บทที่ 9

“หรูหรู เป็นอะไรไป? อยู่ที่ไหน?”

“ฟู่เฉิน แกทำร้ายหลานสาวฉัน ฉันไม่ปล่อยแกง่าย ๆ แน่ แกหวงผู้หญิงคนนี้มากใช่ไหม? คอยรับศพเธอได้เลย!”

เสียงโหดเหี้ยมของหนิงไห่เทาดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์

“แกอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!”

เสียงของฟู่เฉินสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเขากลัวมาก

ปกติเขาจะทำตัวสูงส่งเสมอ มีแต่เรื่องของสวีจือหรูเท่านั้นที่ทำให้เขากลัวและประหม่า

“ถ้าไม่อยากให้เธอตาย ก็มาหาฉันเดี๋ยวนี้!”

หนิงไห่เทาทิ้งคำพูดที่โหดเหี้ยมนั้นแล้ววางสายทันที แล้วส่งที่อยู่ตามไป

เขามองสวีจือหรูด้วยสายตาดุร้าย “ก็เพราะคนชั่วอย่างแกนั้นแหละ นังเมียน้อยไร้ยางอาย ทำลายครอบครัวคนอื่น!”

“ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ได้ทำ ฉันคบกับอาเฉินมาก่อน” สวีจือหรูส่ายหน้ารัว ๆ ไม่ยอมรับสถานะเมียน้อยของตัวเอง

แต่หนิงไห่เทาไม่ใช่ฟู่เฉิน เขาไม่รู้จักการทะนุถนอมผู้หญิง เขารู้แค่ว่าถ้าพวกเขาหย่ากันแล้ว หนิงหนานเสว่ก็จะไม่มีอะไรเลย และเขาก็จะยิ่งไม่ได้อะไรเลย

เขาตบหน้าสวีจือหรูอย่างแรง “พวกเขาเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย รักกับป้าแกสิ! นังสารเลว ฉันว่าแกมันสมควรโดน!”

“แกกล้าตบฉัน! คอยดูนะ ฟู่เฉินไม่ปล่อยแกไว้แน่!” สวีจือหรูร้องด้วยความเจ็บปวด เธอไม่แกล้งทำเป็นอ่อนแออีกต่อไป แต่เริ่มขู่กลับอย่างดุร้าย

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้หนิงไห่เทาเป็นคนสิ้นหวังที่บ้าคลั่ง จะไปสนใจคำขู่ของเธอได้อย่างไร? เขาซ้อมเธอด้วยหมัดและเท้าพักหนึ่ง จนกระทั่งเธอร้องขอความเมตตา เขาจึงหยุด

หนิงหนานเสว่เก็บข้าวของของลูกและของเธอเองคนเดียว การแต่งงานครั้งนี้ควรจะจบลงตั้งนานแล้ว ลูกจากไปแล้ว ความหวังของเธอก็จากไปด้วย สุยสุยยังเป็นห่วงเธอก่อนจากไป เธอต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ไม่อย่างนั้น เธอจะรู้สึกผิดต่อสุยสุยของเธอ

เธอมองวิลล่าที่เธออยู่มานานหลายปีเป็นครั้งสุดท้าย หนิงหนานเสว่เพียงรู้สึกว่าทุกอย่างช่างน่าตลก เมื่อไม่มีของของพวกเธอแล้ว ที่นี่ยิ่งสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่เธอกำลังจะจากไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอปรากฏชื่อของฟู่เฉิน

แปลกจริง ๆ เขาคิดจะติดต่อเธอมาก่อนเมื่อไหร่กันนะ?

ทันทีที่รับสาย เสียงตวาดของฟู่เฉินก็ดังมาจากปลายสาย “คุณจะทำอะไรกันแน่? ผมบอกคุณไว้เลยนะ ถ้าหรูหรูเป็นอะไรไป ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่! รีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ผู้หญิงใจร้าย ทำไมคุณถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้!”

หนิงหนานเสว่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็เปิดประตูเดินออกไป และเห็นเลขาจางรออยู่ข้างนอกจริง ๆ แล้วเธอก็ได้รู้จากปากของเลขาจางว่าลุงของเธอทำเรื่องอะไรไว้

ครั้งนี้ หนิงหนานเสว่ไม่รีบร้อนที่จะอธิบายอะไร เพราะมาก่อนได้เปรียบ ในเมื่อคนเขาเชื่อไปแล้วว่าเป็นฝีมือของเธอ ถ้าอย่างนั้น ถึงอธิบายอะไรก็ไม่มีความหมาย เพราะไม่มีใครเชื่อคำอธิบายของเธออยู่แล้ว

เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ หนิงหนานเสว่ก็เห็นสวีจือหรูร้องไห้คร่ำครวญ พลางมองมาทางพวกเขาด้วยสายตาที่น่าสงสาร

ฟู่เฉินยิ่งร้อนใจเหมือนไฟรน วินาทีที่เห็นเธอ เขาก็รีบเดินเข้ามาดึงข้อมือของเธออย่างทนรอไม่ไหว แล้วสะบัดเธอออกไปอย่างแรง

หนิงหนานเสว่เซถลาและเกือบจะล้มลงไป แล้วยืนอยู่อย่างนั้นตรงหน้าหนิงไห่เทา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ลุง ทำไมลุงต้องทำแบบนี้ด้วย?”

“ฟู่เฉินนอนกับแก แล้วแกก็คลอดลูกให้เขา พวกแกเป็นผัวเมียกัน ผู้หญิงคนนี้มาทำลายชีวิตแต่งงานของพวกแกก็สมควรโดนจัดการ!”

“ฉันเป็นลุงของแก ฉันทำเพื่อช่วยแกแก้แค้น! แกบอกมาสิว่าเราจะจัดการเธอยังไงดี ข่วนหน้าเธอดีไหม?”

หนิงไห่เทาพูดพลางยัดมีดปอกผลไม้ใส่มือหนิงหนานเสว่ จับมือเธอแล้วกวัดแกว่งไปทางสวีจือหรู

“หนิงหนานเสว่ ถ้าคุณกล้าทำร้ายหรูหรู ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

“แค่คุณปล่อยเธอไป อยากได้เงื่อนไขอะไร ก็บอกมาเลย!”

ครั้งนี้ ฟู่เฉินใจกว้างมากจริง ๆ แต่ความใจกว้างของเขากลับเพื่อคนอื่น

“คุณอยากให้ผมอยู่กับสุยสุยไม่ใช่เหรอ? ผมสัญญา ผมรับรองว่าจะอยู่กับเธอหนึ่งเดือน!”

เมื่อได้ยินชื่อสุยสุย สีหน้าของหนิงหนานเสว่ก็เปลี่ยนไปทันที

เธอหันหลังกลับ สองมือจับมีดปอกผลไม้แน่น และจ้องมองฟู่เฉินอยู่อย่างนั้น

เธอและสุยสุยต่างก็หวังให้เขากลับบ้านมาอยู่ด้วยกันมากขึ้น แต่เขาไม่เคยให้เลย ตอนนี้เพื่อผู้หญิงคนอื่น เขากลับใจกว้างขึ้นมา