอารมณ์ของเขาตอนนี้ได้จากสีหน้าและการกระทำของเขา เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าฟู่เฉินมีอารมณ์ที่ซับซ้อน แต่กลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

“อาเฉิน คุณไม่ดีใจเหรอ?”

“ดีใจ”

ฟู่เฉินกอดเธอ พร่ำบอกว่าดีใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่รู้ว่าพูดให้ใครฟังกันแน่

ตอนกลางคืน น้อยนักที่ฟู่เฉินจะกลับบ้านเอง แต่พอเปิดประตู เขากลับพบว่าภายในบ้านทั้งหลังว่างเปล่า

ก่อนหน้านี้ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบกลับบ้าน แต่หนิงหนานเสว่ก็จะจัดบ้านให้สะอาดเรียบร้อย แถมยังวางดอกไม้สดไว้ในบ้านอีกด้วย บอกว่าแบบนี้จะทำให้บ้านอบอุ่นขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ช่างโง่จริง ๆ บ้านจะอบอุ่นหรือไม่ไม่ได้เกี่ยวกับดอกไม้สดเลย แต่มีความรักต่างหากถึงจะอบอุ่น

“ป้าจาง คนไปไหนแล้ว?”

เมื่อฟู่เฉินเข้ามาแล้วไม่เห็นหนิงหนานเสว่ก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

“คุณผู้หญิงไปแล้วค่ะ เธอบอกว่าของของเธอเก็บเรียบร้อยแล้ว และเอาไปหมดแล้ว จะไม่รบกวนคุณผู้ชาย”

ป้าจางพูดอย่างระมัดระวัง เธออายุมากแล้ว และก็เข้าใจดีว่าคุณผู้ชายไม่ชอบคุณผู้หญิง แต่คุณผู้หญิงกลับจริงใจกับคุณผู้ชายมาก

“สุยสุยล่ะ?”

ฟู่เฉินถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง

“คุณหนูก็ไม่อยู่บ้านค่ะ ของของคุณหนูก็เก็บเรียบร้อยและเอาไปหมดแล้วค่ะ”

ป้าจางรายงานตามความจริงอีกครั้ง

แต่ความจริงเช่นนี้ กลับทำให้สีหน้าของฟู่เฉินยิ่งเคร่งขรึม

เขาหัวเราะเยาะ “เธอนี่ก็รวดเร็วดีนะ รีบร้อนขนาดนั้นเลย?”

ในข้อตกลงการหย่าระบุไว้อย่างชัดเจนว่า สิทธิ์ในการดูแลฟู่สุยสุยเป็นของหนิงหนานเสว่ เพราะอย่างไรแล้วเขาก็ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น และก็ไม่ชอบลูกที่ผู้หญิงคนนั้นให้กำเนิด

แต่ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้พาลูกจากไปแล้วจริง ๆ เขากลับรู้สึกว่าในบ้านมีบางอย่างแปลกไป

เขายังจำได้ว่า ตอนที่สุยสุยเพิ่งเกิด ในบ้านมีของเพิ่มขึ้นมาเยอะแยะเต็มไปหมด จากบ้านที่สะอาดเรียบร้อยกลับกลายเป็นบ้านที่ระเกะระกะ ตอนนั้นเขายังไม่ชิน และรู้สึกรังเกียจด้วยซ้ำ

ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ เหมือนลูกแมว ทำไมต้องใช้ของมากมายขนาดนั้น?