ตอนที่ 8
บทที่ 8
November 4, 2026
“สุยสุย!”
หนิงหนานเสว่กรีดร้อง น้ำตาไหลรินทันที หัวใจของเธอราวกับถูกอะไรบางอย่างอุดกั้นไว้แน่น จนหายใจลำบาก
เธอรู้ว่าสุยสุยของเธอจากไปแล้ว กลับสู่สรวงสวรรค์แล้ว เธอมายังโลกใบนี้ เห็นโลกใบนี้แล้ว เธอไม่ชอบโลกใบนี้ ผิดหวังในตัวพวกเขามาก ดังนั้นเธอจึงกลับไป และไม่กลับมาอีก
“สุยสุย แม่ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ!”
หนิงหนานเสว่กอดลูกพลางร้องเสียงสั่นเครือ แล้วประคองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้ลมหายใจของด้วยสองมือที่สั่นเทาพลางจุมพิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอไม่ดีเอง เป็นเธอเองที่ดื้อรั้น เป็นเธอเองที่ยึดติดกับฟู่เฉิน!
ทั้งหมดเป็นเพราะเธอไม่ดีเอง เธอไม่สมควรที่จะเป็นแม่ของสุยสุยด้วยซ้ำ สุยสุยของเธอ ไม่กลับมาอีกแล้ว!
เมื่อหนิงหนานเสว่สงบลงแล้ว เธอก็เช็ดตัวให้สุยสุยด้วยตัวเอง แล้วเปลี่ยนชุดเจ้าหญิงสีชมพูที่สุยสุยชอบที่สุด เธอต้องการให้ลูกสาวของเธอจากโลกนี้ไปอย่างสวยงาม ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ เธอจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูกของเธอ
หมอและพยาบาลต่างก็ชอบสุยสุย นางฟ้าตัวน้อยคนนี้ ตอนนี้พวกเขารู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก พยาบาลสาวบางคนถึงกับแอบปาดน้ำตาเงียบ ๆ
แต่ในฐานะแม่อย่างหนิงหนานเสว่ ตอนนี้กลับร้องไห้ไม่ออกอีกแล้ว
เธอมองดูสาว ๆ ที่เช็ดน้ำตาแล้วยังยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอบคุณพวกคุณมากที่ดูแลสุยสุยในช่วงที่ผ่านมา ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”
“คุณหนิง คุณ... คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
พยาบาลมองหนิงหนานเสว่อย่างเป็นห่วง ใครกันที่ลูกสาวตายแล้วยังยิ้มได้?
มันน่ากลัวเกินไปแล้ว
หนิงหนานเสว่ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอใช้เงินหนึ่งแสนบาท ซึ่งเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ซื้อโกศสีชมพูให้สุยสุย เพราะสุยสุยของเธอชอบสีนี้มากที่สุด และนี่คือสิ่งสุดท้ายที่เธอสามารถทำให้สุยสุยได้
หนิงหนานเสว่พาโกศเถ้ากระดูกของสุยสุยกลับมาที่วิลล่าที่ไร้ความอบอุ่นแห่งนี้ เธอต้องการเก็บของของสุยสุยแล้วจากไปพร้อมกับลูก
แต่เธอกลับเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ที่หน้าประตู
ความโชคร้ายทั้งหมดของเธอ เริ่มต้นจากผู้ชายคนนี้ เขาคือคนที่ก่อเรื่องทุกอย่างขึ้นมา!
“หนิงไห่เทา แกมาทำไม?”
หนิงหนานเสว่กอดโกศเถ้ากระดูกของสุยสุย กัดฟันพลางจ้องมองเขา
“ทำไมถึงไม่มีมารยาทเลยล่ะ ฉันเป็นลุงของแกนะ!”
หนิงไห่เทายิ้มพลางเดินเข้ามาใกล้ เมื่อสายตาของเขาสังเกตเห็นโกศเถ้ากระดูกในอ้อมแขนของหนิงหนานเสว่ก็อึ้งไปในทันที
“นี่... นี่คืออะไร?”
“สุยสุยตายแล้ว”
หนิงหนานเสว่ยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย ราวกับว่าคนที่ตายไม่ใช่ลูกสุดที่รักของเธอ แต่เป็นลูกของคนอื่น
“อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง?”
“ยัยเด็กคนนี้ไม่เอาไหนเลย? ตายไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?”
“ไม่ได้การล่ะ เรื่องนี้ปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้ ฉันจะไปหาฟู่เฉิน เอาเรื่องแทนเธอ ต้องให้เขาชดใช้เงิน!”
หนิงไห่เทาสบถด่าไม่หยุด สุยสุยตายแล้ว แต่เขากลับไม่พูดปลอบใจเลยสักคำ สิ่งที่เขาสนใจคือเรื่องนี้จะทำให้เขาได้เงินเท่าไหร่
“หนิงไห่เทา แม่ของฉันตายไปนานแล้ว หลังจากนี้แกก็อย่ามาปรากฏให้ฉันเห็นอีก แกกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว”
“ตอนนี้ฉันตัวคนเดียว และกำลังจะหย่าแล้ว หลังจากนี้ฉันก็จะไม่มีเงินให้แกอีก แกไปซะเถอะ”
ตอนนี้หนิงหนานเสว่ใจสลาย ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าญาติก็เป็นแค่มีดคม ๆ ที่แทงเธอเท่านั้น
“แกว่าไงนะ?”
“ฉันถามหน่อยเถอะ แกยังมีจิตสำนึกเหลืออยู่บ้างไหม? ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะฉัน แกจะปีนขึ้นเตียงฟู่เฉินแล้วคลอดสุยสุยออกมาได้เหรอ? ก็เพราะแกมันไม่ได้เรื่องไง ถึงได้คลอดลูกสาวออกมา แล้วคนเขาก็ไม่ชอบ”